บทที่ 13

"ท่านปู่ขายอะไรเจ้าคะ"

หลินหลินเอ่ยถามชายชราด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ผู้เฒ่าเฉียวค่อย ๆ เงยหัวขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาที่แสนเศร้าหมองและเหนื่อยล้า แต่กลับมอบรอยยิ้มอบอุ่นให้หลินหลิน

ภาพของชายชราผู้โดดเดี่ยว ทรุดโทรม และสิ้นหวัง สะท้อนเข้ามาในใจหลินหลินอย่างไม่อาจห้ามได้ นางเห็นถึงความอ่อนล้าในทุกอิริยาบถของเขา ร่างกายที่ผ่ายผอม เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น และแผ่นผ้าเก่า ๆ ที่ปูรองหนังสือเพียงไม่กี่เล่ม บอกเล่าเรื่องราวของชีวิตที่ยากลำบาก

"คุณหนู..."

เสียงแหบพร่าของชายชราทำให้หลินหลินรู้สึกสะท้านในใจ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง

"ข้าขายตำราขอรับ คุณหนูสนใจตำราหรือขอรับ... ตำราพวกนี้ข้าน้อยสะสมมันมาทั้งชีวิต ตอนนี้ชราแล้ว บุตรชายก็มาบาดเจ็บ จึงต้องนำมันมาขาย เชิญคุณหนูเลือกดูก่อนขอรับ"

หลินหลินหยิบขึ้นมาเปิดผ่าน ๆ

"ท่านปู่ ตำราท่านขายยังไงเจ้าคะ"

ปู่เฉียวกลัวว่าวันนี้เขาจะไม่มีเงินไปจ่ายค่าหมอให้ลูกชาย จึงตัดใจลดราคาตำราลง

"เรียนคุณหนูตามตรง ตำราพวกนี้ปกติข้าขายอยู่เล่มละ 2 ตำลึงขอรับ แต่บัดนี้จนใจต่อโชคชะตาแล้ว.... ข้าน้อยหวังเพียงเงินไปจ่ายค่าหมอค่ายาให้บุตรชาย คุณหนูให้เท่าไรข้าน้อยก็จะขอรับไว้ขอรับ"

หลินหลินมองกองหนังสือตรงหน้า ที่มีอยู่ 10 เล่ม เป็นหนังสือแนะนำอักษร หนังสือโบราณ ร่างบางเก็บหนังสือทั้งหมดเข้าช่องประมูลที่มิติแลกเปลี่ยน ระบบทำการประมูล ราคาเริ่มต้นได้เงินมากถึง 4 เหรียญทอง หลินหลินยังไม่กดตกลง แต่ถอนสินค้าทั้งหมดกลับออกไปนอกมิติ พรึ่บ...

"ท่านปู่"

เสียงหวานดังขึ้น เรียกสายตาของชายชรา

"ดั่งที่ท่านว่าไว้ วันนี้ท่านจนใจต่อโชคชะตา ท่านเซียนบนสวรรค์จึงส่งข้ามารับซื้อหนังสือพวกนี้ของท่านในราคา 4 เหรียญ ไม่ทราบท่านปู่จะขายให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ" (หลินหลินพูดเสียงเบา และไม่ระบุว่า 4 เหรียญทอง เพราะนางกลัวใครจะมาได้ยิน)

ผู้เฒ่าเฉียวน้ำตาไหลพราก เขาขายหนังสือพวกนี้ได้แล้ว... สองมือที่สั่นเทา ยกมือเหนือหัวแล้วโค้งตัวเอาหัวจรดพื้นทั้งที่นั่งอยู่ ดวงตาที่ฝ้าฟางเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาของความดีใจ

เขาทำได้เพียงนั่งโขกหัวขอบคุณสวรรค์เท่านั้น เมื่อได้สติ ผู้เฒ่าเฉียวก็หันมาตอบหลินหลิน

"ข้าน้อยขอบคุณท่านเซียนขอรับ"

หลินหลินยิ้มบาง นางไม่อยากทำลายความสุขของใคร จึงไม่ปฏิเสธว่านางไม่ใช่เทพเซียน นางกวาดมือ หนังสือทุกเล่มก็หายไป หลินหลินยื่นส่งถุงเงินที่ข้างในใส่เงินไว้ 4 เหรียญทอง ให้ผู้เฒ่าเฉียว พร้อมกล่าวเบา ๆ ว่า

"สวรรค์จะตอบแทนผู้ที่มีความตั้งใจเจ้าค่ะ"

ในใจของหลินหลินรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด นางไม่เคยคิดว่าการช่วยเหลือผู้อื่นจะทำให้นางมีความสุขได้ถึงเพียงนี้

ครั้งนี้นางจะเป็นตัวแทนของสวรรค์ให้ละกัน ไหน ๆ ก็ได้ช่วยแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยให้สุดไปเลย

"ท่านปู่ ท่านพักที่ใดเจ้าคะ"

"ข้าน้อยพักอยู่ที่นอกเมืองขอรับ ออกจากประตูเมืองทางเหนือไป เดินเท้า 1 ชั่วยาม (2 ชั่วโมง) จะมีหมู่บ้านแห่งความหวังเล็ก ๆ ขอรับ"

หลินหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งท่านผู้เฒ่าชรามาก แต่ยังต้องแบกหนังสือเดินทางถึง 1 ชั่วยาม ดีนะที่นางมาพบเจอ

นางเรียกเด็กน้อยที่อยู่แถว ๆ นั้นให้ไปตามรถม้ารับจ้างมา ค่าจ้างของเด็กน้อยคือซาลาเปาไส้หมูลูกโต ๆ คนละลูก

เด็กน้อยเห็นแบบนั้นจึงวิ่งไปตามรถเทียมม้ารับจ้างถึง 5 คน นางต้องรีบตะโกนว่านางต้องการรถม้าแค่คันเดียวนะ เด็ก ๆ โบกมือหยอย ๆ คล้ายบอกนางว่าเข้าใจ

“ฮ้่าๆๆ....เด็กหนอเด็ก”

พอรถม้ามาถึง นางก็สอบถามค่ารถม้าเท่าไร ลุงคิด 70 อีแปะ นางตกลงและวานให้ลุงคนขับไปซื้อซาลาเปามา 2 ลูก คนขับก็เดินไปซื้อให้ด้วยความใจดี ไม่มีสีหน้าไม่พอใจแต่อย่างใด เขารับเงิน 1 ตำลึงแล้วหันหลังจากไปเพื่อไปซื้อซาลาเปาให้นาง

โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่านางแค่ไม่อยากให้คนเห็นว่านางเอาของออกจากมิติ.... นางส่งซาลาเปา 5 ลูกใหญ่ให้เด็กจนครบ เด็ก ๆ วิ่งหนีหายไปคนละทิศละทาง เด็ก ๆ พวกนี้คงต้องเอาไปแบ่งคนที่บ้านเป็นแน่ ช่างน่ารักจริง

ระหว่างที่ผู้เฒ่าลุกเตรียมตัวจะกลับ นางได้ขอผ้าเก่า ๆ ที่ท่านผู้เฒ่าปูนั่ง นางเดินไปที่หลังต้นไม้ เอาของออกจากมิติ มีข้าวสาร ผักสด ผักดอง เนื้อหมู ผลไม้ เมื่อใส่ทุกอย่างเสร็จแล้วนางก็ผูกผ้าเป็นปม ยกขึ้นวางไว้ภายในรถม้า นางหันมาพยุงผู้เฒ่าขึ้นไปรอบนรถ

“ท่านปู่ ลูกชายท่านป่วยเป็นอะไรเจ้าค่ะ “

ผู้เฒ่าก็ได้เล่าว่า ลูกชายเขาเป็นนายพราน หลายวันก่อนเอาสัตว์ที่ล่าได้ไปขายในเมือง ตอนขากลับไปพบหญิงสาวที่จะถูกทำร้าย จึงต่อสู้กับพวกอันธพาลเพื่อช่วยหญิงสาวนางนั้น แต่ฝั่งนั้นมีมากถึง 4 คน ลูกชายของข้าน้อยแม้ต่อสู้ชนะ แต่ก็เจ็บหนัก ท่านหมอรักษาตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว

“แต่ค่ารักษาและค่ายาสูงถึง 5 ตำลึง ข้าน้อยก็เลยนำของที่สะสมไว้ยามเรียนที่เมืองหลวงมาขาย แต่ว่าที่นี่ไม่มีคนสนใจ จนมาเจอท่านเซียนขอรับ"

น้ำเสียงของผู้เฒ่าสั่นเครือเมื่อเล่าถึงความโชคร้ายของบุตรชาย หลินหลินรู้สึกถึงความเจ็บปวดของคนเป็นพ่อที่ต้องเห็นลูกชายบาดเจ็บโดยที่ตัวเองไม่สามารถช่วยอะไรได้

"ข้าไม่ใช่เซียนหรอกเจ้าค่ะท่านตา แค่สวรรค์เมตตาให้เราได้พบกันเท่านั้น" (หลินหลินเริ่มละอายใจ นางไม่ใช่เซียน ท่านตาอย่าพูดบ่อยเจ้าค่ะ...)

เมื่อได้รู้ว่าฝั่งผู้เฒ่าไม่มีอะไรน่าห่วง หลินหลินก็สบายใจ เงินนี้จะช่วยพวกเขาได้อีกนาน

รอไม่นาน ลุงคนขับรถม้าก็มาถึง เขาส่งซาลาเปาและเงินทอนให้นาง แต่หลินหลินกลับส่ายหน้าและแจ้งกับเขาว่า