บทที่ 92 เรามาอยู่ด้วยกันเถอะ (3)

“คฤหาสน์หลังนั้นฉันซื้อพร้อมหลังนี้นานมาแล้ว และไม่มีใครเข้าไปอยู่เลย แถมตกแต่งไว้คล้ายกับที่นี่ด้วย พื้นที่ก็พอ ๆ กัน นายคิดเห็นว่ายังไง?” วันชัยถาม

ทันใดนั้น ชัชนันท์ก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี

เพราะความผิดพลาดแค่ครั้งเดียว ทำให้แผนทุกอย่างต้องเปลี่ยนไป

ในเมื่อแทนบอกว่าเขาจะอยู่ในประเทศ ถ้าอย่างงั้นคุณพ่อก็ต้องจัดหาที่พักให้กับพวกเขา เพื่อทั้งสองจะได้อยู่ด้วยกัน

ถ้าเธอยังอยู่บ้านเหมือนคนที่ยังไม่ได้แต่งงาน แบบนั้นคงไม่เหมาะสม

“พ่อคะ ไม่ต้องดีกว่าค่ะ หนูมีห้องคอนโดที่ตกแต่งอย่างสวยงามสไตล์ลอฟท์ในย่านใจกลางเมืองอยู่ หนูกับสามีไปพักที่นั่นก็ได้ค่ะ……” เธอกล่าว

เธอไม่มีทางตกลงมาอยู่ข้างบ้านตัวเองแน่

หากเป็นแบบนั้น ก็หมายความว่า เธอกับแทนต้องอยู่ด้วยกันทุกวัน

ถ้าไม่อยู่ด้วยกัน คุณพ่อต้องจับได้แน่

ดังนั้น เธอจึงอยากไปอยู่ที่ย่านใจกลางเมืองมากกว่า

ที่นั่นอยู่ไกลบ้าน และคุณพ่อก็ไม่สามารถจับตาดูได้ตลอดเวลา เธออยู่ที่นั่นคนเดียว คุณพ่อก็ไม่มีทางรู้หรอก

“นันท์ ลูกจะเอาแบบนั้นจริงเหรอ?” วันชัยเริ่มทำหน้าบึ้งตึง

“พ่อค่ะ นี่พ่อกำลัง?” ชัชนันท์ทำหน้างง

เธอรู้สึกได้ว่าคุณพ่อกำลังโกรธ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมต้องโมโหขนาดนี้ด้วยนะ

“ที่พ่ออยากให้ลูกพักที่ข้าง ๆ บ้านเรา ก็เพราะทำใจไม่ได้ที่ลูกต้องจากไปไกล เข้าใจหรือเปล่า? ตอนแรกพ่อคิดจะให้ลูกกับลูกเขยอยู่ที่บ้านนี้ด้วยซ้ำ”

“แต่พ่อเองก็ไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น พ่อรู้ว่าคนหนุ่มสาวล้วนต้องการพื้นที่ส่วนตัวกันทั้งนั้น พอนึกได้อย่างนี้ พ่อจึง หาวิธีที่ลงตัวสำหรับเรา”

“ตอนนี้ตาก็ไม่อยู่แล้ว พ่อกับคุณป้าของลูกก็จะหย่ากันแล้วด้วย ถ้าลูกย้ายออกไปอีกคน ลูกไม่คิดว่าพ่อเหมือนตาแก่ที่ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวเหรอ?” วันชัยยังคงทำหน้าบึ้งอยู่

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ชัชนันท์ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที จนกระทั่งไม่อยากปฏิเสธต่อแล้ว

แต่ถ้าไม่ทำใจแข็งปฏิเสธล่ะก็ นั่นหมายความว่าเธอต้องอยู่กับแทน

ทั้งหมดนี้อยู่นอกเหนือแผนที่เธอวางไว้

ต้องโทษแทนคนเดียว ตอบอะไรไม่คิด

แทนไทที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ขยับตัวไปรินน้ำชามาสอง แก้วแรกให้กับวันชัย ส่วนอีกแก้วเป็นของชัชนันท์

ท่าทางกิริยาของเขาสะท้อนการอบรมอันดีงาม

ชัชนันท์มองเขาที่อยู่ข้าง ๆ และรอเขาให้ช่วยพูดปฏิเสธ

ทว่า เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย และรินน้ำชาในแก้วของตัวเอง

“ชัชนันท์……ลูกบอกว่าอยากอยู่กับพ่อตลอด จะคอยอยู่กตัญญูต่อพ่อ และเชื่อฟังคำของพ่อไม่ใช่เหรอ?” วันชัยยังคงไม่ยอมแพ้

ชัชนันท์เห็นว่าวันชัยได้ตัดสินใจแล้ว เธอจึงหันไปมองผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ อีกครั้ง แล้วโยนปัญหาให้เขาทันที “คุณคะ คุณคิดเห็นว่ายังไงบ้าง?”

“ผมได้หมดเลย ตามที่คุณตัดสินใจ” เขาพูดเสียงเรียบ

เขาไม่ทำตามกติกาเลยนี่นา

เขาโยนปัญหากลับมาที่เธอทันที

เธออดไม่ได้ที่จะคิดว่า ทำไมเขาช่างไม่เข้าใจอะไรเลยนะ?

“นันท์ พ่อแค่อยากให้ลูกสาวอยู่ข้างบ้านใกล้ ๆ กัน มันยากขนาดนั้นเลยเหรอลูก?” วันชัยยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น

ชัชนันท์กุมขมับอย่างไร้ทางเลือก “งั้นก็ได้ค่ะ”

เธอรู้ว่าถ้าตัวเองปฏิเสธต่อไปแบบนี้ คุณพ่อคงต้องโกรธขึ้นมาจริง ๆ

ดังนั้นจึงทำได้เพียงยอมทำตาม

แต่พอรับปากแล้ว เธอก็รู้สึกเสียดายทันที……

พอเป็นแบบนี้ เรื่องยุ่งยากต่อจากนี้คงมีมาอย่างไม่เว้นแน่ มันคงต้องเยอะขึ้นทุกวัน และแทนจะเห็นด้วยเหรอ? ถ้าเขาไม่เห็นด้วยแล้วจะทำยังไง?

อีกอย่าง ทำไมเธอรู้สึกเหมือนว่าแทนตั้งใจเลยนะ? หรือเธอแค่คิดมากไปเอง?

“แบบนี้สิถึงจะถูก” วันชัยหัวเราะอย่างพึงพอใจ

เขาหัวเราะ แต่ชัชนันท์กลับกำลังจะร้องไห้แล้ว

“งั้นพอถึงเวลา พ่อจะโอนโฉนดบ้านเป็นชื่อของพวกเธอสองคนให้” วันชัยพูดพลางก้มหน้าดื่มน้ำชา

“ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ ให้เป็นชื่อของพ่อเหมือนเดิมดีกว่า” ชัชนันท์พูด

“งั้นก็ได้” วันชัยพยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่คิดในใจว่า ลูกสาวคนโตของเขาคนนี้ เชื่อฟังเขายังไม่พอ และยังไม่โลภเลยสักนิดด้วย ช่างแตกต่างจากลูกสาวคนเล็กอย่างลิบลับ

“นันท์ พาแทนไปเดินดูบ้านข้าง ๆ หน่อยสิลูก” วันชัยกล่าว