บทที่ 172 เขาแตะต้องชัชนันท์

ชัชนันท์ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ “อ่า ปล่อยคุณงั้นหรอ? ตอนนั้นคุณเคยคิดจะปล่อยพวกเราไหมล่ะ?”

เมื่อเห็นว่าเขายังมีเข็มฉีดยาอยู่ในกระเป๋า ชัชนันท์ก็ใช้มืออีกข้างหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาและออกแรงแทงไปที่ต้นขาของเขา

จิ้มเอาไว้

จากนั้นก็ปล่อยให้ของเหลวที่เหลืออยู่ในนั้นไหลเข้าไป

สีของของเหลวกับในนั้นเหมือนกันกับที่ก่อนหน้าเขาฉีดให้กับเธอและนลินไม่มีผิดเพี้ยน เธอรู้ทันทีว่านี่ก็เป็นยาปลุกเซ็กส์เช่นกัน

หลังจากฉีดยาปริมาณมาก ไม่นาน พงศ์พรก็เริ่มกระหืดกระหอบและหน้าดำหน้าแดง

ขณะนั้น รถก็ได้ขับออกมาไกลมากๆ แล้ว

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีคนตามมาด้านหลัง ชัชนันท์ก็มองนลินและออกคำสั่ง “หยุดรถเถอะ”

นลินหยุดรถในทันที

ชัชนันท์หยิบโทรศัพท์มือถือของพงศ์พรออกมาจากกระเป๋าเขาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ผลักเขาออกไปที่ถนนนอกรถ

ถนนสายนี้ ไม่ค่อยมีคนเข้ามาถึง

เมื่อมองออกไปรอบๆ ก็ไม่เห็นแม้แต่รถสักคัน

พงศ์พรขดตัวงออยู่ที่พื้นโดยที่ตัวยังคงไม่หยุดสั่น และปากก็ส่งเสียงที่ไม่น่าฟังออกมาไม่หยุด

เขามีความกระหายอยากจนถึงขีดสุดแต่กลับไม่พบหญิงสาวสักคน......

ชัชนันท์กลับไปที่รถด้วยความรวดเร็ว จากนั้นนลินก็เร่งความเร็วขับออกไป

ไหล่ของเธอที่ได้รับบาดเจ็บนั้นฉีกออกจากกันเพราะออกแรงมาก ทำให้ตอนนี้เธอเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว และเลือดก็ไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ

ขณะนั้น ริมฝีปากของชัชนันท์ก็ซีดมากๆ แม้แต่แรงในร่างกายของเธอก็แทบจะไม่มีเหลือ

“เดี๋ยวฉันพาคุณไปส่งโรงพยาบาลก่อน” นลินร้อนใจเป็นอย่างมาก ความปรารถนาในตัวเธอยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ก็ยังกัดฟันอดทนระงับตัวเองไว้ได้

“คุณเป็นยังไงบ้าง? ให้ฉันจอดรถข้างทางแล้วหยุดเลือดให้คุณก่อนดีไหม?” นลินถาม

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ชัชนันท์พยักหน้า จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมออกอย่างยากลำบากและดึงกระดาษทิชชู่ข้างตัวมากดตรงบริเวณที่ยิงกระสุนอย่างแรงเพื่อเป็นการห้ามเลือด

การกดเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บเหมือนถูกแทงที่หัวใจ

เธอกัดฟันอดทนเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรออกมา

นลินเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก เธออดไม่ได้ที่จะด่าพงศ์พรในใจไปสิบแปดชั่วโคตร

“ไม่ได้ ถ้าไปโรงพยาบาล ฉันกลัวว่าพงศ์พรจะให้คนมาสร้างปัญหาให้กับพวกเราอีก” นลินรู้สึกตัวขึ้นมา

“เขาน่าจะไม่มีแรงไปสักพัก ปริมาณยาที่เขาถูกฉีดเข้าไป เป็นสองเท่าของพวกเรา ถ้าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะทำซ้ำๆ จนเขาหายอยากได้ในช่วงเวลาสั้นๆ หรอก...... เมื่อเขารู้สึกตัวกลับมา ตอนนั้นพวกเราก็มีคนมาช่วยเหลืออยู่ข้างๆ แล้วล่ะ”

เธอจำเป็นต้องไปโรงพยาบาล

ถึงแม้ว่าเธอจะสามารถเอาลูกกระสุนออกได้ด้วยตัวเอง และแผลภายนอกของเธอกับนลิน เธอก็จัดการได้ วัคซีนโรคพิษสุนัขบ้าเธอก็ให้หมอประจำตระกูลมาฉีดให้ที่บ้านได้

แต่เธอไม่อยากรบกวนหมอประจำตระกูลของตระกูลรัตนากรกุล เธอกลัวว่าถ้าพ่อรู้เรื่องเข้าแล้วจะเป็นห่วง ตอนนี้แค่ต้องรับเรื่องของชลิตาคนเดียวก็มากพอสำหรับเขาแล้ว

“พวกเรารีบไปรีบกลับก็พอแล้ว ถึงตอนนั้นเดี๋ยวให้คุณห้าส่งลูกน้อง 2-3 คนมาคอยคุ้มกันพวกเรา เขาก็ไม่มีทางทำอะไรพวกเราได้แล้ว”

“นอกจากวิธีที่ใช้ในวันนี้แล้ว เขาไม่ใช้วิธีอื่นหรอก เขาไม่มีทางกล้าใช้กฎหมายหรอก”

“เพราะตอนนี้พวกเรามีโทรศัพท์มือถือเขาอยู่ในมือ และในนั้นก็มีหลักฐานการก่ออาชญากรรมของเขามากมายแน่นอน เพราะฉะนั้น เขาไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก”