บทที่ 14

โครงการถุงยังชีพ มาถึงโลกใบนี้แล้ว นางจะริเริ่มเปลี่ยนแปลงที่นี่เอง

" ไม่เป็นไรเจ้าค่ะเถ้าแก่ รบกวนท่านเตรียมสินค้าให้ข้า ข้าต้องการอย่างละ 9 กระสอบเจ้าค่ะ ท่านแค่เตรียมไม่ต้องไปส่ง ข้าจะเก็บเข้าถุงมิติเจ้าค่ะ"

" ได้ขอรับ เชิญคุณหนู เชิญนั่งรอตรงนี้สักครู่ขอรับ"

เถ้าแก่รีบไปจัดเตรียมเก้าอี้ให้หลินหลิน วันนี้เขาโชคดีจริง ๆ มีลูกค้ามาเหมาของจำนวนมาก แถมไม่กดราคาเขาด้วย

ที่ร้านเขาขายถูกจึงมีเศรษฐีหลายคนมาข่มขู่ว่าซื้อเยอะต้องลดราคา เขาไม่สามารถลดให้ได้จริง ๆ ร้านเขาเป็นร้านเล็ก ๆ ไม่ได้เอากำไรมากมาย ลูกค้าของเขาก็ชาวบ้านทั้งนั้น จะขายเอากำไรมากขึ้นก็สงสาร เลยได้แต่ขายราคานี้มาตลอด

เถ้าแก่กำลังไล่ตรวจนับข้าวสารแต่ละชนิด สายตาของหลินหลินก็ไปปะทะกับผักดอง เกี่ยมไฉ่ ผักกาดดองเค็ม นางลุกขึ้นไปดูก็พบว่ามีผักกาดดองเปรี้ยว ซึงไฉ่ และหัวไชโป๊อยู่ด้วย หลินหลินบอกเถ้าแก่ว่านางเอา 3 อย่างนี้ด้วย ให้เหลือทิ้งไว้ที่ร้านอย่างละ 1 ถุงที่วางโชว์ (5 กิโล) นอกนั้นนางเอาหมด เถ้าแก่ก็น่ารัก รีบมาจัดการต่อให้นางเลย

เถ้าแก่แม้จะสงสัยว่านางเหลือไว้ทำไม แต่เขาต้องรีบจัดของจึงยังไม่ได้ถามออกไป

หลินหลินเดินดูเครื่องเทศที่นี่ น่าสนใจมาก มีหลายตัวที่นางไม่รู้จัก ปู่หลิวก็เดินอธิบายวิธีการใช้ให้นางฟัง

" ปู่หลิว ที่นี่มีไข่เค็มกับเต้าหู้ยี้ขายไหมเจ้าคะ"

" มีขอรับ แต่ราคาสูงขอรับคุณหนู มีขายไม่กี่ร้าน หากคุณหนูต้องการ รอหานเซียวมาถึงค่อยไปซื้อขอรับ"

" ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากรู้ว่าที่เมืองนี้มีไหมเจ้าคะ"

หลินหลินคิดไว้ว่าพรุ่งนี้นางจะไปตั้งโรงทานตรงนอกเขตกำแพงเมือง คนเร่ร่อนที่อยู่ทั้งข้างในและข้างนอกจะได้มีพื้นที่ในการรอของแจก พื้นที่ข้างในเขตกำแพงเมืองมีพื้นที่ไม่มาก หากออกไปนอกกำแพงเมืองพื้นที่จะกว้าง เหมาะกับการแจกอาหาร ไม่วุ่นวายกับคนในเขตเมืองด้วย

" ปู่หลิว ข้าอยากได้บ้านเช่า 1 คืน พอจะมีไหมเจ้าคะ โรงเตี๊ยมที่ข้าเช่าไว้ไม่น่าเหมาะเก็บของพวกนี้ พรุ่งนี้ข้าตั้งใจตั้งโรงทานให้พวกคนเร่ร่อน แจกอาหารพวกเขาสัก 1 มื้อ และแจกถุงข้าวสารอาหารแห้งเจ้าค่ะ"

" พรุ่งนี้เราจะเตรียมตัวทันหรือขอรับ ไหนจะเตรียมอาหารอีก เกรงว่าจะไม่ทันขอรับ"

" ทันแน่นอนเจ้าค่ะ ท่านแค่หาบ้านให้ข้าพักสัก 1 คืน แล้วของทุกอย่างจะเรียบร้อยเจ้าค่ะ"

ปู่หลิวกำลังจะไปหาจวนที่ปล่อยให้เช่าตามคำสั่งของหลินหลิน ก็มีเสียงเถ้าแก่หยุดไว้ก่อน.

