บทที่ 93 เรามาอยู่ด้วยกันเถอะ (4)

“จงใจ?”

แทนไทสูบบุหรี่ ก่อนจะพ่นควันออกมาอย่างช้าๆ และมองเธออย่างใจเย็น บางครั้งผู้หญิงที่ฉลาดเกินไปก็จะยุ่งยากนิดหน่อย

“คุณหวังว่าจะได้เงินเดือนเพิ่มใช่ไหม ดังนั้นคุณจงใจไม่ปฏิเสธพ่อของฉัน?” ชัชนันท์ถาม

แทนไทขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่ใช่”

แล้วนี่มันอะไรกัน?

“ถ้าอย่างนั้นก็คือคุณอยากอยู่กับฉันใช่ไหม?” ชัชนันท์ตั้งใจจะไม่ถามต่อไป

แทนไทเงียบ ก่อนจะดับบุหรี่ด้วยมือข้างหนึ่ง และโยนลงไปในถังขยะที่อยู่ข้างเขา

การกระทำทั้งหมดของเขาดูลื่นไหล เท่มากๆ

วินาทีต่อมา ดวงตาของเขาจ้องไปที่บนใบหน้าของเธอ “คุณคิดว่ายังไง?”

เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีที่ดูสงบนิ่ง ชัชนันท์ก็ค่อยๆ ขจัดความสงสัยภายในใจของเขาออกไป

เธอน่าจะคิดมากเกินไป

จากที่พิจารณาดูแล้ว เธอเชื่อว่าแทนไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน และเขาทำให้ทุกคนรู้สึกเสมอว่าเงินไม่สำสำคัญหรับเขา

พวกเขารู้จักกันมาไม่นาน แม้ว่าจะเคยมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับเขา แต่เขาไม่น่าจะชอบเธอเร็วขนาดนี้ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ด้วยกัน

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ในหัวสมองของเธอนึกถึงภาพในคืนนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ บ้าไปแล้ว ทำไมถึงนึกถึงคืนนั้นอีกแล้ว?

“คิดอะไรน่ะ? หน้าแดงหมดแล้ว” เขาถาม

“ไม่มีอะไร” เธอรีบเก็บความคิดของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะสตาร์ทรถ “ในเมื่อคุณไม่อยากไปดูบ้านข้างๆ งั้นเราไปขับรถเล่นกัน ไปทำความคุ้นเคยกับแถวๆ นี้ เพราะยังไงหลังจากนี้คุณก็จะต้องอยู่ที่นี่ “

“ดีเหมือนกัน”

หลังจากได้ยินคำพูดนั้น ชัชนันท์ก็กลับรถอย่างมั่นคง ก่อนจะขับรถออกไปข้างนอกบ้าน

ริมถนนเต็มไปด้วยหิมะ ข้างหน้าเต็มไปด้วยพื้นสีขาวอันกว้างใหญ่

ตระกูลรัตนากรกุลอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองที่คึกคัก เวลานี้บนถนนไม่มีคนเดินเลย มีเพียงยานพาหนะประปรายเท่านั้นที่ขับผ่านไป

รถของชัชนันท์สามารถขับไปได้อย่างสะดวกสบายโดยไม่มีสิ่งกีดขวาง

เธอพาเขาไปทำความคุ้นเคยกับซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านที่อยู่ใกล้เคียงอย่างมีความอดทน

หลังจากนั้นทั้งสองก็กลับบ้านด้วยกัน

หลังจากที่จอดรถ ชัชนันท์ก็มองไปที่ชายรูปงามที่อยู่ข้างๆ “เย็นนี้คุณกลับไปเก็บของก่อน พรุ่งนี้ก็ย้ายมาเลย แบบนี้ได้ไหม? ที่นั่นคุณสามารถเก็บของเข้าไปอยู่ได้เลย คุณเอาเสื้อผ้ามาสองสามชุดก็พอ ที่เหลือฉันมาเตรียมเอง”

“อืม” แทนไทตอบอย่างง่ายดาย

“ชั่งเถอะ เดี๋ยวฉันช่วยคุณจัดการเอง ข้อศอกของคุณยังไม่หายดี ไม่งั้นเดี๋ยวเจ็บตัวอีก” ชัชนันท์กล่าวอีกครั้ง

เธอทำให้ข้อศอกของเขาได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ยังไม่หายดี เธอมีความรับผิดชอบที่จะต้องดูแลเขาให้ดี

จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ของเธอออกมา และโอนเงินให้เขาในไลน์เขาห้าหมื่นหยวน “ฉันโอนเงินให้คุณแล้วนะห้าหมื่นหยวน อย่าลืมกดรับล่ะ”

“อืม”

……

หลังอาหารกลางวัน วันชัยไม่ได้ปล่อยให้แทนไทกลับไป

แต่ให้เขามาเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนแทน

เนื่องจากเป็นคู่ต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม แทนไทจึงถูกดึงตัวไว้จนดึก

ในที่สุดหลังอาหารเย็น ชัชนันท์ก็ส่งเขากลับไปที่หมู่บ้านของเขา

ประตูทางเข้าที่เขาอาศัยอยู่ รถมาเซราติสีแดงจอดลง และเสียงคำรามของรถสปอร์ตก็หายไป

ในเวลานี้ผู้คนจำนวนมากในหมู่บ้านที่ออกมาเดินเล่น

เมื่อเห็นรถหรูหราเช่นนี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง

ชัชนันท์ลงจากรถก่อน

สายลมพัดผ่านมาด้วยหนาวสะท้าน เหมือนดั่งเช่นใบมีด พักมากระทบที่แก้มจนรู้สึกเจ็บ

ชัชนันท์หายใจเข้าลึก ๆ วิ่งเหยาะๆ ตลอดทาง เธอเดินไปที่ประตูทางเข้า

แทนไทยืนอยู่ข้างหลังเธอ และก็ใส่รหัสผ่าน

เมื่อเป็นเช่นนี้ มันดูเหมือนว่าเธอจะถูกเขาโอบกอดไว้

เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่ามีลมหายใจที่อุ่นๆ อยู่เหนือศีรษะของเธอ ซึ่งมันมีเสน่ห์มากๆ

ทันใดนั้น เหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน

ประตูเปิดออก