บทที่ 68 เจ็บแต่จบโคตรสะใจ

เมื่งซูฮวาออกเดินทางจากพรรคจันทราโดยรถม้าของนางเอง มุ่งหน้าไปยังตัวเมืองแคว้นหนานเพื่อเที่ยวชมตลาดอย่างที่นางคิดวางแผนเอาไว้

เมื่อมาถึงก็ให้เงาของตัวเองสิบคน กระจายตัวออกไปตามจุดต่าง ๆ ที่นางจะเดินผ่าน แล้วให้เงาแฝงตัวกลมกลืนกับชาวบ้านพูดบอกกล่าวว่านางคือคุณหนูเมิ่งซูฮวาที่ชาวบ้านให้ความสนใจกันอยู่ตอนนี้

เมิ่งซูฮวาเดินชมตลาดอย่างอ้อยอิ่งเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลา ผู้คนที่พบเห็นและทราบว่าคือผู้ใดต่างจ้องมองกันไม่วางสายตา ต่างพูดคุยซุบซิบกันมากขึ้นกว่าเดิมด้วยความงดงามที่หาผู้ใดเปรียบ ที่พวกเขาได้ประจักษุแล้วเป็นจริงดังข่าวลือที่เอ่ยถึงกันอยู่ บุรุษน้อยใหญ่ต่างมองตามเหลียวหลัง สร้างความพึงพอใจให้นางเป็นอย่างมาก

ทางด้านมีมี่ที่กำลังสร้างข่าวลือเรื่องของสหายอยู่กับแม่ค้าในตลาด ส่วนลูกน้องของท่านพ่อแยกไปอีกด้านหนึ่งของตลาด นางได้ยินชาวบ้านที่เดินผ่านมาพูดว่าคุณหนูเมิ่งซูฮวาว่าที่คู่หมั้นของท่านประมุขหนานปรากฏตัวอยู่ที่ตลาดด้านหน้า ด้วยความอยากรู้อยากเห็นมีมี่จึงชวนแม่ครัวอีกสองคนเดินไปด้านหน้าทันที

สตรีในอาภรณ์สีชมพูอ่อนใบหน้างดงามหยาดย้อยรูปร่างอรชรอ้อนเเอ้นอายุราว ๆ สิบห้าสิบหกปี แต่!! นางชะนีตรงหน้าช่างสตอเก่งยิ่งนัก มาเดินนวยนาดอวดโฉมราวกับนางสาวไทยเช่นนี้ คงมิพ้นให้ชาวบ้านกระพือข่าวเรื่องของนางหรอกหรือช่างร้ายกาจนัก

'ได้มาดูกันสักตั้งหนึ่งว่าสตอตัวแม่ที่แท้ทรูมันเป็นเช่นไร'

เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงชักชวนแม่ครัวอีกสองคน มายืนจับกลุ่มคุยกันกับแม่ค้าขายเครื่องประดับใกล้ ๆ ถนนเพื่อรอจังหวะให้นางชะนีเดินมาใกล้ ๆ

"ข้าได้ข่าวมาว่าคุณหนูหลินไป๋หลันรูปโฉมงดงามแถมยังจิตใจดีมีเมตตา สร้างบ้านพักและสร้างอาชีพให้ขอทานและผู้ยากไร้ในเมืองหนานเหออยู่กันอย่างไม่อดอยาก และนางกำลังจะสร้างศูนย์พักพิงที่เมืองหลวงด้วยนะช่างเหมาะสมกับท่านประมุขหนานยิ่งนัก" มีมี่เอ่ยเสียงดังสนทนากับแม่ครัวทั้งสองที่ทำทีเป็นคนไม่รู้จักกัน เมื่อเป้าหมายเข้ามาใกล้

"จริงด้วย ๆ วันนั้นข้าเห็นท่านประมุขหนานมาที่ร้านน้ำชาหอมหมื่นลี้ และประกาศเสียงดังว่าคุณหนูหลินไป๋หลันคือคู่หมั้นของตน ข้าละอิจฉาคุณหนูหลินไป๋หลันยิ่งนัก" แม่ครัวคนที่หนึ่งเอ่ยขึ้นตามที่ซักซ้อมกันเอาไว้เมื่อวานนี้อย่างคล่องแคล่ว เพราะตนพูดแบบนี้ซ้ำ ๆ มาหลายรอบแล้วแต่เพื่อคุณหนูหลันพวกนางยอมทุ่มสุดตัว

"ใช่ ๆ วันนั้นข้าก็เห็นทั้งสองเหมาะสมกันยิ่งนัก ท่านประมุขก็หล่อดุจเทพเซียน คุณหนูหลินไป๋หลันก็งดงามราวกับนางเซียน ช่างเป็นบุญตาของข้าจริง ๆ" แม่ครัวคนที่สองเอ่ยขึ้นสมทบ

เมิ่งซูฮวาที่กำลังเดินอวดโฉมด้วยรอยยิ้มหวานเมื่อเดินมาใกล้กลุ่มของชาวบ้านด้านหน้าก็ได้ยินเสียงพูดคุยกัน มันช่างระคายหูยิ่งนักพวกโง่เขลาพูดจาไร้สาระ เมิ่งซูฮวายังคงปั้นหน้ายิ้มออกมาแม้ในใจจะนึกโกรธแค้นอยู่มิน้อยก็ตาม

มีมี่ที่เห็นเป้าหมายใกล้เข้ามามากขึ้นก็ยิงเข้าจัง ๆ ที่กลางเป้าทันที...

"ข้าได้ยินมาว่าท่านประมุขหนานมิได้สนใจคุณหนูเมิ่งซูฮวาเลยสักนิด แถมยังเอ่ยตัดเยื่อใยปฏิเสธการหมั้นหมายที่ผู้ใหญ่คิดหมายมั่นตั้งแต่ยังเยาว์แล้ว" มีมี่เอ่ย

"จริงหรือ? เช่นนั้นคุณหนูเมิ่งก็มิเช่นคู่หมั้นท่านประมุขหนานนะสิ" แม่ค้าขายของคันปากอยากร่วมวงสนทนาด้วย

"ข้าว่าคุณหนูเมิ่งคงคิดเองอยู่ฝ่ายเดียว มิเช่นนั้นท่านประมุขคงจะรีบรับหมั้นมาตั้งนานแล้วได้ยินว่านางสวยงดงามมากเลยนี่ คงไม่ปล่อยให้นางต้องคอยเก้อแล้วมาหมั้นหมายกับคุณหนูหลินหรอก ท่านป้าว่าจริงหรือไม่" มีมี่รีบใส่ไฟกองใหญ่หวังให้เป้าหมายมอดไหม้เผยโฉมหน้าแท้จริงออกมา

"เออ ๆ ใช่ ๆ ข้าว่าต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ๆ" แม่ค้าคิดในสิ่งที่ได้รับรู้แล้วเอ่ยเออออ