บทที่ 252 ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้

ในนี้มีแฟนคลับคู่จิ้นของพวกเขาจำนวนมาก กำลังถกกัน พวกเขาทั้งสองคนอยู่ในเฟรมภาพเดียวกันกับภาพเทพเจ้า

“อ๊าาาา…นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉันที่ชิปคู่จิ้น อ๊าาา……เวลาที่พวกเขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ฉันรู้สึกว่าโลกของตัวเองสดใสขึ้นทันตา”

“น่ารักเกินไปมากๆๆๆ! ไม่เคยเห็นผู้ชายสองคนที่เหมาะสมกันขนาดนี้มาก่อน! คู่จิ้นคู่นี้ฉันหลงรักไปแล้ว เบบี๋จ๋าโบยบินไปอย่างวางใจ มัมหมีอยู่ข้างๆเสมอ มัมหมีรวยมาก มัมหมียินดีที่จะเอาเงินทั้งหมดสนับสนุนพวกเธอ ส่งเบบี๋ทั้งสองของเราไปในเส้นทางที่ราบรื่น!”

“ปลาหมึกจ๋าลุยไปเลย!!! พวกเราทุกคนจะพยายามโหวตให้แน่นอน!!! ให้พวกเขาได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกด้วยกัน!”

“โพผัวคู่กับโพเมีย น่าตกใจใช่ไหมล่ะ? นี่คืออะไรนะคือการรวมตัวกันของคนที่สุดยอดอ๊าาาา！รักเลยๆ”

เมื่ออ่านคอมเมนต์ในวิตเตอร์จบ ชัชนันท์วางโทรศัพท์ลงอย่างพึงพอใจ

ในเวลานี้ ดวงไฟทุกดวงในบ้าน ก็ดับลงทันที

ทั้งโลก เหลือเพียงแสงไฟที่ส่องจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

เธอสวมรองเท้าแตะทันที เดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ลงไปดูกล่องสวิตช์ไฟที่ชั้นล่าง

แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

เธอโทรศัพท์หาผู้ชายคนหนึ่งทันที และเปิดสปีคเกอร์โฟน

“จู่ๆไฟในบ้านก็ดับ แต่ฉันไม่เจอปัญหาอะไรเลย แล้วก็ไม่ได้ดึงสวิตช์ไฟ คุณจะกลับมาเมื่อไหร่? มาช่วยดูหน่อย” ชัชนันท์ส่องไฟฉายโทรศัพท์ตรวจสอบกล่องสวิตช์ไฟต่อ พลางคุยโทรศัพท์กับอีกฝ่าย”

“ผมกำลังเดินทางกลับบ้าน อีกสิบนาทีถึงบ้าน”

“อืม ฉันรอคุณนะ” ชัชนันท์กล่าว จากนั้นเธอก็เตรียมจะกดวางสาย

“อย่าเพิ่งวางสายนะ” ปลายสาย ผู้ชายคนนั้นกล่าว

ได้ยินดังนั้น ชัชนันท์รู้สึกอบอุ่นใจ เขารู้ เพราะเขากังวลว่าเธอจะกลัว จึงทำเช่นนี้

“ได้……” ชัชนันท์หยิบมือถือ นั่งอยู่ที่หน้าโซฟา เปิดไฟฉายมือถือต่อ และเปิดสปีคเกอร์โฟน

เพราะมีเขาอยู่ ในค่ำคืนแห่งความมืด หัวใจของเธอยังคงไม่หวาดหวั่น

“มื้อเย็นที่ผมทำให้คุณ คุณได้กินบ้างหรือเปล่า?” เขาถาม

ชัชนันท์พยักหน้า “อืม ได้กิน”

“ถูกปากคุณไหม?”

“อืม เก่งมาก”

“อืม”

เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย สักพัก ไม่รู้จะชวนคุยต่อเรื่องอะไรดี……

จึงถามออกไปด้วยความสงสัย “คุณห้า……คุณร้องเพลงเป็นไหม? ร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”

“อยาฟังอะไรล่ะ?”

“ขอแค่คุณร้องเพลง อะไรก็ได้ทั้งนั้น” ชัชนันท์

จะว่าไป เธอไม่เคยฟังคุณห้าร้องเพลงเลย

“อืม……จะร้องให้คุณฟังหนึ่งเพลง ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้แล้วกัน”

“ได้” ชัชนันท์รอด้วยความคาดหวัง

“มองหาแสงอาทิตย์ในที่ที่ไม่มีลม จะทำให้พระอาทิตย์ส่องเมื่อคุณรู้สึกหนาว คุณซื่อมากเกินไป สำหรับชีวิตที่เหลือของฉัน ฉันต้องการแค่คุณเท่านั้น”

“ตลอดชีวิตของฉัน ลมและหิมะก็หมายถึงคุณ คุณเป็นคนธรรมดาและคุณก็เป็นคนถ่อมตัว ความรุ่งโรจน์และความอ่อนโยนก็ยังหมายถึงคุณ สายตาของฉันก็เป็นคุณเช่นกัน”

“ฉันอยากพาคุณไปดูท้องฟ้าที่แจ่มใส อยากจะพูดเสียงดังกับคุณว่า ฉันหลงใหลคุณ……”

เป็นเสียงที่สมบูรณ์แบบ เนื้อเพลงนี้ตีความออกมาได้อย่างละเอียดอ่อน

ระดับความไพเราะ ถึงขั้นเกินกว่าต้นฉบับเสียอีก

ชัชนันท์ไม่เคยรู้มาก่อน ว่าที่แท้เขาร้องเพลงได้ไพเราะขนาดนี้

ข้างๆหู เขายังคงร้องต่อ

เนื้อเพลงที่เดิมทีก็สวยงามอยู่แล้ว แต่เนื่องด้วยเสียงของเขา ปรากฏว่าสมบูรณ์แบบเป็นพิเศษ

เสียงของเขา ราวกับว่าสามารถร้องไปจนถึงส่วนลึกที่สุดในหัวใจของเธอ

เธอฟังอย่างเงียบๆ มุมปากปรากฎรอยยิ้มอย่างอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว

เสียงของเขา ไพเราะจนรู้สึกถึงความอบอุ่น ในค่ำคืนที่มืดมิด

กว่าจะรู้ตัว ก็ร้องเพลงจนจบแล้ว

เธอยังอารมณ์ค้างอยู่ “ร้องเพลงอื่นอีกเพลงหนึ่งเถอะนะ? คุณร้องเพลง ความงามของโลกใบนี้ โคจรรอบกายเธอ ได้หรือเปล่า?”

“ได้” ปลายสายโทรศัพท์ แทนไทขับรถมือเดียว มุมปากของเขาโค้งงอด้วยความรักและเอ็นดู

ไม่นานเขาก็ร้องเพลงขึ้นมา

ร้องเพลงไปด้วย ทอดถอนใจไปด้วย ตอนนี้ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักเรียนม.ปลาย เคารพเชื่อฟังหญิงสาวที่ตัวเองชื่นชอบ ถึงขั้นที่ว่าร้องเพลงเพื่อเธอ หญิงสาวให้เขาร้องเพลงอะไร เขาก็ร้องเพลงนั้น