บทที่ 15

หลินหลินนั่งคุยกับป้าเจียงเพลิน เผลอลืมบุรุษ 3 คนที่นั่งรอนางอยู่หน้าเรือนไปเสียสนิท

" ท่านป้า ข้าขอไปสั่งงานคนของข้าสักครู่นะเจ้าคะ"

ฮูหยินเจียงยิ้มรับรู้

"เจ้าไปเถอะ เดี๋ยวสักพักแม่นมจางคงมาหาป้าที่จวนนี้เป็นแน่"

" แม่นมจาง? เป็นแม่นมของป้าเอง ไว้ป้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก นางเป็นคนที่จิตใจดีมากทีเดียว"

"เจ้าค่ะ"

หลินหลินยิ้มหวานก่อนเดินออกมาหน้าเรือน เห็นท่านปูหลิวนั่งรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ มีสือหย่งและหานเซียวนั่งขนาบข้าง พอพวกเขาเห็นนางก็รีบลุกและเดินมาหา

" ขอโทษที่ให้รอนานเจ้าค่ะ"

หลินหลินยื่นส่งเงิน ให้ทุกคนคนละ 5 ตำลึงเงินตามที่นางให้สัญญาไว้

" วันนี้พวกท่านกลับบ้านได้เลยนะเจ้าคะ และอย่าลืมหาที่ปลอดภัยถอดแหวนกับชุดเก็บไว้ใส่ในวันพรุ่งนี้ ก่อนมาหาข้า พรุ่งนี้ข้าจะจ้างพวกท่านอีก 1 วัน มีใครมาไม่ได้ไหมเจ้าคะ"

" มาได้ขอรับ..."

ทั้งสามตอบด้วยสีหน้าดีใจยิ้มกว้าง จะไม่ให้เขาดีใจได้อย่างไร รับงานนี้พวกเขาได้เงินมากถึง 10 ตำลึงภายใน 2 วัน

หลินหลินส่งห่อผ้าที่ข้างในมีซาลาเปาไส้ผัก ไส้หมู ไส้หมูแดง รวมๆ กันห่อละ 10 ลูก ให้พวกเขาทั้ง 3 คน

" นำกลับไปให้คนที่บ้านกินนะเจ้าคะ และพรุ่งนี้เจอกันต้นยามเหม่า (05.00 น.) เจ้าค่ะ"

" ได้ขอรับคุณหนู...ขอบคุณคุณหนูขอรับ"

หลินหลินกำลังจะหมุนตัวเดินเข้าเรือนอีกครั้ง ก็มีเสียงเรียกของหญิงชราขึ้นมาก่อน หลินหลินหมุนตัวกลับไปกลับต้องชะงัก....

"คุณหนูเจ้าคะ ข้าเป็นคนของฮูหยินเจียงขอเข้าไปด้านในนะเจ้าคะ"

นางจางรู้ว่านายหญิงของนางมาต้อนรับแขกคนสำคัญ

นางรอที่จวนหลายชั่วยามยังไม่เห็นมีใครกลับมา ใจก็นึกหวั่นว่านายท่านและนายหญิงจะเป็นอะไรหรือไม่ นางจึงตัดสินใจมาที่นี่เพื่อดู หากไม่มีปัญหาใดนางจะรีบกลับจวน ไม่อยู่รบกวนพวกนายท่าน

"แม่นมจางใช่ไหมเจ้าคะ ท่านป้าอยู่ข้างในเจ้าค่ะ"

ระหว่างที่ตอบหลินหลินก็เดินไปประคองแม่นมจางเข้ามาด้วย อะไรจะบังเอิญขนาดนี้กันนะ แม่นมจางหน้าเหมือนครูที่เคยดูแลนางตอนเด็กๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

หลินหลินยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด สายตาจับจ้องที่ไฝเม็ดเล็กหลังคอของหญิงชราเบื้องหน้า แม้แต่ตำแหน่งของไฝยังตรงกัน...

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นขึ้นมาจนได้ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในอก ทั้งดีใจ ตื้นตัน คิดถึง โหยหา...

ภาพความทรงจำในอดีตชาติ ณ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของหลินหลินอย่างแจ่มชัด

" หลิน มากินข้าวเร็วลูก ครูตักกับข้าวไว้ให้แล้ว"

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกหลินหลินตัวน้อยที่กำลังง่วนอยู่กับการวาดรูป

เด็กน้อยหลินหลินเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มกว้าง ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาครูกัลยา ครูผู้แสนใจดี

หลินเป็นเด็กกำพร้า ถูกทิ้งไว้หน้าประตูโรงเรียนตั้งแต่แบเบาะ ครูกัลยาเป็นผู้ดูแลหลินหลิน ประคบประหงม มอบความรักความอบอุ่นให้ ดุจดังแม่แท้ๆ หลินหลินจึงรักและผูกพันกับครูกัลยามากกว่าใคร

" วันนี้ครูทำแกงส้มชะอมไข่ กับข้าวสวยนิ่มๆของโปรดของหลิน เลยนะ"

ครูกัลยาตักแกงส้มใส่จานข้าวของหลินหลิน

" ขอบคุณค่ะครูขา"

หลินหลินรับจานข้าวมา ตักแกงส้มเข้าปาก

" อร่อยมั้ยคะ"

ครูกัลยาถามด้วยรอยยิ้ม

" อร่อยที่สุดในโลกเลยค่ะ"

หลินหลินตอบ พลางตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

แม้ในโลกนี้แม่นมจางจะไม่ใช่ครูกัลยา แต่หลินหลินก็สัมผัสได้ถึงความคุ้นเคย ความผูกพันธ์ ราวกับได้พบเจอคนในครอบครัวอีกครั้ง

หลินหลินฝืนยิ้ม พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ

" รบกวนคุณหนูต้องมาห่วงคนแก่ๆ แบบบ่าวแล้วเจ้าคะ"

หญิงชราเอ่ยอย่างเกรงใจ

" ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ แม่นมจางเข้าไปนั่งด้านในก่อน ข้าขอพยุงท่านเข้าไปนะเจ้าค่ะ"

หลินหลินตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่แววตาของนางกลับฉายแววความโศกเศร้า ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้รับความรัก

ขณะที่ประคองแม่นมจาง หลินหลินแอบมองสายตาที่แม่นมจางทอดมองท่านป้าเจียง สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ความรักใคร่ มันทำให้หลินหลินรู้สึกสะท้อนใจ ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกโหยหาในใจของนาง

นานเพียงใดแล้วนะ...ที่ข้าคนนี้ไร้ซึ่งครอบครัว นานเพียงใดแล้วนะ...ที่ข้าคนนี้ไม่มีใครห่วงหา จะมีใครสักคนไหม...ที่จะมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นบ้าง

หลินหลินถอนหายใจเบาๆ ...แค่ใครสักคน...