บทที่ 129 จิตใจคน

“ก็ต้องรอแน่นอนอยู่แล้ว” ชัชนันท์พูดขึ้นมาอีก “คำพูดของคนพวกนั้น ไม่ใช่คนที่มารีญาสอนมา และในบรรดาคนพวกนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะมีแต่คนที่มารีญาว่าจ้างมาทั้งหมด”

“มีคนอยู่ส่วนหนึ่งที่ไม่ชอบขี้หน้าฉันมาตั้งนานแล้ว แล้วมาเห็นจุดระบายนี้เขาพอดี ก็เลยกระโดดเข้ามาร่วมด้วยเลย” พูดแล้ว ชัชนันท์ก็ยิ้มขมขื่นอย่างเหนื่อยหน่ายออกมาทีหนึ่ง

นลินหึเสียงเย็นขึ้นมา “พูดมาก็ถูก ที่จริงหลายครั้งที่คนคนหนึ่งเกลียดใครสักคนก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมีเหตุผลอะไรเลย ชีวิตของคุณเปล่งประกายสดใส ชีวิตของเขามืดมนไม่มีแสงสว่าง เพราะฉะนั้นความสุขและความเปล่งประกายของคุณ ก็เลยกลายเป็นหนามยอกอกของเขาไปเลย”

“ของอย่างพวกจิตใจของคนนี้ช่างมืดมนจริง ๆ ว่ากันว่าภูตผีปีศาจนั้นน่ากลัว แต่ฉันว่าจิตใจของคนนี่แหละน่ากลัวมากที่สุด” นลินพูดขึ้นมาอีก

“ใช่ จิตใจมนุษย์นั้นซับซ้อนมากที่สุด นลิน” พูดเสร็จ ชัชนันท์หันหน้ามามองนลินแล้วพูดขึ้นมาอีกว่า “กินข้าวเช้าหรือยัง?”

นลินส่ายหน้าเล็กน้อย “ยังค่ะ ไปกินข้าวเช้าเป็นเพื่อนฉันหน่อยไหม? จะได้รวดผ่อนคลายอารมณ์สักหน่อย?”

ชัชนันท์พยักหน้าเล็กน้อย แล้วก็กลับรถทันทีเลย

เพราะว่าเรื่องเมื่อกี้วุ่นวายมาก จนถึงตอนนี้แล้วอารมณ์ของเธอก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่

มักจะรู้สึกว่ามีอยู่มุมหนึ่งในใจ เหมือนมีอารมณ์อะไรอดกลั้นไว้ แล้วต้องการระบายออกมาสักหน่อย

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไปที่ห้องทำงานทันที เธอก็ไม่มีทางสงบสติอารมณ์ลงมาแล้วทำงานได้ทันที เธอจึงตัดสินใจจะไปนั่งเล่นที่ไหนสักแห่งดีกว่า

“เช้าวันนี้เธอตั้งใจมาหาฉันที่นี่โดยเฉพาะ หรือว่าแค่ผ่านมาทางนี้พอดีเหรอ?” ชัชนันท์ถามขึ้นมา

“ไม่ได้ผ่านมาพอดี ฉันกะว่าจะมาหาคุณจริง ๆ จะเอาเอกสารมาให้คุณอ่านสักหน่อย แย่แล้ว เอกสารที่ต้องเอาให้คุณอ่าน ฉันลืมไว้ที่รถหมดเลย” พูดแล้วนลินก็เคาะหน้าผากตัวเองเบา ๆ ทีหนึ่ง “เมื่อกี้ถูกคนพวกโวยวายจนลืมไปเรื่องสำคัญไปหมดเลย”

ชัชนันท์ยักไหล่ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวซื้อของเสร็จแล้ว กลับไปค่อยเอาให้ฉันก็พอแล้ว”

“ได้ค่ะ” นลินพูดขึ้นมา

เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที รถซูเปอร์คาร์มาเซราติ ก็มาจอดลงตรงหน้าประตูร้านอาหารตะวันตกระดับสูงร้านหนึ่ง

ชัชนันท์ปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วเตรียมจะลงจากรถ

นลินก็ยื่นแว่นกันแดดสีดำมาให้อย่างรวดเร็ว “ใส่อันนี้ไว้ซิคะ จะได้หลีกเลี่ยงความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นออกไป”

ชัชนันท์ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ขอบใจนะ”

จากนั้นก็ใส่แว่นกันแดดไว้

ใบหน้าของเธอเล็กมาก พอใส่แว่นกันแดดเข้าไป ใบหน้าเกือบครึ่งหน้าก็ถูกบดบังไป เพียงแต่ว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ แต่ก็ยังไม่สามารถบดบังความสง่าที่เหนือกว่าคนอื่นของเธอไว้ได้

ชัชนันท์ลงจากรถไปก่อน ต่อจากนั้น นลินก็ลงจากรถตามมา คล้องแขนเธอไว้ แล้วเดินตรงเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกับเธอตลอดทาง

ในตอนที่ทั้งสองคนเตรียมจะเข้าประตูไปนั้น มารีญาก็เดินออกมาจากร้านอาหารตัวคนเดียว

เธอแต่งหน้าเข้มจัด สวมใส่ชุดเดรสรัดรูปสีแดงที่ดูเซ็กซี่และหยิ่งผยอง ด้านนอกใส่คู่กับเสื้อคนปุยสีขาว และรองเท้าบูตยาวคลุมเข่าสีดำ ดูไปแล้วเหมือนกับผู้หญิงเซ็กซี่ที่เดินออกมาจากหนังฝรั่ง

พอเห็นชัชนันท์ สีหน้าของมารีญาก็เย็นลงทันที แล้วก็มาขวางอยู่ตรงหน้าเธอ แถมยังยกมือขึ้นมาขวางทางของเธอไว้ เชิดคางขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งมุมปากและดวงตาล้วนแฝงความเยาะเย้ยเอาไว้ “ฉันก็นึกว่าใครซะอีก? นี่มันยัยชาเขียวที่กำลังดังอยู่ในทวิตเตอร์ช่วงสองวันมานี้ ชัชนันท์ไม่ใช่เหรอ?”

“จึ๊ก จึ๊ก จึ๊ก ชัชนันท์เธอนี่เก่งนะ มีความก้าวหน้าแล้วนี่ คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะกลายเป็นยัยชาเขียวระดับสูงขึ้นมาได้แล้ว จึ๊ก จึ๊ก จึ๊ก ได้ยินมาว่าเด็กเอ๊าะ ๆ ในวงการบันเทิงไม่น้อย ล้วนเคยนอนกับเธอมาแล้วเหรอ?”