บทที่ 248 สารภาพ

เขาชอบความเงียบสงบเสมอมา แม้ว่าวันเกิด ก็จะไม่เชิญคนนอกมา

ตอนที่เธออยู่ที่นี่ วันเกิดทุกปีพวกเขาก็จะร่วมฉลองด้วยกัน

“อืม เดิมที่ลูกชายของปู่อาศัยอยู่ที่นี่ เมื่อวานอยู่ร่วมฉลองวันเกิดกับปู่ที่นี่เสร็จ วันนี้เช้าก็กลับไปแล้ว”พรศักดิ์พูดกล่าวอีก

ลูกชายของเขา ก็คือพ่อของสามีเธอ……

พูดขึ้นมาแล้ว เธอก็ไม่เคยเจอคนๆนี้มาก่อน

“นันท์นันท์？คิดอะไรอยู่ล่ะ？”นัยน์ตาของพรศักดิ์นำมาซึ่งการสืบเสาะเล็กน้อย

ชัชนันท์ได้สติกลับมาแล้ว “ไม่มีอะไร……”

“รอนะ ปู่จะไปต้มยามาให้หนู หลังจากนั้นเราก็ทานข้าวกัน ทานข้าวเสร็จเราค่อยมาพูดคุยกัน” พูดแล้ว พรศักดิ์ก็ลุกขึ้นยืนทันที มองดูแล้วมีความสุขมาก

ทันใดนั้นชัชนันท์ลุกขึ้นยืนจับมือของเขาพร้อมพูดว่า “ไม่ต้องรีบร้อนจริงๆนะคะ หนูไม่เป็นอะไร เราทานข้าวกันเลยเถอะค่ะ”

แต่เขากลับว่าปัดมือของเธอออกเลย เดินไปห้องครัวอย่างรวดเร็ว เดินไปพลาง พูดไปพลางว่า “หนูรอนิ่งๆ ไม่อนุญาตให้ตามมา ไม่งั้นปู่จะโกรธ”

ชัชนันท์ถอนหายใจลากยาวอย่างจนใจ หลังจากนั้นก็นั่งลงแล้ว

มองดูเงาหลังของเขา ในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกแย่

เขาดีกับเธอมากขนาดนั้น ถ้าหากว่าเธอสารภาพทุกอย่างกับเขา เขาจะมีปฎิกิริยาอะไร？เขาจะต้องโมโหมากๆแน่เลยสินะ？

…………

หลังจากที่ทานอาหารเที่ยงเป็นเพื่อนเขา เขาก็ประคองเธอเข้ามาในห้องแล้ว หลังจากนั้นก็ถูกบังคับให้พักผ่อน

เขากำชับไว้มากมาย ถึงจะเดินออกจากห้องไป

เอนนอนในห้องที่คุ้นเคย ชัชนันท์เกิดความรู้สึกผสมปนเปในก้นลึกของหัวใจแล้ว

เธอเหนื่อยมาก และก็ง่วงมาก

แต่หลับตาลง กลับเป็นว่านอนไม่หลับเลยด้วยซ้ำ ในสมองยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมด รู้สึกแย่มาก

เธอพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ถึงจะนอนหลับไป

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่ามาถึงสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยในอดีต ความฝันของเธอ จึงเกี่ยวข้องกับช่วงหลายปีที่ผ่านมาเหล่านั้นทั้งหมด

ในความฝัน เธอผ่านประสบการณ์ที่ตัวเองรักษาโรค เรียนแพทย์ก่อนหน้าอีกครั้งแล้ว

ก็เหมือนกับเล่นซ้ำเรื่องในอดีตอีกรอบหนึ่ง

ลืมตาขึ้นมาทันที

เธอพบว่าเป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

หวนนึกถึงฝันอันแสนยาวนานนั่นของตัวเอง เธอหนักใจเป็นพิเศษ

“ตึงตึงตึง……”

และในเวลานี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ชัชนันท์ลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ มองไปที่ประตูพร้อมพูดว่า “เชิญเข้ามาค่ะ……”

ไม่นาน พรศักดิ์ก็เดินเข้าประตูมา

ในมือของเขาถือไม้เท้าไม้จินสื่อหนานที่ฝังด้วยทับทิมเม็ดแดง เดินมาถึงข้างกายของชัชนันท์ นั่งลงแล้ว“ตอนนี้รู้สึกว่าในตัวเป็นยังไงบ้าง？ทานยาของปู่เข้า สบายตัวขึ้นหน่อยไหม？？

ชัชนันท์พยักหน้า “อืมสบายขึ้นเยอะเลยค่ะ”

“งั้นก็เตรียมตัว ลงไปทานอาหารค่ำกัน”พรศักดิ์พูดอีกครั้ง

ชัชนันท์หยักหน้าอีกครั้ง

“นันท์นันท์ หนูมีเรื่องอะไรหรือเปล่า？ปู่เห็นหนูหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตลอด ”พรศักดิ์สีหน้าเป็นห่วงมาก “มีคนรังแกหนูหรือเปล่า？มันเป็นใคร？หนูบอกปู่ ปู่จะไปถลกหนังไอ้คนนั้น ”

เขาเป็นเช่นนี้ ชัชนันท์ก็ยิ่งจะรู้สึกแย่

วินาทีต่อมา ปลายจมูกของเธอมีอาการหน่วงๆกำลังจะร้องไห้ เบ้าตาก็อดไม่ได้ที่จะแดงก่ำขึ้นมาแล้ว