" คุณหนู หากไม่รังเกียจ ข้ามีจวนที่ซื้อไว้แต่ไม่ได้เข้าไปอาศัยอยู่ หากคุณหนูสะดวก สามารถไปพักที่นั่นได้เลยขอรับ อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ข้าไม่คิดค่าเช่าขอรับ"

" ขอบคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ ต้องขอรบกวนเถ้าแก่แล้ว"

ความจริงนางจัดการของทุกอย่างในมิติแล้วค่อยไปเอาออกตรงที่พักคนเร่ร่อนได้ แต่ที่นางไม่ทำอย่างนั้น เพราะนางต้องการจะทำให้เป็นแบบอย่างของคนที่คิดจะทำทาน

" ขอถามคุณหนูได้ไหมขอรับ ว่าทำไมคุณหนูไม่เหมาสินค้าไปทั้งหมด ทั้งที่คุณหนูต้องการสินค้าจำนวนมาก แต่เลือกเหลือข้าวไว้อย่างละ 1 กระสอบ และของแห้งอย่างละ 1 ถุงขอรับ หรือของที่เหลืออยู่คุณหนูกลัวว่าจะเป็นของเก่าขอรับ"

" ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะเถ้าแก่ ที่ข้าเหลือไว้เพราะข้าไม่ต้องการให้กระทบกับชาวบ้านที่มาซื้อของที่ร้านเถ้าแก่ก็เท่านั้น"

หลินหลินตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่หนักแน่น

"ร้านเถ้าแก่ขายสินค้าราคาเป็นธรรม หากข้าเหมาหมด คนเร่ร่อนจะได้ไป แต่ชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำกลับต้องไปซื้อของที่แพงขึ้น มันเป็นการทำบุญที่มีคนเดือดร้อน ข้าไม่อยากทำแบบนั้น"

" ท่านบอกว่าอีกไม่เกิน 5 วันของรอบใหม่จะมาถึง ข้าจึงเหลือไว้ให้ท่านขายให้กับชาวบ้านในช่วงรอสินค้าเข้า ชาวบ้านก็สามารถมีของให้ซื้อ ข้าก็ทำทานแบบพอดี ไม่มีใครต้องเดือดร้อน จริงไหมเจ้าคะเถ้าแก่"

เถ้าแก่พยักหน้าอย่างซาบซึ้ง

"จริงขอรับคุณหนู ข้าคิดน้อยไป เป็นคุณหนูที่รอบคอบ คิดถึงทุกคนขอรับ ข้าจะจดจำเรื่องนี้ไว้ขอรับ"

ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านในใจเถ้าแก่ เขาไม่เคยเจอลูกค้าคนไหนที่มีจิตใจงดงามและละเอียดอ่อนเช่นนี้มาก่อน

เมื่อของทุกอย่างพร้อมแล้ว หลินหลินจ่ายเงินและเก็บของทุกอย่างเข้ามิติ นางมองเวลา น่าจะยามเซิน (15.00 น.) แล้ว วันนี้น่าจะพอแค่นี้

" เถ้าแก่เจียงเจ้าคะ เรื่องจวนที่จะเข้าพัก ข้าต้องรอท่าน ปิดร้านก่อนหรือข้าไปได้เลยเจ้าคะ"

" คุณหนูรอสักครู่ขอรับ ข้าให้คนไปส่งข่าวให้ฮูหยินของข้านำบ่าวไปจัดการทำความสะอาดให้แล้ว อีกสักพักก็ไปได้เลยขอรับ นางรออยู่ที่จวนขอรับ ข้าไม่ได้ไปพร้อมคุณหนู เพราะอาจจะมีคนพูดถึงคุณหนูในทางเสียหายได้ขอรับ"

