บทที่ 262 ไม่อายแล้วทำไมหน้าแดง？

“จะเกรงใจทำไม ก็รับของมาจากคนในครอบครัวของตัวเอง？”เขาบอก

“…………”

“กินเนื้อวัวหน่อย” แล้วเขาก็คีบเนื้อไปวางตรงหน้าเธอ

“คุณว่าพวกเรากลับไปวันนี้ คุณป้ากชนิภ……ไม่ใช่สิ จะเอาของขวัญอะไรไปให้คุณแม่ดี? คุณรู้ไหมว่าเธอยังไม่มีอะไรบ้าง？”ชัชนันท์ถาม

“รู้สิ”เขาตอบนิ่ง

ชัชนันท์ดีใจขึ้นมาทันที “อะไรเหรอ?”

“เธออยากได้หลาน แบบที่มาจากคุณไง” เขาพูดด้วยสีหน้าที่คลุมเครือ

ชัชนันท์ได้ยินดังนั้นหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที

“พูดอะไรของคุณเนี่ย” เธอกลอกตาใส่เขาแล้วก็ก้มหน้ากินข้าว พร้อมกับพูดต่อว่า “ฉันไม่สนใจคุณแล้ว”

“เขินเหรอ？”เขาถาม

“ใครเขินกัน”

“ถ้าไม่เขินแล้วทำไมหน้าแดง”

“ที่ฉันหน้าแดงก็บอกว่าฉันร้อน ไม่ได้หรือไง？”ชัชนันท์พูดอีกครั้ง

“ได้ คุณพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ”

หลังจากนั้น เขาก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่เงยหน้ามองเขาและไม่คุยกับเขาอีก ได้แต่ทานอาหารไปเงียบๆ

บางครั้งเธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเขา

ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น หัวใจของเธอจะเต้นแรงทันทีโดยไม่รู้ตัว

ผู้ชายคนนี้ แค่มองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้หัวใจสาว ๆ ของเธอพองโตได้

ตอนเวลาหนึ่งทุ่ม ชัชนันท์ก็เดินตามแทนไทเข้าไปในคฤหาสน์สไตล์ปราสาทของเขาในแถบชานเมือง

ตอนที่เธอเข้าไป กชนิภ ชาตรี ธันวา และธนิดากำลังนั่งอยู่บนโซฟา

แทนไทจูงมือเธอ เดินประสานมือกันเข้าไปหาพวกเขา

พอกชนิภเห็นภาพนั้น ก็ไม่สามารถระงับความปีติยินดีในใจได้ เธอยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา มองกลับไปกลับมาระหว่างคนสองคน แล้วพูดว่า “ห้า……นี่เป็นสิ่งที่ลูกทำให้แม่มีความสุขมากที่สุดในปีนี้เลย ในที่สุดพวกเราก็ได้นันท์มาแล้ว ยินดีด้วยนะ”

ธันวาพยักหน้าให้เธออย่างมีมารยาท ธนิดาก็จับมือกับเธออย่างกระตือรือร้น

ชาตรี ก็ยืนขึ้นแล้วก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม พร้อมกับจับมือเธอ “ นันท์ สวัสดี ผมขอแนะนำตัวหน่อยนะ ผมคือชาตรี พ่อของไอ้เด็กนิสัยไม่ดีแทนไทนี่แหละ แล้วก็เป็นสามีของคุณกชนิภ และเป็นพ่อตาของคุณด้วย”

การแนะนำตัวเองของเขาทำให้ชัชนันท์รู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเธอกับเขาสั้นลง และเธอรู้สึกได้ว่าพ่อตาชอบเธอ

เธอจับมือเขาทันที "สวัสดีค่ะพ่อ"

“อืม เด็กดี”ชาตรีรู้สึกพึงพอใจมาก

ลูกสะใภ้ที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าดูอ่อนโยนแล้วใจดีขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่ชอบ?

เขาเคยเห็นรูปและวิดีโอของชัชนันท์มาก่อน แค่ดูในนั้นก็ยังรู้สึกว่าเธอสวยเหมือนนางฟ้า แต่ว่าพอได้มาเห็นตัวจริง เธอดูสวยกว่าอีก

ชาตรียิ่งดูยิ่งรู้สึกว่า เธอและลูกชายของเขาเป็นเหมือนคู่รักในเทพนิยาย พวกเขาเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ

เมื่อมองดูมือของทั้งสองคนที่ประสานนิ้วกัน ทุกคนก็ยิ้ม และธันวาก็ยิ้มเช่นกัน

สิ่งเดียวที่แตกต่างจากคนอื่นคือรอยยิ้มของเขาดูฝืนอย่างมาก

“นันท์ ขอโทษจริงๆ นะที่ก่อนหน้านี้ปิดบังหนูมาโดยตลอด……”กชนิภพูดอย่างจริงใจ

ชัชนันท์ส่ายหน้า “แทนไทอธิบายให้หนูฟังหมดแล้วล่ะค่ะ หนูเข้าใจได้”

กชนิภลูบผมเธอด้วยความรักทันที “วันนี้แม่ทำอาหารเย็นกับมือเลยนะ มา พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ”

ทันทีที่เธอพูดจบ ธนิดาก็ยืนขึ้นทันทีและจับมือชัชนันท์อย่างสนิทสนม "ไปพี่สะใภ้ ฉันจะพาพี่ไปล้างมือ"

ชัชนันท์เพิ่งจะกินข้าวไปได้ไม่นาน ความจริงเธอก็ยังไม่รู้สึกหิวเท่าไหร่ แต่ว่าเธอก็ไม่ได้พูดอะไร เดินตามธนิดาเข้าไปในห้องน้ำ