ตอนที่ 274 ผู้ชนะในชีวิตจริง

หลังจากทำอยู่นาน แทนไทถึงจะยอมปล่อยเธอไป

เธอรีบผลักเขาออกไปทันที แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความยากลำบาก ก่อนจะรีบแต่งตัว

พอชัชนันท์จัดการเสื้อผ้าตัวเองเรียบร้อย แทนไทก็พอจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

เขาใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยนั่งอยู่บนโต๊ะ ท่าทีเรียบนิ่ง แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

แทนไทตบต้นขาเบาๆ และพูดยิ้มๆ "มานั่งนี่มา"

ชัชนันท์รีบกระโดดลงจากโต๊ะทันที แล้วพูดว่า "รีบทำงานต่อเลยค่ะ อย่าทำตัวเหมือนกษัตริย์โบราณที่เอาแต่ลุ่มหลงสาวงามไม่สนใจงาน"

เขารีบเหยียดแขนยาวออกไปคว้าเธอขึ้นมานั่งบนตักของเขาอีกครั้ง แล้วลูบผมของเธอเบาๆ "ที่จริงแล้ว นานๆ ทีได้เป็นกษัตริย์โบราณที่เอาแต่ลุ่มหลงสาวงามไม่สนใจงานก็น่าสนใจมากทีเดียว..."

“ไปทำงานต่อเลยนะ” ชัชนันท์หน้าแดง

“คุณไปเล่นต่อเถอะ เดี๋ยวสามีของคุณจะทำงานเพื่อเลี้ยงดูคุณต่อแล้ว” ในขณะที่เขาพูด เขาก็ลูบผมของเธออีกครั้ง

“ใครอยากให้คุณเลี้ยงดูกัน” ใบหน้าของชัชนันท์ยังคงแดงก่ำ เธอตบไหล่เขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ตั้งใจทำงานนะคะ”

"รับทราบครับที่รัก" แทนไทพูด

ชัชนันท์ยกยิ้ม แล้วเดินไปที่โซฟา

พอก้าวแรก ขาทั้งสองข้างก็แทบจะหมดแรง

เหมือนโหมงานหนักติดต่อกันหลายวันจนขาอ่อนแรง

หลังจากพยายามสุดแรงจนเดินกลับมาถึงโซฟา เธอก็นอนลง แล้ววางโน๊ทบุ๊คไว้ด้านข้าง และเริ่มดูการแข่งขัน League of Legends ผ่านทางโทรศัพท์มือถือมือถือ

หลังจากดูจบสองเกม เธอก็ลุกขึ้นนั่ง แล้วมองไปทางแทนไท

ในเวลานี้ ผู้ชายคนนั้นยังคงตั้งใจทำงานของเขาต่อ

เธอหันไปมองดู แล้วเห็นว่าจะหกโมงเย็นแล้ว

อาหารกลางวันเธอกินไปน้อยมาก และเพราะการออกกำลังกายอย่างหนักก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอจึงรู้สึกหิวมาก

แต่ดูเหมือนว่าเขายังมีงานต้องทำอีกมาก เธอจึงไม่ได้พูดอะไร และทนดูการแข่งขันต่อไปอย่างเงียบๆ

เวลาหนึ่งทุ่มตรง แทนไทถึงทำงานทั้งหมดจนเสร็จ

เขารีบเคลียร์เอกสารกองโตตรงหน้าเขา แล้วเดินตรงไปนั่งลงข้างเธอ "ไปกินข้าวข้างนอกกันครับ"

พอได้ยินแบบนี้ ชัชนันท์ก็ดีใจขึ้นมาทันที เธอรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า "ฉันหิวจะตายอยู่แล้วค่ะ รีบไปกันเถอะ"

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมทำงานจนลืมเวลาไปเลย” เขาพูด

"ไม่เป็นไรค่ะ พอคุณจริงจังกับการทำงานก็เป็นแบบนี้เสมอ" เหมือนกับเธอ

"อยากไปกินร้านไหนครับ"

"ฉันอยากกินอาหารญี่ปุ่นค่ะ คุณหาร้านอาหารญี่ปุ่นบริเวณใกล้ๆ ก็พอแล้ว จริงสิคะ หลังกินข้าวเสร็จ คุณไปห้างสรรพสินค้ากับฉันได้ไหม ดิออร์ เพิ่งออกกระเป๋ารุ่นใหม่ ฉันอยากไปดู ถ้าคุณไม่อยากไปห้าง คุณก็กลับบ้านไปก่อน ฉันไปเองได้ หลังจากพูดจบ ชัชนันท์ก็หยิบกระจกแต่งหน้าที่ฝังด้วยทองคำและเพชรออกมาจากกระเป๋าของเธอ และตรวจสอบเครื่องสำอางบนใบหน้าของเธอ

หลังจากยืนยันว่าไม่มีปัญหาแล้ว เธอก็เก็บกระจกกลับเข้าไปในกระเป๋าตามเดิม

เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปข้างหลังเธอ จากนั้นก็กอดเธอจากด้านหลัง แล้วกระซิบข้างหูเธอว่า "ผมไม่อยากไปห้าง ผมอยากมีอะไรกับคุณ..."

ทันทีที่คำพูดยั่วยวนดังเข้าหูเธอ ชัชนันท์รู้สึกว่าหัวใจของเธอปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง

เหตุการณ์ในห้องทำงานก่อนหน้านี้ ภาพเหตุการณ์ที่รุ่มร้อนและบ้าคลั่งนั้นเริ่มฉายซ้ำตรงหน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาไม่ได้เสียแรงมากนัก ก็สามารถทำให้เธอลุ่มหลงได้ถึงขนาดนี้แล้ว

“ไม่อายบ้างหรือไง”

“อยู่ต่อหน้าภรรยาทำไมต้องอายด้วย ร่างกายของผมมีส่วนไหนที่คุณไม่เคยเห็นบ้าง?

คำพูดนี้ ยิ่งทำให้หัวใจของชัชนันท์เต้นเร็วขึ้น

"ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกัน... หลังจากกินข้าวเสร็จไปห้างสรรพสินค้ากัน" เขาพูด

“อืม” ชัชนันท์ได้สติกลับมา แล้วรีบผลักเขาออกไป ก่อนจะหยิบกระเป๋ารีบเดินออกไปก่อน

แทนไทยืนมองแผ่นหลังของเธอ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มอย่างมีเสน่ห์

ทั้งสองคนขึ้นลิฟต์ และพุ่งตรงลงมาถึงล็อบบี้

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด แทนไทก็จูงมือชัชนันท์ไว้ แล้วเดินออกไปพร้อมกัน