บทที่ 128 ฉันอ่อนแอ ฉันมีเหตุผล

ตกกระทบลงในหู ในหัวสมอง กระแทกจนเป็นหลุมลึกทุก ๆ อัน

จ้องมองหัวคนดำ ๆ ไป ยังมีใบหน้าที่มีความเคียดแค้นเหมือนกันของพวกเขา เธอก็รู้สึกเหมือนมีเหตุผลแต่ก็พูดไม่ออกขึ้นมาในพริบตา

ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมาเล็กน้อย

เธอรู้ว่าอธิบายกับคนพวกนี้ต่อไป ก็อธิบายไม่ชัดเจน เพราะว่าคนกลุ่มพวกเขาไม่ใช่กลุ่มคนปกติด้วยซ้ำ

แล้วเธอก็เลยผลักนลินออก ยืนอยู่ตรงหน้าผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้น “ที่หน้าประตูบริษัทฉัน มีกล้องวงจรปิดคอยบันทึกภาพอยู่ ตกลงมันเรื่องอะไรกัน ภาพกล้องวงจรปิดจะบอกได้ชัดเจนทุกอย่าง”

“รถคันนั้นของฉันไม่ใช่ราคาถูก ๆ ถ้าจะเปลี่ยนฝากระโปรงรถละก็ พอประมาณราคาออกมาแล้ว ถ้าไม่มีเงินหลายแสนก็ไม่มีทางเอาอยู่หรอก คุณกะว่าจะให้เงินฉันตอนนี้ หรือจะเขียนสัญญาติดหนี้ไว้ให้ฉันก่อนล่ะ?”

พอผู้หญิงวัยกลางคนได้ยินก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลืนน้ำลายลงคอคำหนึ่ง “หลานแสนเลยเหรอ? นี่แกจะขโมยเงินเหรอ? ชดใช้เงินเหรอ? ไม่มีทางเป็นไปได้แน่”

“งั้นก็ได้ พอถึงตอนนั้นคุณก็ไปติดคุก มอบทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของกฎหมาย นอกจากติดคุกแล้ว คุณก็จะมีชื่ออยู่ในบัญชีคนโกงด้วย พอถึงตอนนั้นคุณอยู่ในประเทศนี้ก็จะได้รับผลกระทบต่าง ๆ มากมาย คุณลองคิดดูให้ดี ๆ นะ” ชัชนันท์พูดขึ้นมาอีก

น้ำเสียงของเธอไม่ดังมากแล้วไม่เบาไป บนใบหน้าก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากมาย แต่กลับมีออร่าทรงพลังจนทำให้คนไม่อาจละเลยได้

คนที่ถ่ายคลิปยังคงถ่ายต่อไป ทุกคนถ่ายไปด้วย แล้วก็พึมพำต่อไปด้วย :

“ทุกคนมาดูซิ ชัชนันท์เริ่มเอากฎหมายมาข่มขู่คนแล้ว หล่อนอยากฟ้องร้องผู้ที่อ่อนแอกว่าคนหนึ่งด้วย”

“คนที่ยืนอยู่ใบจุดที่สูงกว่า กลับจะมาเอาเรื่องกับผู้ที่อ่อนแอกว่าคนหนึ่ง ช่างเป็นคนที่แย่จริง ๆ หล่อนมีเงินมากมายขนาดนั้น แค่จ่ายค่าซ่อมรถไม่กี่แสนจะเป็นไรไป? แต่ว่าคุณป้าคนนี้มีอะไรบ้างล่ะ? เงินหลายแสนบางทีขายของหมดบ้านแล้วท่านก็ยังควักออกมาไม่ได้เลย”

“เธอเกิดเรื่องขึ้นมาอาจจะมีคนมากมายมาช่วยเหลือ แต่ว่าคุณป้าคนนี้ล่ะ? ท่านเป็นคนธรรมดาซะขนาดนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ก็อาจจะมีแค่ตัวคนเดียว ทำไมเธอถึงได้โหดร้ายขนาดนี้นะ? ในฐานะที่เป็นคนรวยคนหนึ่ง ช่วยคนจนแบกรับสักหน่อย จะถือว่าเป็นเรื่องอะไรไป?”