" ขอบคุณเถ้าแก่ที่นึกถึงข้าเจ้าค่ะ"

หลินหลินยิ้มให้เถ้าแก่อย่างจริงใจ ก่อนจะถามต่อ

"เถ้าแก่เจ้าคะ เหตุใดท่านถึงไม่ขายไข่เค็มและเต้าหู้ยี้เจ้าคะ"

" อ่อ.. ของสองสิ่งนี้มีราคาสูงขอรับ ถ้าเราขนส่งมาอีก ของก็จะแพงขึ้น ไม่ค่อยมีใครซื้อขอรับ"

"ราคาขายกันแพงมากไหมเจ้าคะ"

" ถ้าราคาตามร้านทั่วไป ไข่ไก่อยู่ฟองละ 2-3 อีแปะ ไข่เค็มอยู่ที่ฟองละ 4-5 อีแปะ เต้าหู้ยี้โถละ 30 อีแปะขอรับ ราคาไข่จะไม่เกินนี้ขอรับ แต่บางช่วงไข่ไม่มี ราคาก็จะแพงขึ้นขอรับ"

หลินหลินจดจำข้อมูลไว้ก่อน นางคิดไว้ว่านางคงทำการค้าเพื่อระบายของในมิติ แต่นางอยากขายให้ชาวบ้านในราคาไม่แพง

เพราะเงินนางมีเยอะแล้ว ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือชาตินี้ สิ่งที่นางมีไม่ขาดคือเงินทอง แต่สิ่งที่ไม่มีเหมือนกันทั้งสองชาติคือคนรอบข้าง ครอบครัวนางไม่เคยมี นางตัวคนเดียวและเหมือนพระเจ้ากำลังสอนนางให้เข้มแข็ง รู้จักแบ่งปันส่งต่อให้คนอื่นแบบมีสติรอบคอบ

ชาตินี้ นางจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำสอง ชาติที่แล้วนางได้ช่วยเหลือเด็กคนหนึ่ง เด็กคนนั้นมีใบหน้าที่งดงาม นางช่วยส่งเสริมให้เด็กคนนั้นได้ไปถึงยังฝั่งฝัน...ความฝันที่อยากจะเป็นดารา ไม่ว่าจะเรียนการแสดงเพิ่มเติม หรือหาชุดสวยๆดีๆ เพื่อเสริมบุคลิกนางล้วนตามใจเด็กคนนั้นทั้งสิ้น จนเด็กคนนั้นเริ่มมีคำขอที่มากไป นางจึงหยุดการช่วยเหลือและนั่นคือดาบสองคม

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นางจึงมีสติในการช่วยเหลือคนมากขึ้น อย่าช่วยจนเขาไม่พยายาม ช่วยอย่างพอดี อย่าช่วยจนตัวเองทุกข์ใจหรือเดือดร้อน เหมือนคำกล่าวที่ว่า มอบข้าว 1 ถุง รำลึกเป็นบุญคุณ แต่เพิ่มข้าวเป็น 1 กระสอบ กลับนำมาซึ่งความแค้น

ระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ คนของเถ้าแก่ก็เข้ามาแจ้งกับเถ้าแก่ว่า ฮูหยินเตรียมจวนเรียบร้อยแล้ว ก่อนออกจากร้านหลินหลินเชิญเถ้าแก่ให้ไปกินข้าวเย็นกับนาง เถ้าแก่ไม่ปฏิเสธแต่จะตามไปทีหลัง

รถม้าแล่นมาได้ไม่ไกล เสียงของหานเซียวก็แจ้งว่าถึงแล้ว ปู่หลิวยังคงเตรียมบันไดให้นางลง หลินหลินลงจากรถม้าก็เห็นจวนหลังเล็กหลังหนึ่ง เดินเข้ามาภายในมีพื้นที่ไม่มาก พื้นที่ส่วนใหญ่ได้ใช้ไปกับสร้างจวนหมดแล้ว ด้านหน้ามีฮูหยินของเถ้าแก่ยืนต้อนรับนางอยู่