บทที่ 89 พวกเราแค่แสดงละคร คุณเข้าใจใช่ไหม?

"นัดเพื่อนไว้เหรอ?" แทนไทถาม

"อืม" ชัชนันท์พยักหน้าแล้วพูดขึ้น

"คนที่ไปช่วยทะเลาะเป็นเพื่อนคุณครั้งนั้นน่ะเหรอ หรือว่าคนอื่น?"

"ใช่ค่ะ"

"โอเค งั้นคุณสนุกต่อไปเถอะ อย่าดึกมากนักล่ะ มีอะไรก็โทรหาผม" เขากำชับด้วยแววตาอันไร้อารมณ์

ชัชนันท์พยักหน้า สามีจอมปลอมของเธอคนนี้ใส่ใจเธอมากเกินไปหรือเปล่านะ?

ทำไมเธอถึงมีความรู้สึกว่าเขาเป็นสามีจริงๆ ของเธอ?

"นี่ คุณห้า พวกเราแค่เล่นละครตบตาคนอื่นอยู่ คุณเข้าใจใช่ไหม?" แววตาของชัชนันท์เต็มด้วยความค้นหา

"อืม" เขาตอบรับอย่างสงบนิ่ง

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี" ชัชนันท์ตอบ

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ได้แต่ก้าวขาเรียวยาวของตนออกไปข้างนอกราวกับนายแบบที่เจิดจ้า

ทันใดนั้นดูเหมือนเธอจะนึกถึงเรื่องสำคัญมากขึ้นมาได้ ชัชนันท์จึงรีบตามเขาออกไปทันที

ลมเหนือด้านนอกประตูพัดโชยเข้ามา

การที่เธอเพิ่งเดินทางออกมาจากห้องอันแสนอบอุ่น เมื่อเผชิญกับความหนาวจึงทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชินและตัวสั่น

ขณะนี้รถฮอนด้าสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงทางเข้าผับ เขาตรงเข้าไปในรถท่ามกลางสายตาของเธอที่มองไป

ภายในรถกระจกใส เธอสามารถมองเห็นข้างในได้ ยังคงเป็นเพื่อนสามคนก่อนหน้านี้ที่เธอเห็น

คนที่ขับรถนั้นก็คือคมสัน

"เดี๋ยวก่อน......" ชัชนันท์รีบวิ่งเข้าไปแล้วเคาะกระจกรถอย่างรวดเร็ว

เขาจึงรีบลดกระจกลดลงแล้วถามเธอว่า "มีอะไรเหรอ?"

อีกสามคนในรถนั้นมองการอย่างรู้ความหมายอันลึกซึ้งในทันที

"พอดีว่าฉันยังมีธุระ คุณลงจากรถก่อนได้ไหม"

แทนไทรีบกดกระจกรถขึ้นแล้วลงจากรถ

แสงไฟอ่อนๆ จากด้านข้างของถนน ส่องมาที่ร่างของพวกเขาทั้งสองทำให้เกิดเงาสะท้อนทอดยาว

กรรณที่นั่งอยู่ข้างคนขับ แอบลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง หูของเขาแนบไปที่กระจกเพื่อฟังสถานการณ์ด้านนอก

"มีเรื่องอะไรครับ?" เขาถาม

"คือฉันอยากจะบอกว่าถ้าข้อศอกของคุณดีขึ้นมากแล้ว ตอนที่คุณแช่ข้อศอก สามารถลดปริมาณของยาลงได้ ใส่แค่สองในสามส่วนก็พอ แล้วก็หยุดกินยาแก้ปวดได้แล้ว ถ้าสามารถทนต่อความปวดระดับนั้นได้ ทางที่ดีอย่าได้กินยาแก้ปวดอีกเพราะมันจะไม่ดีต่อร่างกาย" ชัชนันท์พูดด้วยท่าทางจริงจัง

น้ำเสียงอันนุ่มนวลของเธอ ราวกับสามารถทำให้ภูเขาน้ำแข็งละลายได้

เขาพยักหน้าตอบรับ "ครับ มีอะไรอีกมั้ย?"

"ค่ะ ฉันมีคำถามหนึ่งอยากจะถามคุณ" ชัชนันท์พูด

"ถามมาสิครับ"

"ข้อตกลงของเราคุณบอกกับพวกเขาหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไมคมสันถึงได้เรียกฉันว่าพี่สะใภ้อย่างนั้นล่ะ?" ท่าทางของชัชนันท์ดูจริงจัง

"ที่จริงจะถือว่าผมพูดก็ไม่ได้" แทนไทตอบ

ท่าทางของชัชนันท์เปลี่ยนไปเป็นหงุดหงิดเล็กน้อย คิ้วอันได้รูปของเธอขมวดเข้าหากัน "คุณหมายความว่ายังไง?"

"มีอยู่ครั้งหนึ่งคุณส่งข้อความมาหาแล้วบังเอิญคมสันเห็นเข้าพอดี" ครั้งนี้เขาตอบอย่างตรงไปตรงมาด้วยใบหน้าอันจริงจัง

"ทำไมคุณไม่ปิดโทรศัพท์ไว้บ้างเนี่ย?" ชัชนันท์ถาม

แทนไทยกมือขึ้นกุมหน้าผากของตัวเอง "อืม ผมผิดไปแล้ว"

"แล้วตอนนี้จะทำยังไงล่ะ ปากพวกเขาปิดสนิทหรือเปล่า?" ชัชนันท์ดูท่าทางเป็นกังวล

"วางใจเถอะครับ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรหรอก" แทนไทพูด

"จริงเหรอคะ?"

"ครับ"

ชัชนันท์ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ "ก็ได้ค่ะ ฉันจะลองเชื่อคุณดู"

"คุณโกรธเหรอ?" แววตาของเขาสื่อถึงความค้นหา

"เปล่า" ชัชนันท์ส่ายหน้า