พวกเขาพิพากษ์วิจารณ์กันไปคนละประโยค ทุกคนต่างก็เหมือนกับว่ายืนอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรม

เอาหลักการผิดเพี้ยนมากมาย มาแผ่ขยายอย่างกับเป็นหลักการจริง

ชัชนันท์โกรธเคืองมากยิ่งขึ้น สายตากวาดไปที่ตัวพวกเขาอย่างเย็นชาทีหนึ่ง “นี่ก็คือ ฉันจนฉันก็มีเหตุผล ฉันอ่อนแอฉันก็มีเหตุผลเหรอ?”

“หรือไม่จริงล่ะ? คนอื่นเขาอ่อนแอกว่าเธอ เธอก็ควรยอมเขาหน่อยซิ”

“ใช่ ใช่ ชัชนันท์เธอมันยัยเศษสวะ เธอมันไม่มีหัวใจ โอ้สวรรค์ เสียดายที่เมื่อก่อนฉันยังอุตส่าห์ชอบเธอมาก คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ไปได้”

“ฉันก็เหมือนกัน เมื่อก่อนออกจะชอบเธอ รู้สึกว่าเธอเป็นพี่สาวที่จิตใจดีและมีความสามารถ เมื่อราวของเมื่อวานมาจนถึงวันนี้ ทำให้ฉันเปลี่ยนจากแฟนคลับไปเป็นแอนตี้แฟนหมดแล้ว”

พวกเขายิ่งอยู่ก็ยิ่งหยิ่งผยอง

เธอคำหนึ่งฉันคำหนึ่ง น้ำเสียงแบบต่าง ๆ นานาหลอมรวมอยู่ด้วยกัน วุ่นวายไปจนหมด

จนทำให้เธอรู้สึกปวดหัว

นลินดึงตัวชัชนันท์ไว้ทันที แล้วจ้องมองไปที่กลุ่มคน “ทัศนคติของพวกคุณทำให้ฉันรู้สึกไม่เห็นด้วย เพราะว่าคุณอ่อนแอ ดังนั้นการกระทำทุกอย่างของคุณจึงต้องได้รับการให้อภัยเหรอ เพราะคนรวยแข็งแกร่งกว่า เพราะฉะนั้นจึงต้องแบกรับความลำบากใจเหรอ? มีสิทธิ์อะไร? ฉันของเตือนพวกคุณนะ ถ้าพวกคุณยังไม่ไสหัวไปอีก ฉันจะทำให้พวกคุณต้องจ่ายค่าตอบแทนแน่”

“ชัชนันท์นิสัยดี แต่ฉันไม่ได้นิสัยดีขนาดนั้นนะ พี่เป็นคนนิสัยรุนแรงมาตั้งแต่เกิด ชอบตาต่อตาฟันต่อฟัน ถ้าทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะแข็งแกร่งหรือว่าอ่อนแอ ต้องตายให้กูทั้งนั้น” ทุกคำพูดของนลินเสียงดังก้อง เส้นเอ็นบนคอก็โผล่ออกมาแล้ว

“ฮา ฮา ฮา ทุกคนรีบมาดูเร็ว ชัชนันท์ถึงกับลากเพื่อนของตัวเองมาด้วย มาพูดจาโอหังกลับพวกเราด้วย”

“ช่างสะอิดสะเอียนจริง ๆ”

“พวกเราไม่กลัวพวกแกหรอก ถึงพวกแกจะข่มขู่ฉัน ฉันก็จะพูดซ้ำอีกครั้ง ชัชนันท์ก็คือคนชั้นต่ำคนหนึ่ง”

ท่ามกลางผู้คน เกิดเสียงก่นด่าขึ้นมาไม่ขาดสายอีกครั้ง ทุกคนมีท่าทางอย่างกับว่าเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมกันทั้งนั้น

“งั้นพวกคุณก็ห้ามไปเลยนะ เดี๋ยวรอตำรวจมาแล้ว จะได้มาพาพวกคุณไปกินข้าวแดงสักหน่อย” สายตาของชัชนันท์กระตุกขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วคลี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย