บทที่ 88 เป็นวันที่ยกย่องลูกสะใภ้อีกวัน

และในที่สุด เธอก็เปลี่ยนเป็นชุดเดรสชีฟองลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน พร้อมกับรองเท้าบู้ทข้อสั้นสีรากบัว

จากนั้นจับคู่กันกับเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวยาวสีชมพูอ่อน

ความรู้สึกที่อ่อนโยน ภายใต้สีชมพูอ่อนนั้นยิ่งทำให้เธอดูนุ่มนวลเป็นพิเศษ

หลังจากเช็กดูแล้วพบว่าการแต่งหน้าของเธอไม่มีปัญหาใด ชัชนันท์จึงได้เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วขับรถไปยังผับ

ยามดึกในผับเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ไม่ว่าข้างนอกจะเกิดเรื่องราวใดๆ ขึ้น แต่ภายในนั้นก็ยังคงมีการร้องรำและแสงวิบวับกระจัดกระจาย

จังหวะอันเร้าใจ เสียงเพลงดังไปทั่วห้อง ทุกจังหวะชวนให้ใจของผู้คนต้องเต้นตาม

ในโลกอันดูแปลกใหม่นี้ ชายหนุ่มหญิงสาวแต่งกายแฟชั่นทันสมัยและผ่อนคลายความเครียดของตนออกมา

พวกเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มเพื่อดื่มสุรา หรือกำลังเต้นรำอยู่เวที

เธอนัดกับนลินเอาไว้ตรงหน้าบาร์ ดังนั้นชัชนันท์จึงเดินไปตรงตำแหน่งบาร์

ความบริสุทธิ์และดูสูงสง่าดึงดูดผู้คนไม่น้อย

ผู้คนมากมายเข้ามาสนทนารายล้อม ดุจดั่งผีเสื้อและผึ้งที่ดอมดมดอกไม้

"คุณสวย แลกไลน์กันหน่อยมั้ย?"

"คุณสวย มาดื่มกันสักแก้วสิ"

"คุณสวย ไปเต้นด้วยกันไหม?"

ชัชนันท์ไม่สนใจพวกเขา แล้วเดินตรงไปยังเป้าหมายที่เธอต้องการ

แทนไทพากรรณ คมสันและจิตรินเดินตรงออกมาจากลิฟต์ เพียงพริบตาแรกเขาก็มองเห็นชัชนันท์ถูกกลุ่มผู้ชายรายล้อม

เดิมทีใบหน้าที่เยือกเย็นอยู่แล้วก็ดูเยือกเย็นขึ้นไปกว่าเดิม

กรรณ คมสันและจิตรินก็มองเห็นชัชนันท์ในเวลาอันรวดเร็วด้วยเช่นกัน

กรรณรีบพุ่งกายเข้าไปด้านข้างแทนไท แล้ววางแขนข้างหนึ่งบนไหล่ของเขา ก่อนจะผิวปากออกมาหยอกล้อว่า "โอ้โหพี่สะใภ้นี่โดดเด่นดึงดูดสายตาของคนมากมายแบบนี้ ทำอย่างไรดี เพื่อนฉันโมโหหึงหวงแบบนี้แล้ว"

แทนไทเหลือบมองเขาอย่างเย็นชาและไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น ก่อนจะเดินตรงไปที่ชัชนันท์ทันที

ชัชนันท์เงยหน้าขึ้นและบังเอิญพบเข้ากับเขา

แสงนีออนกะพริบตกกระทบมายังร่างของเขา ทำให้เขาดูหล่อเหลาและสง่างามมากเป็นพิเศษ

ท่ามกลางแสงไฟกะพริบประกายเหล่านี้ สายตาของทั้งสองคนหันมาบรรจบกัน

ขาของเขายาว เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างหน้าเธอ

เขาเหลือบมองไปยังผู้ชายรอบกายเธอด้วยแววตาอันเยือกเย็น

ด้วยรัศมีอันทรงพลังของเขา ทำให้ทุกคนถึงกับถอยออกไปโดยอัตโนมัติ ด้วยความรู้สึกว่าดอกไม้ผู้งดงามนี้คงจะมีเจ้าของแล้ว

"บังเอิญจังเลยนะคะ คุณก็มาเที่ยวที่นี่ด้วยเหรอ?" ชัชนันท์ถาม

"อืม" เขาตอบเบาๆ

แววตาของชัชนันท์มองผ่านเขาไปที่ข้างหลังกรรณ คมสันและจิตริน

พวกเขาทั้งหลายโบกมือมาทางชัชนันท์ทันที พร้อมรอยยิ้มอันเป็นมิตร

หนึ่งในสามคนที่ยิ้มได้เจิดจ้าที่สุดนั่นก็คือคมสัน เขายิ้มเสียจนแทบมองไม่เห็นดวงตาและความทรงจำที่เธอจำเขาได้นั้นก็คือในครั้งก่อนที่เขาแสร้งทำเป็นขัดขาเธอ ทำให้เธอต้องสะดุดและล้มลงไปทับแทน

แม้ว่าตอนนั้นเธอจะโกรธมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานวันเข้าเธอเองก็ไม่สนใจอะไรอีก เพราะถึงอย่างไรเขาก็แค่ล้อเล่นไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อหันไปมองดูคุณห้าแล้วหันไปมองดูเพื่อนชายของเขาอีกสามคน ชัชนันท์ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา ทำไมมาเฟียกลุ่มนี้ ถึงได้รูปร่างหล่อเหลากันเหลือเกิน

แม้ว่าพวกเขาทั้งสามคนจะไม่หล่อเท่ากับคุณห้า แต่ก็นับว่าเป็นพวกที่หล่อเหลาไม่น้อย และแต่ละคนมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว

หากจะพูดว่าสภาพแวดล้อมทำให้บุคลิกของพวกเขาดูพิเศษไป แล้วทำไมรอบกายของพวกเขากลับมีแต่พวกดูแย่แบบนั้นล่ะ?

คำถามนี้น่าสงสัยจริงๆ

จากนั้นทั้งสามคนก็ตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าชัชนันท์

ใบหน้าของพวกเขายังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม