บทที่ 84 ความวุ่นวายในคืนวิวาห์ (3)

ดูเหมือนวงศ์ดีประสิทธิ์กรุ๊ปจะไม่สามารถขาดเมธีไปได้

เพราะมาวินไม่อาจทำให้เขาวางใจได้เท่าเมธี

เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งมาวิน ชลิตา ดวงพรและมารีญาต่างพากันตกใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งชลิตาและมาวิน ในใจของพวกเขารู้สึกสับสน

ภราดรบอกให้เมธีกลับไปดูแลที่โรงงานนั้น หมายความว่าอย่างไร ทุกคนล้วนเข้าใจดี

เมธีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แต่ว่าพ่อครับ พ่อเองก็รู้ดีว่าผมเดินเหินไม่สะดวก อย่าได้โมโหและใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ น้องเขาไม่ได้แย่ไปกว่าผมเลย"

"ตอนนี้พ่อไม่ได้กำลังเจรจากับลูก และไม่ได้ใช้อารมณ์ตัดสิน" เมื่อพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนทันที

"ชลิตา พยุงมาวินไปทำแผลเถอะ" ดวงพรมองไปทางชลิตาอย่างเยือกเย็น

เมื่อพูดจบเธอเองก็รีบวิ่งตามภราดรขึ้นไปข้างบนเช่นกัน

จากนั้นมารีญาก็เดินตามขึ้นไป

ชลิตาพยุงมาวินขึ้นมาด้วยความระมัดระวังแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะค่ะพี่วิน พวกเรากลับห้องกัน"

"วิน รอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้วพี่จะช่วยพูดกับพ่อให้ วางใจเถอะนะ" ใบหน้าของเมธีช่างอบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์ในเดือนห้า ห่อหุ้มดวงใจอย่างอ่อนโยน

"ขอบคุณครับพี่ใหญ่" มาวินรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

แต่เขาก็รู้ดี แม้พี่ชายคนโตจะพูดเช่นนี้ แต่การที่ตนจะปีนขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งนั้นได้ก็ยากเกิน

ดูเหมือนว่าตำแหน่งทายาทของบริษัทนี้คงจะไม่อาจรักษาไว้ได้แล้ว

ต่อให้พี่ใหญ่ไม่มีความคิดเช่นนั้น แล้วพ่อของเขาล่ะ พ่อจะยกโทษให้เขาเพียงเพราะคำปลอบประโลมของพี่ใหญ่อย่างงั้นเหรอ?

"ไม่เป็นไรหรอก" เมธีตอบรับเบาๆ จากนั้นเข็นรถเข็นเข้าไปในลิฟต์

หลังจากที่เมธีจากไปแล้ว ชลิตาก็โมโหกระทืบเท้าปัง

จากนั้นหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดเลือดบนใบหน้าให้แก่มาวินแล้วพูดว่า

"พี่วินเชื่อฉันนะคะ นับตั้งแต่ที่ชัชนันท์กลับมาไม่ว่าจะเป็นพี่ ฉันหรือเรื่องราวที่วงศ์ดีประสิทธิ์ได้พบเจอ ล้วนเป็นแผนการของชัชนันท์!"

"การที่เธอทำเช่นนี้ก็เพื่อแก้แค้นเรา"

"เรื่องที่วงศ์ดีประสิทธิ์กรุ๊ปประสบอยู่ตอนนี้ล้วนเป็นฝีมือของชัชนันท์ คุณพ่อคิดว่าเธอไม่มีความสามารถขนาดนั้น แต่ฉันคิดว่าบางทีเธออาจจะทำได้" ชลิตาพูดขึ้นด้วยความขมขื่น

แม้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างฟังดูเหมือนเหลือเชื่อ แต่สัญชาตญาณบอกกับเธอว่าทุกอย่างเป็นเช่นนี้

ต่อให้ตอนนี้เธอยังไม่มีหลักฐานใดๆ แต่เธอก็เชื่อในสัญชาตญาณของตนเอง

มาวินไม่ได้พูดอะไรหักล้างออกมา เพราะในสมองของเขาว่างเปล่ามาก

แม้ว่าคำพูดของชลิตาจะเชื่อไม่ได้ แต่เขาก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

เนื่องจากนับแต่ที่ชัชนันท์กลับมา เขากับชลิตาก็พบกับสิ่งต่างๆ มากมายเหลือเกิน

แต่ก็เป็นไปอย่างที่พ่อของเขาพูดเมื่อครู่ ชัชนันท์มีความสามารถมากขนาดนั้นเชียวเหรอ? เธอเอาความสามารถพวกนั้นมาจากไหน?

เรื่องทั้งหมดนี้เขาจะต้องไปตรวจสอบให้ละเอียด

เมื่อเห็นท่าทางของมาวินที่กำลังครุ่นคิด ชลิตาก็เผยอริมฝีปากขึ้นด้วยความพออกพอใจแล้วกระซิบกระซาบข้างหูของเขา "พี่วินคะ พี่อย่าไปคิดว่าเธอเป็นคนดีอะไรเลยนะคะ เธอไม่สมควรได้รับคำชมแบบนั้น"

"ตอนนี้เป็นไปได้มากเลยที่พี่จะเสียตำแหน่งนั้นไปเพราะเรื่องราวครั้งนี้ ถ้าเป็นชัชนันท์ทำจริงๆ ล่ะก็ ผู้หญิงคนนั้นคงตั้งใจอยากจะให้พี่ถึงแก่ชีวิต เธอใจร้ายโหดเหี้ยมขนาดนี้ พี่จะชอบเธอต่อไปอีกได้ยังไง?"

"ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าแม้ชัชนันท์อยากจะแก้แค้นพวกเรา แต่ยังไงในใจเธอก็ยังรักพี่อยู่ แต่ตอนนี้ฉันเห็นได้ว่าเธอไม่หลงเหลือความรักที่มีต่อพี่เลย เหลือไว้เพียงความเกลียดชังและการแก้แค้นเท่านั้น"

ใบหน้าของชลิตาดูจริงจังเพราะกลัวว่ามาวินจะไม่เชื่อเธอ

แต่ในความเป็นจริง ชัชนันท์ในตอนนี้ไม่ได้ตั้งใจจะไปแก่งแย่งเอาตัวมาวินมาเลยหรือเรียกได้ว่าเธอไม่สนใจคนคนนี้แล้วแม้แต่น้อย

สิ่งที่เธอต้องการทำอย่างแท้จริงจากใจนั่นก็คือผลักดันมาวินและชลิตาลงไปสู่นรกอันไร้เขตแดน

เธอต้องการให้ทั้งคู่ได้ชดใช้ผลกรรมกับการกระทำก่อนหน้านี้ทั้งหมด