บทที่ 12

หลินหลินเข้ามิติมาเพื่อดูว่าตัวนางจะหายไปจากตรงนั้นไหม นางดูนาฬิกา ตอนนี้ 10 วิแล้วที่นางอยู่ในมิติ

นางลุ้นมาก สิ่งที่นางคิดไม่น่ามีอะไรผิดพลาด มันเป็นทฤษฎีของแมลง นักวิทยาศาสตร์มีการวิจัยเกี่ยวกับความสามารถอันน่าทึ่งของแมลงไว้ว่า แมลงบางชนิดสามารถบินหลบสายฝนได้โดยที่ตัวมันไม่เปียกด้วยซ้ำ!

ซึ่งแมลงพวกนี้มีสายตาที่ไวมากเป็นพิเศษ แถมยังมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบฉับพลันอีกด้วย ซึ่งการตอบสนองของมันไวกว่ามนุษย์ถึง 10 เท่า!

แมลงบางชนิดจะมีดวงตาที่ขาและมีดวงตาขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยเลนส์ขนาดเล็กจำนวนมากมายเรียงกัน เลนส์เหล่านี้ทำหน้าที่รับภาพและประมวลผลออกมา ซึ่งมีความไวมากกว่ามนุษย์มากถึง 4 เท่า บวกกับมันสามารถทำความเร็วในการบินได้ 8 กม. ต่อชม. นั้นทำให้มันมองเห็นภาพเป็นแบบสโลว์โมชั่น ความสามารถการมองเห็นแบบสโลว์โมชั่นของมัน ทำให้การตบจากมนุษย์เป็นแค่การตบแบบสโลว์โมชั่นของมันเท่านั้น

เมื่อหลินหลินลองเทียบเวลา 1 เดือนในมิติกับ 1 วันภายนอก มันมีความต่างที่เหลื่อมล้ำกับการรับภาพผ่านดวงตาของมนุษย์ทั่วไป นางเลือกทั้ง 3 คนนี้เป็นกลุ่มแรกที่นางจะทดลอง

เพราะพวกเขาบางคนไม่มีพลังเวท หานเซียวมีแค่เวทระดับต่ำพื้นฐานเท่านั้น การรับรู้ความไวจะไม่มาก เท่าเวลาในมิติของนางแน่นอน

ตอนนี้หลินหลินอยู่ในมิติ เป็นเวลา 1 นาทีแล้ว นางตัดสินใจออกมิติ ..พรึ่บ....!!!

พวกเขาจะเห็นว่านางหายไปจากตรงนี้ไหมนะ.....? ดวงตาหลินหลินค่อย ๆ มองไปที่ปู่หลิว หานเซียว สือหย่ง ทั้ง 3 คนไม่มีการตกใจ และทุกคนยังคงอยู่ที่เดิม !

เหมือนเวลาที่ถูกหยุดลงไปในเวลาที่นางเข้ามิติ สือหย่งยังคงเอื้อมไปตักอาหารจานปลา และจากที่นางสังเกตคือ มือที่กำลังเอื้อมไปตักนั้นยังไม่ถึงเนื้อปลาเลยด้วยซ้ำ

หลินหลินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ได้ข้อสรุปในใจว่า... นางสามารถเข้ามิติได้โดยที่พวกเขาจะมองไม่ทันเห็นว่านางหายไป เพราะการรับรู้ของประสาทตาบวกกับห้วงเวลาที่ต่างกัน...

หลินหลินตัดสินใจลองอีกครั้ง ครั้งนี้นางตั้งใจเข้ามิตินานถึง 1 ชม. นางควรหาจุดสังเกตเพิ่มเติม เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นางมองไปที่ถ้วยชาที่หานเซียวยกขึ้นจิบ ระดับน้ำชาในถ้วยนี่แหละ เมื่อข้ากลับมาจะต้องไม่เปลี่ยนไป คิดได้ดังนั้น หลินหลินจึงหายเข้าไปในมิติอีกครั้ง...

ภายในมิติเวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง หลินหลินออกจากมิติกลับมา

ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หลินหลินยิ้มออกมาอย่างพอใจ

ทฤษฎีที่นางคิดไว้มันใช้ได้จริง หลินหลินมองไปที่ถ้วยชาของหานเซียว ระดับน้ำชาลดลงไปเล็กน้อย แต่ไม่มากนัก แสดงว่าเวลาในมิตินางเร็วกว่าโลกภายนอกมาก

นางจึงตักหมูตุ๋นให้ทั้งสามคน ขนาดเท่าครึ่งฝ่ามือ ทุกคนน่าจะใช้การแบ่งกิน 2-3 ครั้ง เพราะหมูชิ้นใหญ่

"ขอบคุณขอรับ..."

ทั้งสามคนนั่งทานอย่างสุภาพ น่าเสียดายที่พวกเขาไม่พูดคุย หากพูดคุยนางจะรู้การต่อบทสนทนานั้นได้ แต่ 2 ชม. ที่นางจะเข้ามิติ มันก็มากพอที่นางต้องการแล้ว

เมื่อเห็นทุกคนตักกินคำแรกแล้ว หลินหลินเข้ามิติทันที ครั้งนี้นางไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะนางมั่นใจว่าพวกเขาจะไม่รับรู้ว่านางหายไปจากตรงนั้น

หลินหลินตรวจสอบผลผลิตต่าง ๆ ตอนนี้มิติฟาร์มของนางใกล้จะอัปไประดับ 6 แล้ว

นางตรวจดูของแปรรูปที่อยู่ในโรงงานอาหารแปรรูป ของแปรรูปมีเยอะมาก นางคงต้องหาทางระบายของพวกนี้บ้างแล้ว ถ้าให้อัปเกรดโกดังตลอดก็ไม่ไหว เพราะตอนนี้อัปเกรดทีใช้เหรียญทองเยอะมาก

หลินหลินขยายซื้อแปลงผักเพิ่ม นางชอบปลูกผัก ตอนนี้ระบบอัปเดตไม่ต้องซื้อดินเป็นแปลง ๆ เปล่าแล้ว แต่ซื้อสวนผักชนิดนั้น ๆ ได้เลย

หลินหลินเลือกสวนผักปลูกเพิ่ม นั่นคือ ฝักแฟง สวนพริก และถั่วเหลือง นางตัดสินใจเลือกปลูกพวกนี้มากหน่อย เพราะของพวกนี้นางชอบกิน ฮ่า ๆ ๆ นี่คือเหตุผลหลักของนางเลยนะ

หลินหลินใช้เวลาในมิติจนครบ 2 ชม. นางก็ออกจากมิติอีกครั้ง ...และก็เป็นดั่งคาด พวกเขาเพิ่งทานหมูตุ๋นคำแรก ยังไม่ทันได้ตักคำที่ 2 ด้วยซ้ำ...

หลินหลินคิดขอบคุณสวรรค์ ที่ทำให้นางมีสิ่งที่วิเศษขนาดนี้ติดตัวมา ตอนได้มิติมานางยังแอบหวั่นในใจ ชื่อมิติมันดูแปลก ๆ ชอบกล แต่ตั้งแต่มีมิติมาก็ยังไม่พบปัญหาอะไร

เมื่อสรุปห้วงเวลาความต่างของมิติได้คร่าว ๆ แล้ว หลินหลินก็มาสนใจอาหารตรงหน้า นางตักแบ่งอาหารไว้อย่างละนิด เพื่อชิมรสชาติเท่านั้น เพราะนางชอบรสชาติอาหารในมิตินางมากกว่า อาหารที่นี่ไปในทางที่ค่อนข้างจืด หากเผ็ดก็เผ็ดร้อนพริกไปเลย ไม่ค่อยมีความลงตัว อาจจะเป็นเพราะเครื่องปรุง หืม.... ใช่แล้ว เครื่องปรุงสำคัญมาก

ระบบ ในมิติเรามีผลิตเครื่องปรุงไหม ?พวกซีอิ๊ว น้ำปลา น้ำตาล ซอสพริก ประมาณนี้