บทที่ 86 โชคร้ายไม่ได้มีแค่อย่างเดียว(1)

"เมื่อคืนนี้มาวินถูกตำรวจพาตัวไป ตอนนี้กำลังอยู่ภายใต้การสอบสวนจากตำรวจ เรื่องนี้ออกข่าวแล้วเมื่อเช้า แม้ว่าทางตำรวจยังไม่ได้ตัดสินความผิด แต่บรรดาชาวเน็ตได้กล่าวโทษมาวิน คาดว่ามาวินคงจะโดนด่าตายแน่"

พูดไปพูดมานลินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"เราไม่ต้องลงมือทำเองด้วยซ้ำ เรื่องนี้ก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างง่ายดายเลยเหรอ? ไม่รู้ว่าตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์เป็นอะไรไปกัน เรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเขาไม่ควรทำมัน เพราะจะสร้างปัญหาเพิ่มขึ้นไม่ใช่หรือไง?" นลินพูดขึ้น

สิ่งที่ได้ยินนั้นทำให้ชัชนันท์รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน

ด้วยเหตุผลแล้ว ความแข็งแกร่งและพลังอำนาจของตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์ หากต้องการระงับข่าวดังกล่าวน่าจะทำได้โดยง่าย

ในเวลาเช่นนี้ พวกเขาไม่ควรปล่อยให้ข่าวสารแพร่กระจายออกไป เว้นแต่มีคนจงใจทำ

หรือว่าจะเป็นคนคนนั้น?

นี่มันความเกลียดชังอะไรกันแน่?

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งอย่างนี้ก็ดีแล้วสำหรับเธอเพียงแค่ผลลัพธ์ออกมาดี เธอไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิดให้เปลืองเซลล์สมอง

ชัชนันท์ยิ้มขึ้น "คาดว่าคงจะมีคนอยากเห็นมาวินต้องจบเห่มากกว่าพวกเราน่ะสิ"

นลินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นอีกครั้ง "แน่นอนละ ฉันคิดว่าคงเป็นคนคนนั้น แม้ฉันจะไม่รู้จักเขา แต่ฉันคิดว่าเขาหล่อมากทีเดียว"

เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบริเวณมุมปากของชัชนันท์ก็ดูเผยอยิ้มมากขึ้นกว่าเดิม "ใช่"

นลินพูดขึ้นอีกว่า "คุณนันท์ สถานการณ์ที่บ้านเป็นยังไงบ้าง มีอะไรนอกเหนือจากที่เราคิดไว้ไหม?"

"ไม่" ชัชนันท์ตอบเบาๆ

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ออกมาฉลองกันหน่อยไหม? ไปวิคตอเรียบาร์?"

"ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนพ่อที่บ้านน่ะ เอาไว้วันหลังแล้วกัน เรื่องของ Xเอนเตอร์เทนเมนท์ต้องฝากด้วยนะ" ชัชนันท์พูด

ตอนนี้เธออารมณ์ไม่แย่ แต่พ่อของเธอดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่นัก เธออยากจะใช้เวลาร่วมกับเขาในช่วงสำคัญเช่นนี้

......

หลังจากสนทนาเรื่องการงานกับนลินอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดชัชนันท์ก็วางสายลงแล้วเข้าระบบทวิตเตอร์

ทันทีที่เธอล็อกอินเข้าไปก็พบผลการค้นหาอันดับสองว่ามาวินถูกตำรวจจับตัวเข้าห้องขัง ซึ่งถูกข่าวของชลิตาแซงหน้าไป

เธอคลิกเข้าไปอ่านดูด้วยความสนใจ สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของเธอนั่นก็คือสำนักข่าวสำนักหนึ่งประกาศออกมาถึงเรื่อง สามีของชลิตานั่นก็คือมาวิน ได้จ้างวานคนร้ายไปทำร้ายร่างกายผู้อื่น

ในพื้นที่แสดงความคิดเห็นปรากฏข้อความต่างๆ มากมาย

"มาวินนี่เกินเยียวยาจริงๆ ผู้ต้องสงสัยจ้างวานคนร้ายไปทำร้ายร่างกายผู้อื่น? ลบคำว่าผู้ต้องสงสัยทิ้งไปเหอะ"

"???มันหลอนอะไรแบบนี้ ฉันไม่อยากเห็นชื่อมาวินอยู่อันดับค้นหายอดนิยมแล้ว!"

"เมื่อไหร่ไอ้หมอนี่จะหายไปจากโลกนี้สักทีนะ ฉันแทบทนไม่ไหวแล้ว!"

หลังจากอ่านคอมเม้นท์ในอินเทอร์เน็ตแล้ว ชัชนันท์ก็บิดขี้เกียจลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดลำลองผ้าไหมสีขาว แล้วเดินออกมาจากห้อง

เมื่อเห็นคนรับใช้กำลังทำความสะอาดตรงทางเดิน ชัชนันท์ก็เอ่ยถามขึ้นเบาๆ ว่า "คุณพ่ออยู่ไหนล่ะ?"

"ท่านอยู่ในห้องหนังสือค่ะ" สาวรับใช้คนหนึ่งพูดขึ้น

"คุณพ่อทานข้าวหรือยัง?" ชัชนันท์ถาม

"ยังค่ะ ท่านบอกว่าไม่หิว"

ชัชนันท์ถอนหายใจออกมาแล้วพยักหน้า ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็ว

อาหารโปรดของคุณพ่อก็คือแซนวิชสเต๊ก เธอตั้งใจว่าจะทำสักสองแผ่นไปให้พ่อ

เธอหยิบขนมปังสองสามชิ้นออกมาอย่างคล่องแคล่วแล้วใส่ลงไปในเครื่องอบขนมปัง ก่อนจะหยิบสเต๊กออกมาสองชิ้นทำการเซียร์ให้สุกระดับมีเดียมแรร์ จากนั้นโรยเกลือ

วินาทีนั้น จู่ๆ เธอก็นึกถึงภาพที่เธอทำอาหารเมื่อวานนี้ที่บ้านนายแทน

ดูเหมือนเกลือเมื่อวานที่ใช้จะสัมผัสไม่เหมือนวันนี้?

เมื่อวานที่เธอทำอาหารในกล่องเครื่องปรุงมีเครื่องปรุงใส่เอาไว้จนเต็ม นั่นคือผงซุปไก่และผงสีขาวอีกสองขวด

ขวดหนึ่งเธอลองชิมดูแล้วพบว่าเป็นน้ำตาล ดังนั้นจึงคิดว่าอีกขวดหนึ่งคงจะเป็นเกลือ

ตอนนั้นเกลือที่เธอโรยลงไปเป็นเกลือจริงๆ หรือเปล่านะ?

เนื่องจากเธอค่อนข้างมั่นใจในทักษะการปรุงอาหารของตนเองดังนั้นเธอจึงไม่ได้ชิม