บทที่249 หนูยังมีเรื่องอีกมากมาย ที่อยากจะพูดให้คุณปู่ฟัง

“ยิ่งไปกว่านั้น หนูไม่ได้แค่มีความรู้สึกดีกับคนอื่นธรรมดาๆนะ ถึงขั้นที่ว่าเมื่อหลายเดือนก่อน หนูได้ร่วมเตียงกับเขาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ว่าไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

“ตอนนั้นหนูไม่ได้อยากจะหย่าร้างเพราะคนๆนี้ เพราะงั้นจึงไม่ได้สารภาพกับคุณปู่”พูดอธิบายทุกประโยคอย่างจริงจังต่อ

รอยยิ้มที่มุมปากของพรศักดิ์ค่อยๆลึกขึ้น ยกมือขึ้นตบไหลของชัชนนท์เบาๆแล้ว “นันท์นันท์ เงยหน้าขึ้นมองปู่”

แต่ชัชนันท์ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ในเวลานี้ สายของเขามองมาที่เธอ ก็เพียงพอที่จะเป็นอาวุธมีคมที่แทงทะลุหัวใจคนได้

ทะลวงความเหลือทนทั้งหมดที่มีในก้นลึกของหัวใจเธอได้

เตรียมใจให้พร้อมอยู่นานมากแล้ว ชัชนันท์ถึงค่อยๆเงยหน้าขึ้น มองไปที่ดวงตาของเขา

สายตาของเขายังคงเป็นเหมือนปกติ ถึงขั้นอ่อนโยนยิ่งกว่าปกติ

นี่เป็นสิ่งที่ชัชนันท์คิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงเลย

เดิมทีเธอคิดว่า จะได้เห็นใบหน้าที่โมโหถึงขีดสุด

“คุณปู่ยังมีเรื่องอีกมากมาย หนูอยากจะค่อยๆพูดให้คุณปู่ฟังทั้งหมด หนูขอโทษคุณปู่มากจริงๆ”ชัชนันท์พูดอย่างเป็นกังวลต่อ

“พอแล้ว เรื่องพวกนั้นของหนู ปู่ไม่อยากฟัง”มุมปากของเขาโค้งงอขึ้นเหมือนว่าจะยิ้มแล้วก็เหมือนว่าจะไม่ยิ้ม “ถ้าหนูอยากหย่าปู่ยินยอม แต่ว่าก่อนที่จะหย่า หนูจะต้องเจอหน้าสามีของหนูสักครั้ง มีคำพูดอะไร พวกหนูก็พูดกันเอง”

ชัชนันท์ยิ่งค่อนข้างไม่กล้าที่จะเชื่อหูของตัวเองเลย

ฟังทุกอย่างแล้ว ล้วนแต่เป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อเลย

เธอตกตะลึงก่อนครู่หนึ่ง หลังจากนั้นมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่สืบเสาะ “คุณปู่พูดจริงๆเหรอ？”

พรศักดิ์พยักหน้า “จริงนะสิ”

“โอเคค่ะ”ชัชนันท์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อต้องการหย่าร้างกับสามีคนนั้น งั้นทุกคนก็เจอหน้ากันหน่อย หลังจากนั้นต่างก็คุยกันให้ชัดเจนก็ได้แล้ว

เพียงแต่เห็นหน้าของอาจารย์ ในใจของเธอก็ยิ่งจะรู้สึกแย่มากขึ้นแล้ว

เธอยอมให้เขาด่าเธอยกใหญ่ หรือว่า ทุบตีเธอสักยก

ทำแบบนี้ ในใจของเธอจะได้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

แต่เขาล่ะ？

ไม่ตีไม่ด่า ถึงขั้นตอบตกลงอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง

นี่ก็ทำให้เธอรู้สึกผิดอยู่ภายในใจมากยิ่งขึ้น เบ้าตาก็แดงก่ำต่อไปอีก

“คุณปู่ ทำไมคุณปู่ถึงดีกับหนูมากขนาดนี้？”ชัชนันท์สะอึกสะอื้น

“เพราะว่านันท์นันท์ของฉันคู่ควร”พรศักดิ์เผยรอยยิ้มบนใบหน้า

“หนูขอโทษคุณปู่มากจริงๆนะคะ”ชัชนันท์พูดกล่าวอีกครั้ง ในเวลานี้เธอแทบอยากจะตบหน้าตัวเองหนักๆสักสองฉาดแล้ว

พอแล้ว ปู่ไม่อยากฟังคำพูดนี้อีกแล้ว พูดซ้ำๆปู่ฟังจนเบื่อแล้ว” พรศักดิ์พูดบ่น

“หนูคิดว่าคุณปู่จะไม่ตอบตกลงหนู ”ชัชนันท์ก้มหน้าลง ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวคนบาป

พรศักดิ์ไม่ได้ตอบกลับ มุมปากโค้งงอขึ้นด้วยความหมายที่ลึกซึ้งแล้ว

“ถ้าหากคุณปู่อยากจะทุบตีหนู หรือว่าด่าทอหนู คุณปู่ทุบตีหรือด่าทอมาได้เลย ขอแค่ปู่ได้ระบายอารมณ์ ทำยังไงก็ได้ทั้งนั้น”

“แต่ปู่ไม่ได้โกรธนะ”ความโค้งตรงมุมปากของพรศักดิ์ค่อยๆลึกมาก

“คุณปู่ หนูติดหนี้บุญคุณคุณปู่มากๆๆ หนูติดหนี้บุญคุณคุณปู่ หนูจะชดเชยให้ด้วยทั้งชีวิตของหนู หนูจะกตัญญูต่อคุณปู่เหมือนปู่แท้ๆของหนู ”ชัชนันท์มองที่เขาด้วยสีหน้าจริงจัง ทุกประโยคล้วนแต่ออกจากความจริงใจ

เธอเป็นหนี้บุญคุณอาจารย์ เธอใช้ชีวิตที่เหลืออยู่จากนี้ เพื่อชดใช้ และไถ่ถอนความผิด

พรศักดิ์ตบที่ไหล่ของชัชนันท์เบาๆอีกครั้ง ลุกขึ้นยืน “โอเค……ปู่จำคำพูดของหนูไว้แล้ว ไปกันเถอะเด็กน้อย ไปทานข้าวกัน ปู่หิวแล้ว”

เห็นเขาผ่อนคลายเช่นนี้ ชัชนันท์รู้สึกช็อกในใจ มากขึ้นอีกหน่อยแล้ว

เธอลุกขึ้นยืนอย่างเชื่อฟังทันที กลับว่าไม่ได้ถามอะไรมากมาย เดินตามเขาไปห้องอาหารชั้นล่างตลอดทาง

บนโต๊ะอาหาร คนรับใช้จัดวางอาหารค่ำบนโต๊ะอาหารใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นของชอบของเธอทั้งนั้น

เธอรู้ จะต้องเป็นอาจารย์แน่ที่ให้คนรับใช้จัดเตรียมให้โดยเฉพาะ

มองดูอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ และก็มองชายชราผมขาวแกมเทาที่เมตตาและอ่อนโยนผู้นี้ที่ยืนอยู่ข้างๆอีก ชัชนันท์อดคิดไม่ได้ว่า ตัวเองมีอะไรดีกันแน่ ถึงได้มีอาจารย์ที่ดีแบบนี้ได้？

ทั้งสองคนนั่งเผชิญหน้ากันแล้ว