บทที่265 ดอกไม้ไฟตลอดทั้งคืน

“ทรราชจริงๆ” เกริกอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

ในห้องด้านบน แทนไทโยนโทรศัพท์ทิ้งไป และเอาทุกอย่างออกจากสมอง

ตอนที่ชัชนันท์ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว

โลกทั้งใบถูกปกคลุมด้วยม่านสีทอง

ป่าดอกท้อเหล่านั้นถูกเคลือบด้วยสีทองซึ่งสวยงามราวกับความฝัน

เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอเจ็บและปวดกว่าเดิม และกระดูกของเธอดูเหมือนจะแตกสลาย

แทนไทกำลังกอดเธออยู่ ความอบอุ่นปกคลุมมาที่ตัวเขา ละลายความเย็นรอบตัวเขา

พอเธอขยับ แทนไทก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เขากอดเธอแน่นทันที แล้วเอาคางลูบหัวเธอไปมา “คุณตื่นแล้วเหรอ?”

ชัชนันท์ทุบหน้าอกแกร่งด้วยความโกรธ "ก็……เพราะคุณนั่นแหละ ธุระของฉันก็เลยต้องล่าช้าไปเลย ชดใช้เวลาฉันมาเลยนะ”

“จะให้เธอใช้ยังไงดี？ บนระเบียง บนพื้น หรือบนเตียง?”เขายังคงถูคางของเขาบนหัวของเธอและถาม

ชัชนันท์กลอกตาใส่เขาทันที และหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นเพราะการหยอกล้อของเขา

เธอทุบหน้าอกของเขาเบา ๆ ด้วยกำปั้นอีกครั้ง และพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า "แทนไท คุณสติไม่ดีหรือเปล่า? "

“ไม่รู้จักสัมมาคารวะเลย เรียกสามีสิ”

“ไม่เรียกหรอก”

“จะเรียกไม่เรียก？”พอพูดจบ เขาก็พลิกตัวมาคร่อมเธอไว้

ชัชนันท์ร้องขอความเมตตา “สามี”

จากนั้นเขาก็พลิกตัวลงและลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างเป็นธรรมชาติ “ค่อยดีหน่อย”

“หิวไหม？”แทนไทถาม

ชัชนันท์พยักหน้า

“งั้นพวกเราออกไปกินข้างนอกกันดีไหม？”

“ตู้ดๆๆ ……”

แทนไทเพิ่งจะพูดจบ โทรศัพท์ของชัชนันท์ก็สั่น เธอหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวและเอามาดู

พ่อของเธอโทรมา

เธอก็กดรับสายทันที

“นันท์ ยุ่งอยู่เหรอ? ทำไมวันนี้ไม่รับโทรศัพท์เลย？”วันชัยเอ่ยถาม

“อ้อ……หนูไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ ก็เลยหลับอยู่”ชัชนันท์ตอบ

พอพูดจบ เธอก็กลอกตาใส่แทนไทอีกครั้ง

ขณะที่ทำกิจกรรมกับเขาโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นหลายครั้ง

แต่เขาไม่เคยให้โอกาสเธอรับโทรศัพท์เลย

หลังจากนั้นเธอก็หลับไป พอตื่นขึ้นมาก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย

ดูเหมือนว่าในสายเหล่านั้นจะมีสายจากพ่อของเธอด้วย

พอแทนไทได้ยินดังนั้นก็ยิ้มจางๆ แล้วก็ดึงเธอมากอดไว้ในอ้อมแขน

“ไม่สบายเหรอ? แล้วตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง？”วันชัยน้ำเสียงดูกังวลขึ้นมาทันที

ชัชนันท์พิงหน้าอกของแทนไทและตอบว่า “อืม ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ……”

อันที่จริง เธอไม่ได้โกหก รู้สึกไม่สบายตัวมาก เจ็บไปทั้งตัว

“อ้อ วันนี้เป็นวันเกิดของลูก เดิมทีพ่อวางแผนจะจองห้องส่วนตัวในโรงแรมตอนเที่ยง เพื่อให้ครอบครัวของเราได้พบปะสังสรรค์กัน แต่พ่อติดต่อลูกไม่ได้ ก็เลยต้องล้มเลิกไป”

“งั้นเดี๋ยวตอนนี้พ่อไปหา มีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อย ตอนเย็นออกมาเจอกันหน่อยไหม? ตอนนี้พ่อจองเค้กไว้เรียบร้อยแล้ว” วันชัยที่อยู่ปลายสายพูดอีกครั้ง

“ได้สิคะ” นอกจากตอนที่อยู่ที่ประเทศ Yแล้ว เธอก็จะใช้วันเกิดร่วมกับพ่อทุกปี และปีนี้ก็จะไม่มีข้อยกเว้น

“ถ้าอย่างนั้นลูกหาโรงแรมและจองห้องไว้ จองเสร็จแล้วบอกพ่อ”วันชัยบอก

“ได้ค่ะ”

หลังจากนั้นชัชนันท์ก็วางสายไป

เธอโยนโทรศัพท์ทิ้งไปอย่างลวกๆ เธอมองไปที่คนที่อยู่ข้างหน้าเธอ "คืนนี้ไปกินข้าวเย็นกัน"

！

】