ตอนที่ 266 ตามใจลูก

[จุดพลุแบบนี้ได้เหรอ? ไม่รู้ว่าคนพวกนี้มาคุยโม้อะไรที่นี่ ไม่รบกวนผู้คนในช่วงวิกาลหรือไง? 】

[เหอะ เหอะ เหอะ คนแสดงความคิดเห็นด้านบนอิจฉาล่ะสิ รบกวนอะไรกัน? แถวๆ คฤหาสน์ดอกท้อมีใครอาศัยอยู่กัน? ฉันล่ะยอมให้พวกนักเลงคีย์บอร์ดพวกนี้จริงๆ ให้ตายเถอะ 】

[ภายในครึ่งชั่วโมง ตรวจสอบข้อมูลมาให้ฉันว่าเจ้าของคฤหาสน์ดอกท้อ เป็นใคร! 】

[ภายในสิบนาที ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือเจ้าของคฤหาสน์ดอกท้อ! และภายในคฤหาสน์ดอกท้อเป็นยังไง? 】

ชาวเน็ตพูดอะไรก็มี บางคนอิจฉา บางคนตกตะลึง

และมีหลายคนยังคงสงสัย ว่าใครคือเจ้าของคฤหาสน์ดอกท้อ

การจุดดอกไม้ไฟที่กินเวลาทั้งคืน พูดได้เลยว่า มันทำให้คฤหาสน์ดอกท้อกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน จนถึงขีดสุด

ทุกคนต่างก็พากันสงสัย ว่าคฤหาสน์นี้เป็นของใคร และภายในเป็นอย่างไรบ้าง

ชัชนันท์มองอยู่สักพัก แล้วถอนตัวออกจากกลุ่มสนทนา

พอเปิดดูรายการค้นหายอดนิยมอีกครั้ง เธอพบว่าหัวข้อดอกไม้ไฟ ติดอันดับที่ห้าของการค้นหาแล้ว

ชัชนันท์ไม่ได้ดูต่ออีก เธอหันไปมองผู้ชายที่อยู่ข้างๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการขับรถ แล้วพูดว่า “เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ กลายเป็นข่าวดังในทวิตเตอร์ ติดเป็นข่าวยอดฮิต และปีนขึ้นมาติดอันดับต้นๆ อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ติดอันดับห้าของข่าวฮิตไปแล้ว”

ชายหนุ่มจับมือเธอ แล้วก้มหน้าลงจูบเบาๆ แล้วถามอย่างสนใจว่า "อย่างนั้นเหรอ? แล้วทุกคนพูดยังไงบ้าง"

“บางคนชื่นชม บางคนอิจฉา แต่ยังมีหลายคนสงสัยว่าคฤหาสน์แห่งนี้เป็นของใคร และยังขอข้อมูลเกี่ยวกับคฤหาสน์นี้ด้วย” ชัชนันท์พูดตามความจริง

“อ๋อ” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ท่าทางเหมือนคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้ไปแล้ว

“แทนไท”

"เรียกผมว่าที่รัก"

"ที่รัก"

"อืม"

“ขอบคุณมาก ที่จัดงานวันเกิดที่ไม่มีวันลืมให้ฉันนะคะ” ชัชนันท์พูด

"นี่เป็นสิ่งที่ผมควรจะทำ"

"มีคุณอยู่ข้างกายดีจริงๆ ค่ะ" ชัชนันท์พูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ปากหวานจริงๆ” ริมฝีปากของแทนไทยกยิ้มบาง แค่ยิ้มก็ละลายใจ “ไม่ว่าจะริมฝีปากบนหรือริมฝีปากล่างก็หวานเหมือนกัน”

หัวใจของชัชนันท์เหมือนถูกไฟฟ้าช็อตทันที และใบหน้าของเธอก็แดงก่ำไปด้วย “หยุดพูดเลยค่ะ!”

“ผมชอบท่าทีเวลาคุณเขิน” เขาก้มหน้าลงไปจูบหลังมือของเธออีกครั้ง

ชัชนันท์หายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามมองไปทางอื่น ไม่มองเข้าไปในดวงตาของเขา

หัวใจของเธอ ถูกคำพูดของเขาทำให้เต้นแรงไม่หยุด

………………

ตอนที่ชัชนันท์กับแทนไทเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของโรงแรม วันชัย、หทัย、ชลิตา、มาวิน ก็นั่งอยู่ด้านในแล้ว

ตรงกลางโต๊ะอาหารมีเค้กรูปหงส์ขาวสองชั้นวางอยู่

ภายในห้องตกแต่งเป็นสไตล์ประจำชาติ เหมือนร้านอาหารสำหรับตระกูลใหญ่ในสมัยโบราณ

บนขอบหน้าต่างแบบโบราณ มีกระถางธูปแกะสลักทองสัมฤทธิ์วางอยู่ และด้านในกำลังจุดธุปไม้จันทน์อยู่ กลิ่นหอมที่สูงศักดิ์แผ่กระจายไปทั่วห้อง

ตอนที่เห็นชัชนันท์ ในแววตาของชลิตามีความเคียดแค้นปรากฏออกมา แต่ไม่นาน ความเคียดแค้นและประกายไฟในแววตาของเธอก็หายไป แล้วกลับมาทำสีหน้าซึมเศร้าตามเดิม ดูไปแล้วเหมือนเศร้าเสียใจมาก

สภาพจิตใจของมาวินดีมาก ดูเหมือนว่าปัญหาทางจิตของเขาจะฟื้นตัวได้ดีมาก สามารถพูดคุยกับผู้หญิงได้ตามปกติแล้ว

สำหรับการมาของมาวินนั้น ชัชนันท์ประหลาดใจเล็กน้อย

จากที่รู้มา หลายวันก่อน หลังจากที่ชลิตาย้ายกลับไปที่ตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์เขาไม่เคยแสดงท่าทางเป็นมิตรให้ชลิตาเลย

แต่คิดไม่ถึงว่าจะยอมมากับเธอในวันนี้ด้วย

พอเห็นชัชนันท์กับแทนไทจับมือกันแน่น ในดวงตาของมาวินก็ปรากฏประกายเสียใจออกมา

แต่แววตาที่แฝงประกายเสียใจนั้น กลับตกอยู่ในสายตาของชัชนันท์เต็มๆ

นอกจากความรู้สึกตลกและน่าขยะแขยงแล้ว ในใจของเธอไม่มีความรู้สึกใดๆ อยู่เลย

ส่วนชลิตาเอง ก็สังเกตเห็นสายตาของมาวินเหมือนกัน ความอิจฉาและความเกลียดชังในใจของเธอก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง มือของเธอที่อยู่ใต้ผ้าปูโต๊ะกำหมัดแน่น