บทที่ 4

“ปัง ๆ ๆ” เสียงระเบิดที่ต่อเนื่องกันดังขึ้น

ลมฝ่ามือของฉินอิ๋งเหมือนมีด

พลังแข็งแกร่งและเผด็จการ

ทั้งสองได้เผชิญหน้าแลกเปลี่ยนกันมากกว่าสิบกระบวนท่า

หลินเฟิงไม่มีความคิดที่จะฆ่าเธอ แค่ป้องกันตัวเองเท่านั้น

แม้ว่าการบำเพ็ญของเขายังไม่ฟื้นตัว แต่ฉินอิ๋งก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

“ฉินอิ๋ง หยุดนะ”

ในเวลานี้ ถังหว่านที่อยู่บนเตียงตะโกนอย่างรุนแรง

ฉินอิ๋งได้ยินแล้วจึงหยุดการโจมตีทันที

มองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ “พี่หว่านเอ๋อ เด็กคนนี้...”

“พอแล้ว”

ถังหว่านพูดเบาๆว่า “หมอเทวดาหลินมารักษาโรค อย่าหยาบคายใส่เขา”

คุณพ่อของฉินอิ๋งเป็นอาจารย์ของเธอเอง คำพูดของหลินเฟิงทำให้เธอไม่สบายใจ

แต่ในฐานะที่เป็นคนแรกในสามรุ่นของตระกูลถัง เป็นอัจฉริยะทางศิลปะการต่อสู้ คิดอย่างใจเย็นเป็นสิ่งที่เธอควรทำ ในการต่อสู้ที่เมื่อกี้

ถังหว่านก็สามารถดูออกว่าหลินเฟิง ดูคล่องตัว ความสามารถไม่ธรรมดา

แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้สู้กับฉินอิ๋งอย่างเต็มที่

ถ้าเขาสู้เต็มที่ ฉินอิ๋งต้องแพ้แน่ และนี่คือสาเหตุที่เธอพูดให้หยุด

สำหรับคำสั่งของถังหว่าน ฉินอิ๋งไม่กล้าไม่ทำตาม จึงได้แต่ถอยหลังไปอย่างเงียบๆ

ถังหว่านหันหน้าไปมองหลินเฟิงและถามว่า “ในเมื่อหมอเทวดาหลินบอกสาเหตุของโรคฉันได้ง่ายขนาดนี้ งั้นจะมีวิธีที่รักษาได้ไหมคะ”

ถังว่านหลี่กับจ้าวเทียนหวามองไปที่หลินเฟิงพร้อมกัน

แต่เขากลับก้มหน้าลง ขมวดคิ้วลูบคางและครุ่นคิด

“คุณหลิน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”จ้าวเทียนหวาถามอย่างระมัดระวัง

หลินเฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ “แค่โรคเล็กๆน้อยๆนี้ เวลาระยะนึงก็รักษาให้หายได้”

พูดจบเขาก็มองไปที่ถังหว่าน “เพียงแต่ว่าผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าเทคนิคกังฟูที่คุณฝึกมันแย่มาก ต่อให้คุณจะฟื้นฟูการเคลื่อนไหวได้ ก็จะต้องสูญเสียการบำเพ็ญไปหมด”

“แต่ว่าเมื่อกี้ผมได้ปรับปรุงเทคนิคกังฟูให้คุณ ต่อไปคุณฝึกฝนตามเทคนิคกังฟูที่ผมสอนให้ เพียงแค่หนึ่งปีคุณก็จะกลับสู่ระดับสูงสุดได้”

ฉินอิ๋งกําหมัดแน่น มุมปากสั่นเล็กน้อย

เปิดตากว้างและเอาแต่จ้องมอง

“เทคนิคกังฟูของบ้านฉันถึงจะแย่แค่ไหน แต่ก็สามารถตีคุณจนคุณตอบโต้ไม่ได้”

จ้าวเทียนหวาที่อยู่ข้างๆก็รู้สึกว่าบรรยากาศอึดอัดถึงที่สุด

คุณหลินเก่งในทุกด้านเพียงแต่พูดจาตรงไปตรงมามากเกินไป

ไม่ว่าอย่างไรทายาทของหัตถ์สายฟ้ายังคงอยู่ อย่างน้อยก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง

สายตาของหลินเฟิงมองไปที่ฉินอิ๋ง

พูดเบาๆว่า “ผมจะสอนคุณแค่ครั้งเดียว คุณดูให้ดีๆ”

หลินเฟิงดำเนินการชี่กงด้วยสองมือ

ทันใดนั้น ชายเสื้อขยับเองโดยไม่มีลมพัด มีเสียงลมพัดดังขึ้น

“ปัง”

หลินเฟิงขยับเท้า และพุ่งออกไปทันทีเหมือนลูกศรออกจากธนู

เมื่อฉินอิ๋งเห็นสถานการณ์นี้ เธอยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

ครั้งนี้เขาเป็นคนเริ่ม

ตัวเธอเองไม่ได้บังคับเขาลงมือนะ

ใช้หัตถ์สายฟ้าโจมตีกลับทันที

“ฉินอิ๋ง ห้ามทําร้ายคนอื่น”

“คุณหลิน โปรดเมตตา”

เสียงของจ้าวเทียนหวากับถังว่านหลี่เกือบดังขึ้งในเวลาเดียวกัน

ถังหว่านมองหลินเฟิงตาค้าง ปากเล็กๆที่เหมือนเชอร์รี่ตอนนี้สามารถยัดกำปั้นหนึ่งกำปั้นเข้าไปได้

“นี่....นี่คือ หัตถ์สายฟ้าเหรอ”

คาดไม่ถึงว่าหลินเฟิงกำลังใช้ทักษะของตระกูลฉิน

เธอฝึกมาทั้งสิบกว่าปีแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะดูผิด

แต่เขาเรียนมาตั้งแต่เมื่อไหร่

นอกจากนี้ยิ่งมองวิธีท่าของเขา เก่งกว่าหัตถ์สายฟ้าของฉินอิ๋งไม่รู้กี่เท่า

“ปัง”

เพียงต่อสู้กันแค่หนึ่งรอบ

สีหน้าของฉินอิ๋งก็เปลี่ยนไปทันที

แขนเจ็บอย่างรุนแรง

ฝ่ามือของเขานี้เหมือนคลื่นยักษ์ มีแรงที่หนักและต่อเนื่องกัน

ฉินอิ๋งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย เธอถอยหลังไปหลายก้าวอย่างต่อเนื่อง

“ปัง”

และชนผนัง