บทที่247 นันท์นันท์ ช่วงนี้เธอสบายดีไหม？

“อีกสามวัน ผมจะต้องออกไปหนึ่งวัน ถึงตอนนั้นเธอให้นลินดูแลเธอได้ไหม？” เขาถาม

สำนักงานสาขาต่างประเทศ มีเรื่องที่สำคัญมาก เขาจำเป็นจะต้องไป

“ได้”ชัชนันท์พยักหน้าแล้ว กลับเป็นว่าไม่ถามอะไรมากมาย

เขาเผยรอยยิ้มเบาๆ และหลังจากนั้นก็ยกชามอ่างน้ำเข้าไปในห้องน้ำแล้ว

ในเวลานี้ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมา

เห็นคำว่าอาจารย์สองคำนี้ที่ตั้งชื่อไว้ในโทรศัพท์ อารมณ์ของเธอซับซ้อนขึ้นมาทันที

รู้สึกผิดอย่างมาก ความบ้าคลั่งแผ่ขยายที่ก้นลึกของหัวใจเธอ ราวกับว่ามือที่มองไม่เห็นคู่แล้วคู่เล่า กำลังฉีกวิญญาณของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

สูดลมหายใจเข้าลึก เธอพยายามปรับอารมณ์ของตัวเอง กดรับสายโทรศัพท์แล้ว

“นันท์นันท์ ช่วงนี้สบายดีไหม？”น้ำเสียงของชายชราที่คุ้นเคยทางฝั่งนั้นดังเข้ามาในหู น้ำเสียงที่พูดยังคงรักและเอ็นดูเหมือนเคย

“หนูสบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะ？”

“ฉันก็สบายดี เมื่อกี้ฉันส่งพวกโสมเกรดดีไปให้หนูทางไปรษณีย์ ทั้งหมดสามกล่อง ”ทางฝั่งชายชราพูดอีกว่า “หนูเป็นคนธาตุเย็นกินสิ่งนี้ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว จะต้องนำโสมมาต้มเป็นซุปดื่มทุกวันนะ สัปดาห์ละสองครั้งก็ได้ รู้ไหม？”

คำพูดตักเตือนที่อยู่ข้างหู ได้พาเธอกลับไปสู่ในปีเหล่านั้น วันเวลาที่เธอเรียนแพทย์ รักษาโรคอยู่ตรงหน้าหมอเทวดาอีกครั้งแล้ว

วันเวลาเหล่านั้น เขามักจะให้เธอทานยาบำรุงต่างๆนาๆ ทุกครั้งจะอธิบายและกำชับอย่างจริงจังเช่นนี้เสมอ

ยิ่งเขาใส่ใจแบบนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด

คุณปู่ดีกับเธอมากขนาดนี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอ กลับว่าไม่ได้ควบคุมหัวใจของตัวเองให้ดี ในระหว่างใช้ชีวิตคู่กับสามีของตัวเอง ปล่อยให้ตัวเองไปตกหลุมรักคนอื่นแล้ว

ถึงขั้น เพราะเหตุนี้ จึงไม่สามารถปฎิบัติตามสัญญาที่ให้ไว้ตอนแรกต่อไปได้แล้ว

“นันท์นันท์？”ทางฝั่งนั้นเอ่ยปากพูดอีกครั้ง ดึงห้วงความคิดของเธอกลับมาทันที

ชัชนันท์จมูกมีอาการหน่วงๆกำลังจะร้องไห้ เบ้าตาก็แดงก่ำขึ้นมา “อืม หนูฟังอยู่ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ คุณปู่”

“นันท์นันท์……ปู่คิดถึงหนูแล้ว อีกสามวันก็เป็นวันเกิดของปู่ หนูกลับมาหาปู่ได้ไหม？”ชายชราทางฝั่งนั้นพูดอีก

“ได้ค่ะ”ชัชนันท์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

จริงๆแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่โทรศัพท์มา เธอก็คิดจะหาเวลา ไปพบเขาอยู่แล้ว

อยากแรกก็เพราะว่าคิดถึงเขา อย่างที่สองก็เป็นเพราะว่าเธอมีเรื่องมากมายที่จะต้องสารภาพกับเขาพอดี พูดขอโทษเขา

เธอคิดว่าอีกสามวัน ตัวเองน่าจะลงจากเตียงเดินเองได้อย่างอิสระแล้ว

เรื่องอะไรก็ตามแต่ เธอไม่ไปก็ได้ แต่เป็นวันเกิดของเขา กลับว่าต้องไป

“โอเคเลย งั้นปู่จะตั้งหน้าตั้งตารอนะ”ในน้ำเสียงของทางฝั่งนั้นเต็มไปความชื่นชอบและรัก

ความอ่อนโยนและความรักเอ็นดูของเขา สำหรับเธอแล้ว ก็เหมือนอาวุธมีคมที่ทิ่มกระดูกสันหลังของเธออย่างไม่หยุดหย่อนยังไงอย่างนั้น

“โอเคค่ะ งั้นแล้วเจอกันนะคะ”ชัชนันท์พูดกล่าว

ชัชนันท์ยิ้ม แต่ในใจกลับว่ารู้สึกแย่มากยิ่งขึ้น

วางสายโทรศัพท์ไป ชัชนันท์ใช้แอปจองตั๋วเครื่องไปยังประเทศYเลย

………………

สามวันต่อมา

เวลาที่เครื่องบินของชัชนันท์มาถึงประเทศY เป็นเวลา 11:00 น.ตามเวลาในท้องถิ่นพอดี

หลังจากที่เดินออกจากสนามบิน เธอก็ลากกระเป๋าเดินทาง เรียกรถ มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ที่อาจารย์ของตัวเองอยู่เลย

คฤหาสน์สไตล์ประเทศZ ที่เรียบๆแต่กลับว่าหรูหราหลังนี้สร้างขึ้นมาจากไม้จินสื่อหนาน นำพาความทรงจำของเธอ กลับไปสู่ภาพฉากที่ตัวเองมาให้หมอตรวจอาการที่นี่เป็นครั้งแรกทันที

เธอในตอนนั้น สิ้นหวัง ผิดหวังจริงๆ

ถ้าหากไม่มีอาจารย์รับรักษาเยียวยาไว้ เธอถึงขั้นกับไม่รู้ว่า ตอนนี้ตัวเองจะตกอยู่ในสภาพไหน