บทที่ 263 คุณปู่บอกแล้ว

“ถึงแล้วคุณก็รู้เองแหละ” เขาพูดแล้วก็จับมือเธอต่อไป

ในขณะนี้ ความพึงพอใจไม่รู้จบได้เติบโตขึ้นและเบ่งบานในใจของเธอ

ตอนนี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่เขาจับมือเธอ และประสานนิ้วกับเธอแบบนี้

เขาขับรถไปจนสุดทางและพาเธอไปที่คฤหาสน์ในแถบชานเมือง

คฤหาสน์แห่งนี้ล้อมรอบด้วยป่าดอกท้อขนาดใหญ่ และในรัศมีมากกว่าสิบไมล์ก็ไม่มีใครอยู่

ลมกระโชกแรงและกลีบดอกสีชมพูร่วงหล่นราวกับหิมะสีชมพู

อากาศที่สุดหายใจเข้าไปมีแต่กลิ่นที่หอมหวาน

คฤหาสน์เป็นแบบยุโรปโบราณทั่วไป ดูเหมือนที่อยู่อาศัยของขุนนางยุโรปโบราณ มีไฟภายในและภายนอกเหมือนพระราชวังในนิทาน

เธอรู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือคฤหาสน์ดอกท้อที่มีชื่อเสียงในเมืองเมืองสินธุ

ที่มันได้ชื่อนี้มาเพราะรายล้อมไปด้วยดอกท้อ

ตำนานเล่าว่าคฤหาสน์แห่งนี้สร้างขึ้นโดยเศรษฐีผู้ลึกลับซึ่งใช้เงินเป็นจำนวนมาก แต่ไม่มีใครรู้ว่าใครคือเศรษฐีคนนั้น

หากคนอื่นต้องการเห็นคฤหาสน์นี้ พวกเขาทำได้เพียงมองจากระยะไกล แต่พวกเขาไม่สามารถเข้าใกล้ได้

เพราะทั้งภายในและภายนอกคฤหาสน์ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

นอกจากนี้ยังมีอีกสาเหตุหลักคือป่าดอกท้อที่อยู่รอบคฤหาสน์ คนธรรมดาจะไม่สามารถออกไปได้หลังจากเข้ามา

เพราะเป็นเขาวงกตป่าระดับไฮเอนด์ที่สร้างขึ้นโดยผู้เชี่ยวชาญด้านเขาวงกต

“ที่นี่คือ……？ของคุณงั้นเหรอ？”ชัชนันท์ถาม

เธอไม่แปลกใจกับข้อเท็จจริงนี้

สถานะของตระกูลพัฒนาวรวงศ์ จะสร้างคฤหาสน์แบบนี้ มันเป็นเรื่องใหญ่อะไร？

“อืม” เขาขับรถเข้าไปในคฤหาสน์

ประตูเป็นแบบอัตโนมัติ

เมื่อรถเข้าไปแล้ว ระบบจะล็อกโดยอัตโนมัติ

ลานของคฤหาสน์มีขนาดใหญ่มากประมาณหนึ่งพันตารางเมตร……

ที่นี่เต็มไปด้วยดอกท้อ มองไปรอบๆ เหมือนได้อยู่ในสวรรค์เลย

ดอกไม้ที่ร่วงหล่นในที่แห่งนี้สวยงามไม่แพ้ใครในโลก

ขับต่อไปได้ไม่ไกล เขาก็หยุดรถ หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเกริก "เกริก... เริ่มเลย"

ชัชนันท์ดูมึนงง ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังจะทำอะไร

“นี่คุณ……？ จะทำอะไร？”เธอไม่สามารถเก็บความสงสัยไว้ได้

แต่ว่าเขากลับไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ลูบผมเธอเบาๆ

ทันใดนั้น……

เสียงพลุก็ดังขึ้น

ทันทีหลังจากนั้น ท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ก็ถูกปกคลุมไปด้วยดอกไม้ไฟทุกชนิด สวยงามราวกับภาพยนตร์

ลำแสงหลากสีสันที่สะท้อนอยู่ในลานที่มืดสลัว นอกจากนี้ยังสะท้อนกับดอกไม้ ทำให้ดูสวยงามเป็นพิเศษ

ชัชนันท์ดีใจทันที เธอรีบลงจากรถเหมือนเด็กๆ มองฟ้าเหนือหัวด้วยความประหลาดใจ

สวยมากจริงๆ ดอกไม้ไฟหลายรูปแบบกระจายอยู่บนท้องฟ้า สวยงามจนเธอแทบจะไม่อยากละสายตา

แทนไทก็ตามลงมาจากรถเหมือนกัน เขายืนอยู่ข้างเธอและกุมมือของเธอเอาไว้ มองขึ้นไปบนฟ้ากับเธอ “ชอบไหม？”

ชัชนันท์พยักหน้าอย่างแรง “อืม ชอบมาก สวยมากเลย”

“ ทำไมถึงทำอะไรแบบนี้ล่ะ” ชัชนันท์หันไปมองหน้าเขา

แสงจากดอกไม้ไฟส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูสุกใสเป็นประกายเป็นพิเศษ

ดอกไม้ไฟทั่วท้องฟ้าสวยงามมาก แต่ไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของเธอเลยด้วยซ้ำ

“ก็คุณชอบดูดอกไม้ไฟไม่ใช่เหรอ？”เขาพูด

เธอเคยบอกเขาว่าเธอชอบดูดอกไม้ไฟ

แต่เธอเคยพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเขาจะเก็บมาใส่ใจ

“แต่ว่าวันนี้ ไม่ใช่ฉลองเทศกาลปีใหม่สักหน่อย แล้วก็ไม่ได้ฉลองเทศกาลอะไรด้วย ทำไมคุณถึงจุดพลุล่ะ？”

“ใครบอกว่าไม่ได้ฉลองเทศกาลอะไร？”เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ดูสิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว”

ชัชนันท์ก้มหน้าลงดูเวลา

เที่ยงคืนแล้ว