ตอนที่ 267 ชัชนันท์แกต้องตาย

หลังจากที่เขามองไปมองมา สุดท้ายดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธอ จากนั้นก็เดินตรงไปยังตำแหน่งของเธอ

ชัชนันท์พูดกับอีกฝั่งของโทรศัพท์ว่า "นลินไว้คุยกันทีหลัง..."

จากนั้นเธอก็กดวางสายไป ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย และเตรียมจะเดินกลับห้องอาหาร

ตอนที่เดินผ่านมาวินไป มาวินก็คว้าแขนของเธอไว้

ถึงแม้จะแค่สัมผัสเพียงเล็กน้อย เธอก็ยังรู้สึกขยะแขยงมาก

“คุณจะทำอะไร” ชัชนันท์เอ่ยถาม

“นันท์ ขอคุยด้วยสักเดี๋ยว…” มาวินพูดอีกครั้ง “ผมขอโทษสำหรับสิ่งที่เคยทำก่อนหน้านี้... ที่ผมทำอย่างนั้นก็เพราะว่า ผมนึกว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมและตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์ เป็นฝีมือคุณ ผมก็เลยทำอะไรไปโดยไม่ได้คิด"

“ที่จริงแล้ว คุณก็ลงโทษผมแล้ว ตอนนี้คุณยกโทษให้ผมได้หรือยัง” มาวินพูดอีกครั้ง “ผมเคยทำร้ายคุณ ส่วนคุณเองก็ทำร้ายกลับมาแล้ว เรากลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมได้ไหม?”

“ผมรู้ คนที่ส่งผู้หญิงพวกนั้นมา ให้พวกเธอทำแบบนั้นกับผม เป็นฝีมือคุณ แต่ผมไม่อยากเอาความอะไร เพราะตอนนี้ผมหายเป็นปกติแล้ว และคิดว่าเป็นบทลงโทษที่ผมสมควรได้รับ” สีหน้าของมาวินแสดงความจริงใจออกมา

พอได้ยินแบบนี้ ชัชนันท์ก็ตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้ "คุณพูดเรื่องอะไร"

“พูดเรื่องอะไร คุณไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้แล้วล่ะชัชนันท์ ก่อนหน้านี้แทนไทส่งคนมาจับตัวผมไปที่โรงแรม แล้วส่งผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดจำนวนมากมาแตะต้องผม...ผมรู้ว่าต้องเป็นความคิดของคุณ” มาวินพูดอีกครั้ง

ชัชนันท์ยิ่งตกตะลึงมากขึ้น

มิน่าล่ะก่อนหน้านี้มาวินถึงได้มีปัญหาทางจิต และเกิดอาการกลัวผู้หญิงขึ้นมา

ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เองเหรอ?

คิดไม่ถึงเลย ว่าลับหลังเธอ เขาจะสั่งสอนมาวินแทนเธออย่างเงียบๆ แบบนี้

“นันท์เรามาลืมเรื่องในอดีตทั้งหมด แล้วมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม ที่จริงแล้วที่ผมมากับชลิตาในวันนี้ ก็เพื่อคุณ” ในแววตาของมาวินเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

พอมองไปที่ใบหน้านี้ และฟังสิ่งที่เขาพูดออกมา นอกจากขยะแขยงแล้ว ชัชนันท์ไม่มีอารมณ์อื่นใดเลย

มิน่าล่ะเขาถึงยอมมา ที่แท้ก็เป็นเพราะเขายังไม่ตายใจจากเธอนี่เอง

เหอะ!

เธอส่งเสียงอุทานอย่างเย็นชา แล้วสะบัดมือของมาวินออกอย่างไม่ลังเล "ตอนนี้ฉันกับสามีของฉันรักกันมาก ทำไมฉันถึงต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่กับคุณด้วย สามีของฉันดีกว่าคุณร้อยเท่า ทำไมฉันต้องทิ้งเขามาเลือกคุณด้วย"

“ต้องยอมรับว่า ฉันต้องขอบคุณคุณมากมาวิน ขอบคุณที่ตอนนั้นคุณทิ้งฉันไป เพราะถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่มีโอกาสได้พบกับสามีที่ดีอย่างนี้” หลังจากพูดจบชัชนันท์ก็เดินตรงไปที่ห้องอาหาร

มาวินจับมือของเธอไว้อีกครั้ง ก่อนจะเดินมายืนตรงหน้าเธอ แล้วขวางทางเธอไว้ "สามีของคุณมีดีอะไร นอกจากจะหน้าตาดี และดีต่อคุณแล้ว เขายังมีข้อดีอะไรอีก ไม่ว่าฐานะทางครอบครัวของเขาหรือด้านอื่น เขาเทียบผมไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

“อย่างนั้นเหรอ?” ชัชนันท์ยิ้มเยาะ

เทียบไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?

ตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์จะเทียบกับเซ็นเทอรี่ลองได้ยังไง? พวกเขาแม้แต่จับรองเท้าให้เซ็นเทอรี่ลองก็ไม่คู่ควร

แต่เธอกลับไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเหวี่ยงมาวินลงกับพื้น

เพราะทุ่มเขาลงบนพื้น เธอก็หลุดจากการทำแตะเนื้อต้องตัวของเขา

ความเจ็บที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เจ็บจนมาวินขดตัวอยู่กับพื้นไม่สามารถลุกขึ้นได้สักพัก

สภาพดูสะบักสะบอมมาก

เธอมองลงไปทางมาวินที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา ชัชนันท์พูดอย่างเย็นชา "คุณตายใจกับเรื่องนี้ได้เลย ฉันไม่สนใจคุณมาตั้งนานแล้ว"

ในเวลานี้เอง ประตูห้องอาหารก็เปิดออกอีกครั้ง

แทนไทเดินออกมาจากห้องอาหาร

พอเห็นภาพตรงหน้า แววตาของเขาก็ปรากฏแววตาชื่นชม

มาวินพยายามลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก ก่อนจะตบฝุ่นบนเสื้อผ้าบนตัว พอเห็นแทนไท เดินออกมา คำพูดทั้งหมดที่เขาอยากจะพูดถูกกลืนเข้าไปในปากอีกครั้ง

แทนไทมองไปทางมาวินอย่างเย็นชา แล้วสองขายาวก็เดินเข้าไปหาชัชนันท์ "ที่รัก กำลังทำอะไรอยู่ครับ"

ชัชนันท์ยกยิ้มหวาน ก่อนจะควงแขนของแทนไท แล้วมองขึ้นไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา "ก็แค่จัดการขยะนิดหน่อยค่ะ ไม่มีอะไรหรอก"