บทที่ 253 วางไว้ ผมทำเอง

ได้ยินดังนั้น ชัชนันท์ใจหวั่นๆ มองตาเขาอย่างไม่รู้ตัว

สายตาของเขาเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม มีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ในเวลานี้ เธอใจชาราวกับถูกไฟดูด

ใบหน้าก็แดงเช่นกัน

ตรงหน้าปรากฏภาพ คืนนั้นที่ได้พบกันครั้งแรกขึ้นอีกครั้ง

“เกลียดจัง คุณพูดอะไรของคุณน่ะ?” ชัชนันท์แกล้งทำเป็นเงียบสงบ ขมวดคิ้วเล็กน้อย และมองเขาอย่างวางมาดขรึม

ดวงตาของเขาค่อยๆยิ้ม “เธอช่วยบริสุทธิ์ใจหน่อยได้ไหม?”

“เห็นชัดๆว่าคุณไม่บริสุทธิ์ใจ”

“ทำไมฉันจะไม่บริสุทธิ์ใจด้วยล่ะ?”

ผช)

“คุณว่าคุณไม่บริสุทธิ์ใจยังไง? เร็วเข้าสิ เอาไอ้นั่นให้ฉันกินหน่อย” ชัชนันท์วางมาดเข้ม

พูดจบ หน้าของเธอก็แดงไปถึงโคนคออีกครั้ง

รอเดี๋ยว……

ที่เธอพูดมันเป็นคำพูดสองแง่สองง่ามนะ?

“ได้สิ ให้คุณกินเลย” เขาไม่ขยับ ดวงตาของเขาค่อยๆยิ้ม

ใบหน้าของชัชนันท์ แดงยิ่งขึ้น “คุณพูดอะไรเนี่ย?”

“คุณบอกว่าจะกินบะหมี่ไม่ใช่เหรอ?”

“ฉัน……” เธอพูดไม่ออกเลย

เขาลูบผมของเธอเบาๆ จากนั้นก็หันหลังเข้าไปในครัว

มองเห็นเงาร่างนั้นค่อยๆเดินไกลออกไป หัวใจของชัชนันท์เต้นเร็วอีกครั้ง แล้วหน้าก็แดงตามไปด้วย

จนกระทั่งเงาร่างของผู้ชายหายวับไปกับตา หัวใจของชัชนันท์ก็ค่อยๆสงบลง

สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอถึงจะมีสติกลับมา อุ้มโน๊ตบุ๊คขึ้นมา เล่นเกมLeague of Legends

หลังจากเข้าสู่โหมดของเกม เกมดึงดูดสมาธิของเธอไปจนหมด

ไม่มีความคิดนั้นอีก และไปคิดถึงปัญหาเรื่องอื่นแทนซะแล้ว

เกมรอบนี้ ชัชนันท์เจอคู่ต่อสู้ที่อ่อนมาก

ทั้งทีมมีเพียงแค่เธอคนเดียวที่เป็นตัวแบก

เธอแบกอย่างเหน็ดเหนื่อย สุดท้ายก็แพ้อยู่ดี

เล่นจนถึงสุดท้าย เธอหัวร้อน ไม่รู้จะบอกใครดี เริ่มทนไม่ไหวบ่นพึมพำกับตัวเอง “นี่มันทีมอะไรกัน? ทำไมอ่อนกันขนาดนี้?”

เธอไม่เข้าใจจริงๆ คนเหล่านี้ที่จัดให้มาอยู่กับเธอ สรุปว่ามาถึงจุดนี้ได้ยังไง แต่ละคนเล่นกันคนละทิศคนละทาง

เธอส่ายหัวอย่างจำใจ เธอก็เล่นอีกรอบหนึ่ง

หลังจากเล่นติดต่อกันสองสามรอบ เธอก็เจอเพื่อนร่วมทีมโกง สุดท้าย เธอก็ทำได้เพียงออกจากเกม

คิดจะปลุกสมองสักหน่อย

หันหน้ามา เธอก็เห็น ผู้ชายคนนั้นที่อยู่ในครัวกำลังยืนอยู่หน้าเตา ทำบะหมี่อย่างจริงจัง

ทุกการกระทำของเขา ให้ความรู้สึกว่าเป็นมืออาชีพ

มองดูแล้ว เหมือนกับเป็นมาสเตอร์ทำบะหมี่ที่ช่ำชอง ในร้านบะหมี่เลย

ความงดงามของเขา เมื่อมองดูแล้ว มันน่าดึงดูดมากกว่า พระเอกในละครไอดอลทำอาหารอย่างประณีตเสียอีก

ในเวลานี้ ชัชนันท์รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปเลย

เธอมองผู้ชายต้มบะหมี่อยู่อย่างนี้ และจากนั้นก็แบ่งบะหมี่ใส่ลงในชามบะหมี่สีขาว 2 ชาม และเสิร์ฟมาให้ตรงหน้าเธอ

ทุกการเคลื่อนไหว ล้วนเป็นศิลปะ

แทนไทวางบะหมี่ที่ปรุงสุก ไว้บนโต๊ะกาแฟอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็นั่งลงข้างๆเธอ พูดว่า “นี่ไง……ดูสิ คุณพอใจไหม?”

เขาทำบะหมี่เนื้อวัว นอกจากเนื้อวัวที่ใส่เยอะกว่าข้างนอก มันก็ไม่มีอะไรต่างจากข้างนอกแล้ว

เธอตะลึงกับบะหมี่เนื้อวัวชามนี้ทันที ดวงตาประกายความประหลาดใจเล็กน้อย “คุณทำได้ยังไง? สุดยอดเลย……”

แทนไทส่งตะเกียบให้เธอ “เห็นมาเยอะแล้ว ก็เลยทำได้”

“ระดับของคุณ สามารถเปิดร้านบะหมี่ได้เลยรู้ไหม?” ชัชนันท์พูดจบ ก็เอนตัวไปกินบะหมี่

บะหมี่นั้นเหนียว นุ่มและแข็งปานกลาง และซุปก็อร่อยมาก

นี่เทียบกับของที่เขาขายกันข้าง ไม่รู้ว่าอร่อยกว่าตั้งกี่เท่า

“ว้าว……นี่ก็เก่งเกินไปแล้วนะ?” ชัชนันท์มองคนข้างๆด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเซอร์ไพรส์