บทที่ 173 เกิดเรื่องแล้ว

“หรือว่าเขาแก้แค้นนลิน แล้วพี่สะใภ้ก็เข้าไปช่วย ดังนั้นจึงพัวพันกับเรื่องนี้ไปด้วย?” สายตาของคมสันเต็มไปด้วยความโกรธ

“คุณก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพงศ์พรกับนลินก่อนหน้านี้หรอ?” แทนไทมองคมสันด้วยความเย็นชา

สายตาของเขาที่มองมาทำให้ในใจคมสันรู้สึกสั่นเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงเล่าเรื่องที่เมื่อวานตัวเอง กรรณและขจีเห็นและยินที่ร้านกาแฟชั้นล่างของโรงแรมนานาชาติฮิลล์ให้แทนไทฟัง

“ในตอนนั้น พวกเราสองคนได้ยินเรื่องที่คุยกันอยู่บ้าง เดาว่าพงศ์พรน่าจะต้องการตัวนลินหรือไม่ก็นักแสดงของXเอนเตอร์เทนเมนท์ แต่นลินไม่ยอม...... แต่รายละเอียดที่เจาะลึกลงไป พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน” คมสันกล่าว

“ทำไมคุณไม่บอกผม?” แทนไทเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและมองคมสันอย่างเย็นชา

“ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรก็เลยไม่ได้บอก” พูดจบคมสันก็กะพริบตาพร้อมทั้งอยากรู้ “เหตุผลมาจากเรื่องที่ผมพูดหรอ?”

แทนไทไม่ตอบ เขาขมวดคิ้วและโทรหาเกริก “ส่งคนสองร้อยคนไปรอนันท์และนลินที่หน้าโรงพยาบาลราษฎรแห่งที่ 1 เดี๋ยวนี้ พวกเธอเกิดเรื่องแล้ว”

“ครับ”

“จำเป็นต้องคุ้มครองพวกเธอให้ดีนะ” พูดจบเขาก็วางสายและขึ้นรถฮอนด้าสีดำของตัวเอง

ทั้งคมสัน กรรณ และจิตรินต่างก็ขึ้นรถไปกับเขา

กรรณนั่งอยู่ที่เบาะหน้าข้างคนขับ

จิตรินและคมสันนั่งที่เบาะหลัง

คมสันด่าอย่างรุนแรง “ไอ้ชาติหมาพงศ์พร กล้าดียังไงมารังแกพี่สะใภ้กู รอก่อนนะ กูจะต้องฆ่ามึงให้ได้”

“มีกูด้วย” กรรณถอนหายใจอย่างเย็นชา “กูว่ามึงคงไม่เหลือวันดีๆ อีกต่อไปแล้ว วอนหาที่ตายแล้วล่ะ”

“กล้ามาทำพี่สะใภ้พวกกู ต้องตายเท่านั้น” จิตรินพูดเสียงดังฟังชัด

“ห้า เรื่องมันเหมือนกับที่ผมบอกไปหรือเปล่า?” คมสันถาม

แทนไทไม่พูดอะไรตอบกลับและเหยียบคันเร่งจนสุดจนทำให้รถพุ่งเร็วเหมือนฟ้าแลบ

เมื่อเห็นแทนไทแสดงอาการไม่สนในอย่างชัดเจน คมสันจึงไม่กล้าถามอะไรต่อและนั่งเงียบๆ

………………

นลินรีบขับรถมาจนถึงโรงพยาบาลราษฎรแห่งที่ 1 ชัชนันท์ก็มองเห็นชายชุดดำกลุ่มหนึ่งยืนอย่างเป็นระเบียบอยู่สองฝั่งประตูทางเข้าโรงพยาบาล

และที่ประตูข้างก็ยังมีฮอนด้าสีดำของผู้ชายคนนั้นจอดอยู่

ด้านข้างฮอนด้าคือบุคลากรทางการแพทย์รวมถึงเปลหามและรถเข็น

เธอตกใจกับรูปแบบตรงหน้ามาก นึกไม่ถึงว่าคุณห้าจะจัดคนมาเยอะขนาดนี้

“นั่นคือคนของคุณห้าใช่ไหม?” นลินมองกลุ่มคนเหล่านั้นและถาม แรงของเธอแทบจะหมดเมื่อขับรถมาได้ถึงที่นี่ และเสียงพูดก็ค่อยๆ เบาลง

ชัชนันท์เองก็ตกใจกับรูปแบบที่อลังการขนาดนี้

“อืม......” ชัชนันท์เองก็ตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบา

นลินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “แต่ละคนสวมชุดสูท มองไปแล้วดูดีมากๆ ดูแล้วทำให้คุณห้ามีหน้ามีตามากๆ เลย ไม่นึกเลยว่าคุณห้าจะโยกย้ายคนมากมายขนาดนี้ได้ในทีเดียว...... สมแล้วที่เป็นคนของพี่ใหญ่”

พูดจบเธอก็ขับรถมาถึงด้านข้างฮอนด้าด้วยความรวดเร็ว

ในเวลานี้ แทนไท จิตริน คมสัน กรรณ ต่างก็ลงมาจากรถอย่างเป็นระเบียบ

แทนไทรีบเดินมาด้านข้างรถ เมื่อเห็นชัชนันท์ข้างในก็รีบเปิดประตูรถด้วยความรวดเร็ว

สภาพของเธอที่เต็มไปด้วยเลือดทั้งตัวผ่านเข้ามาในสายตาเขา เขารู้สึกว่าในใจของเขาเหมือนถูกก้อนหินขนาดใหญ่กระแทกอย่างแรงในทันที

“Shit！” เขาด่า ดวงจาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง

พูดจบเขาก็อุ้มชัชนันท์ขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ในเวลานี้บุคลากรทางการแพทย์ก็รีบเข็นรถเข็นและเปลหามสองคันพุ่งเข้ามา

แทนไทวางชัชนันท์ลงอย่างรวดเร็ว

อ้อมอกนี้สำหรับชัชนันท์แล้วเปรียบได้กับการที่ผ่านความยากลำบากมามากมายนับไม่ถ้วนในทะเลแล้วเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นประภาคารอันอบอุ่น ที่ทำให้หัวใจที่ร่วงหล่นไป ในที่สุดก็ได้กลับมาเข้าที่ยังไงยังงั้น

กรรณก็ไปเปิดประตูฝั่งที่นลินนั่งอยู่

นลินมองเขาด้วยความเหนื่อยหอบ เตรียมจะออกจากรถทั้งๆ ที่ตัวสั่นเทา

กรรณเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาพร้อมทั้งกัดฟันด่าด้วยความแค้น “พงศ์พร กูจะฆ่ามึงแปดชั่วโคตร”

“เธอเป็นยังไงบ้าง ยังโอเคอยู่ไหม?” กรรณถาม