บทที่ 127 ดูซิชัชนันท์ทำร้ายคนแล้ว

หลังอาหาร

ชัชนันท์ขับรถมาเซลาติสีแดงของตัวเองมุ่งหน้าไปที่สำนักงานใหญ่รัตนากรกุลกรุ๊ป

จากระยะไกล ๆ เธอก็เห็นตรงหน้าประตูบริษัทมีทั้งผู้หญิงผู้ชายมารวมตัวกันอยู่นับไปถ้วน

พวกเขาเกาะกลุ่มเป็นก้อนยืนอยู่ตรงนั้น ในมือชูป้าย“ต่อต้านชัชนันท์”เอาไว้ ปากก็ร้องตะโกนไปว่า“ชัชนันท์ ออกมาให้คำอธิบายกับเราเดี๋ยวนี้”ไม่หยุด

ภาพนี้ เธอกลับไม่เคยคาดคิดมาก่อนจริง ๆ

ไม่ว่าในโซเชียลจะวุ่นวายยังไง เธอก็ไม่แปลกใจ แต่กลับมาวุ่นวายจนถึงชีวิตจริง แถมยังสามารถวุ่นวายใหญ่โตได้ถึงขนาดนี้ นี่เธอกลับไม่เคยคาดคิดมาก่อนจริง ๆ

ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ ม็อบพวกนี้ ส่วนใหญ่ต้องเป็นคนที่ได้รับการจ้างวานมาจากมารีญาแน่ ๆ

แค่พึ่งพวกแฟนคลับอย่างเดียว พวกหล่อนไม่มีปัญญาทำให้เกิดเรื่องใหญ่มาจนถึงที่นี่ได้หรอก

ทีแรกนึกว่าเรื่องนี้คงจะแค่วุ่นวายอยู่แต่ในโซเชียลเท่านั้น เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่ามันจะลามมาจนถึงชีวิตจริงได้

การเห็นคำด่าพวกนั้นในโซเชียล กับการได้เห็นด้วยตาในความเป็นจริง และได้เผชิญด้วยตัวเองนั้นมันไม่เหมือนกันเลยสักนิด

การเห็นคำวิพากษ์วิจารณ์พวกนั้นในโซเชียล ในใจเธอไม่มีทางเกิดอารมณ์มากมายนัก ถึงจะไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่มันก็ผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว

แต่ในความเป็นจริงนั้นไม่ใช่

ฝ่ามือตบลงตรงกลางหน้าผากทันที

คราวนี้ ไฟโกรธในใจเธอพุ่งทะยานขึ้นมาภายในพริบตาเดียว

“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง……” แล้วในเวลานี้เอา สายเรียกเข้าจากวันชัยก็โทรเข้ามา เธอใส่หูฟังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วกดรับสาย จากนั้นก็ขับรถชิดไปข้างทาง

“นันท์ เรื่องของแกกับธันวา ทำไมถึงได้วุ่นวายจนมาถึงโลกแห่งความเป็นจริงได้ล่ะ? ตอนนี้คนพวกนั้นได้วุ่นวายมาจนถึงหน้าบริษัทแล้ว รปภ.ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป” น้ำเสียงของวันชัยทางโน้น แฝงความไม่พอใจไว้เล็กน้อย

ชัชนันท์นวดหัวคิ้วเล็กน้อย แล้วจับผมหางม้าของตัวเองไปทีหนึ่ง “วุ่นวายได้ใหญ่โตก็เพราะว่ามีคนคอยผลักดันอยู่ คุณพ่อคะ เรื่องนี้คุณพ่อไม่ต้องยุ่งหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจะจัดการเอง”

“ฉันจะไม่ยุ่งได้ยังไงกัน? แกเป็นลูกสาวที่ฉันรักมากที่สุด แกโดนคนเข้าใจผิดขนาดนี้ จะให้ฉันอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงเหรอ?” ทางวันชัยพูดขึ้นมาอีก

พอได้ยินแบบนี้ ในใจชัชนันท์ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที “พ่อคะ พ่อเชื่อใจหนูเถอะค่ะ หนูจัดการได้แน่นอน”

ทางนั้นถอนหายใจยาว ๆ ไปทีหนึ่ง “งั้นก็ได้ รีบจัดการให้เร็ว ๆ ละกัน ไม่อย่าให้กระทบกับบริษัทของเรา แล้วก็ยิ่งอย่าให้กระทบโดนตัวเองด้วย”

“ได้ค่ะ……” พูดจบ ชัชนันท์ก็วางสายไปอย่างรวดเร็ว

พอเหล่ตามองไปตรงกลุ่มคนที่อยู่ไกล ๆ ทีหนึ่ง แล้วเธอก็โทรศัพท์ไปที่แผนกรักษาความปลอดภัยของบริษัทโดยตรง “ให้เวลาพวกคุณสิบนาที ไล่คนพวกนั้นออกไปให้ฉันเดี๋ยวนี้”

ทางนั้นรีบตอบกลับมาทันที “คุณชัชนันท์ครับ ถ้าสามารถไล่ไปได้พวกเราก็คงไล่ไปตั้งนานแล้ว คนพวกนี้ไม่กลัวพวกเราเลยสักนิด สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มีแค่ห้ามไม่ให้คนพวกนี้เข้ามาในตึกบริษัทเท่านั้น……แต่พวกเราได้แจ้งตำรวจไปแล้ว น่าจะอีกสักประมาณสิบนาทีตำรวจก็จะมาถึงแล้วครับ”

แล้วในขณะเดียวกัน รถสปอร์ตเฟอร์รารีสีชมพูของนลินก็ขับมาที่ข้าง ๆ

พอเห็นภาพนี้ นลินก็รีบจอดรถลงตรงช่องจอดรถข้างทาง จากนั้นก็มาขึ้นรถของชัชนันท์อย่างรวดเร็ว และคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว แล้วขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่พอใจ จ้องทุกสิ่งทุกอย่างตรงที่ไกล ๆ ไป “คนพวกนี้นี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? ถึงได้มาวุ่นวายถึงที่นี่ ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ”

ชัชนันท์ส่ายหน้าขึ้นมาทันที “ไม่ต้องหรอก แผนกรักษาความปลอดภัยแจ้งไปแล้ว เดี๋ยวตำรวจก็มาถึงแล้ว ไปกันเถอะ เราไปหาที่สักแห่งหลบกันก่อนดีกว่า”

เธอชัดเจนเป็นอย่างดี กับพวกกลุ่มคนแบบนี้ ไม่มีเหตุผลอะไรให้น่าพูดถึง ไม่ว่าจะพูดอะไรไป ก็เป็นการเสียแรงเปล่าทั้งนั้น