บทที่ 59 ดูแล้วก็ไม่ลืม

แทนไทได้นั่งอยู่ข้างในแล้ว

ชุดนอนเชิ้ตสีดำ กางเกงวอร์มสีดำ ในความขี้เกียจนั้นมีความเย็นชาซ้อนอยู่

ทรงผมเซ็ตแสกข้างในเมื่อก่อน วันนี้กลับหวีผมไม่ไว้ด้านหลังจนหมด ทำให้เขาดูหล่อและเซ็กซี่เป็นอย่างมาก เป็นอาหารตาชั้นดีจริงๆ

ตอนนี้เขากำลังก้มหน้าอยู่ ใช้นิ้วมือที่เรียวยาวนั้น เปิดดูเมนูสีดำ การกระทำไม่เร็วไม่ช้า ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยความสง่างามและสูงส่ง

แสงไฟคริสตัลส่องลงมาจากหัวของเขา สีผิดที่ขาวนั้น นุ่มจนสว่าง

เพียงแค่มองเขาอยู่ห่างๆแบบนี้ ในใจของเธอก็รู้สึกว่าคนนั้นสูงไม่ควรเอื้อมจริงๆ

ถ้าไม่ใช่รู้ตัวตนของเขา เธอต้องคิดว่าเขาเป็นคนชนชั้นสูงจากไหนซะแล้ว

ปัดผมจอนไปไว้หลังหูเสร็จแล้ว ชัชนันท์ก็รีบเดินไปนั่งลงตรงข้ามของเขาทันที

พวกเขาคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะ อีกคนหนึ่งนั่งอยู่ท้ายโต๊ะ

ถึงแม้ว่าจะห่างกันเป็นระยะยาว ชัชนันท์ก็ยังสามารถรู้สึกได้ถึงความกดดันบนตัวของเขา

"มาแล้วเหรอ" เขาค่อยๆ ปิดหนังสือเมนู แล้วเอาสายตาตกอยู่บนหน้าของเธอ

"อื้ม สั่งอาหารก่อนสิ พวกเราคุยไปด้วยกินไปด้วย" พูดเสร็จ ชัชนันท์ก็โบกมือให้กับพนักงานที่อยู่ยืนอยู่ข้างๆ

หลังจากสั่งอาหารเสร็จแล้ว พนักงานจากไป

ชัชนันท์วางมือทั้งสองไว้บนโต๊ะ ประสานนิ้วทั้งสิบมองแทนไทแล้วพูดว่า "วันนี้สบายดีไหม?"

"อื้ม" เขาห่วงคำพูดเหมือนทองเช่นเดิมมองเธอไว้อย่างเงียบๆ สีหน้าเฉยๆ

"วันนี้ฉันว่าจะสอนคุณเรื่องพื้นฐาน เรียกว่าดู ฟัง ถาม แล้วจับ"

"ดู หมายถึงมองดูสีหน้า ฟัง หมายถึงฟังดูน้ำเสียงและลมหายใจ ถาม สอบถามเกี่ยวกับอาการ จับ จับการเต้นของชีพจร"

"รายละเอียดเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว ฉันจะสอนคุณเอง เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงวันแต่งงานของชลิตาแล้ว คุณต้องตั้งใจเรียนดีๆ ฉันนี่พึ่งคุณแล้วนะ" พูดอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล

เสียงนั้นนุ่มนวลเหมือนเดิม ทำให้คนอื่นรู้สึกฟินมาก

"ได้" แทนไทพูด

ของที่ฉันสอนคุณครั้งก่อน คุณจำหมดแล้วจริงเหรอ? ฉันจะทำการตรวจสอบการบ้านของคุณแล้วนะ คุณเตรียมตัวเสร็จแล้วใช่ไหม?" ในตาของชัชนันท์นั้นเหมือนสำรวจเล็กน้อย

"อื้ม ตรวจสอบได้ตามใจชอบเลย" เขาแบมือ เหมือนมั่นใจเป็นอย่างมาก

จากนั้น ชัชนันท์ก็เริ่มคำถามของตัวเอง ทุกคำถาม อีกฝ่ายก็ตอบได้อย่างง่ายดาย

เธอถามติดต่อกันไปเป็น30กว่าคำถามก็เหมือนเดิม สุดท้ายชัชนันท์เชื่อสนิทแล้ว และยอมสนิท อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งขึ้นมา "คุณเก่งมากเลย ท่องได้หมดจริงๆ ด้วย"

"อื้ม"

"ทำไมคุณถึงจำได้เร็วขนาดนี้ล่ะ? คุณดูแล้วก็ไม่ลืมเหรอ?" ในใจของชัชนันท์เต็มไปด้วยความสักการะ

"ถือว่านะ"

"เก่งจริงๆ พูดจริงนะ ตอนที่ตัดสินใจให้หนังสือสองเล่มนี้กับคุณ ฉันยังกังวลอยู่เลยว่าคุณจะตั้งใจดูไหม" เพราะสำหรับคนที่ไม่เรียนหมอแล้ว พวกความรู้เชิงทฤษฎีนั้นเป็นหายนะชัดๆ

"คุณสั่ง ก็ต้องทำตาม" เขาตอบอย่างเฉยๆ จากนั้นก็เอาไฟเช็คที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา เล่นด้วยลูกเล่นมือเดียว

มีครู่หนึ่งที่ชัชนันท์รู้สึกว่าคำพูดนี่มันฟินมาก

"คุณฉลาดขนาดนี้ คาดว่าฉันสอนคุณอย่างอื่น คุณก็เรียนรู้ได้เร็วเหมือนกัน" ชัชนันท์พูดด้วยยิ้มเล็กน้อย

"บางทีนะ" แทนไทพูด

มองอัจฉริยะที่อยู่ตรงหน้าแล้ว ชัชนันท์ยิ่งรู้สึกเสียดายแทนเขาจริงๆ

คนแบบนี้ถ้าไม่เดินเส้นทางนั้น น่าจะเป็นตัวแทนสำคัญของประเทศไปแล้วมั้ง? คนที่ฉลาดขนาดนี้ ไม่เป็นนักวิทยาศาสตร์ หมอก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

......

หลังจากกินข้าวเสร็จ ชัชนันท์ก็เริ่มสอนเขาเรื่อง ดู ฟัง ถามและจับอย่างจริงจัง

หลังจากสอนสามอย่างข้างหน้านั้นเสร็จแล้ว ชัชนันท์ก็เริ่มสอนเขาว่าจะจับชีพจรยังไง