บทที่ 16

" ฮะแฮ่ม...พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือ..."

ท่านลุงเจียงแกล้งเอ่ยถาม แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่อาหารบนโต๊ะไม่วางตา

" ท่านพี่ มานั่งก่อนเจ้าค่ะ ข้ากับหลินเอ๋อร์กำลังรอท่านอยู่พอดี"

" หลินเอ๋อร์?"

สายตาลุงเจียงย้ายจากอาหารมามองที่หลินหลินทันที หลินหลินยิ้มหวานให้หนึ่งที

"ท่านพี่...ตอนนี้ข้ารับหลินเอ๋อร์เป็นหลานสาวแล้ว ข้าชวนนางอยู่ด้วยกันทีนี่ แต่...นางใจแข็งยิ่งนักเจ้าค่ะ หลินเอ๋อร์อยากไปอยู่ทางใต้ หากนางตกลงจะอยู่ที่นี่สักนิดข้าคงให้ท่านสร้างเรือนเพิ่มที่จวนของเราพรุ่งนี้เลยเจ้าค่ะ เอ๊ะ..ท่านพี่หรือเราย้ายไปทางใต้ไปอยู่กับหลินเอ๋อร์ดีเจ้าคะ"

"ฮ่าๆๆๆ ท่านป้าใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะไปที่เมืองใดเจ้าค่ะ ไว้ได้ข้าสร้างจวนเสร็จข้าจะรีบส่งข่าวมาบอกท่านนะเจ้าคะ เผื่อท่านอยากหนีท่านลุงไปอยู่กับข้า "

"แค่กๆ หลินเอ๋อร์ ป้าเจ้าอยู่ที่ใดลุงก็อยู่ที่นั่นแหละ เจ้าอย่าให้ทางนางหนีจากลุงเด็ดขาด ฮ่ะๆๆ"

สี่เสียงหัวเราะประสานขึ้นมาพร้อมกัน

" ท่านลุง เชิญดื่มน้ำใบเตยก่อนเจ้าค่ะ แล้วเราค่อยลงมือทานอาหารกัน ท่านป้าหิวแย่แล้ว"

แม่นมเตรียมตัวจะลุกขึ้น หลินหลินจับมือแม่นมเพื่อจะประคอง

"แม่นมจะไปไหนเจ้าคะ?"

" ข้าจะยืนรอให้คุณหนูทานก่อนเจ้าค่ะ แม้ยามปกตินางจะทานพร้อมกับนายท่านและฮูหยิน แต่ตอนนี้มีคุณหนูหลินหลินมาเป็นแขก นางจะเสียมารยาทไม่ได้ เพราะไม่มีจวนใดเขาให้บ่าวนั่งทานข้าวพร้อมกับเจ้านายเหมือนอย่างนายท่านกับฮูหยิน นางควรลุกและถอยไปรอให้คุณหนูทานเสร็จก่อนดีกว่า"

" ท่านลุงท่านป้าให้แม่นมทานด้วยกันกับเราได้ไหมเจ้าคะ"

" ปกติพวกเราก็ทานพร้อมกันอยู่แล้วหลินเอ๋อร์ แต่แม่นมคงเกรงใจเจ้า"

" แม่นมนั่งๆ เจ้าค่ะ ไม่ต้องเกรงใจข้านะเจ้าคะ ข้าไม่ถือเจ้าค่ะ เดี๋ยวหนักเจ้าค่ะ ฮ่าๆๆๆ"

ทุกคนนั่งลงยังที่เดิมอีกครั้ง หลินหลินรอให้ผู้ใหญ่เปิดอาหารก่อน ทางท่านลุงท่านป้าก็เกรงใจนางยังไม่ลงมือซะที วันนี้จะได้กินไหมเนี้ย!

"ท่านลุงท่านป้าลองนี่เจ้าค่ะ"

หลินหลินใช้ช้อนกลางตักชิ้นปลาพร้อมผักนึ่งวางลงบนจานของทั้งสอง

"ปลานึ่งซีอิ้วเจ้าค่ะ ความจริงตัวนี้มีน้ำจิ้มแยกด้วยนะเจ้าคะ แต่ข้ากลัวพวกท่านจะเผ็ดทานไม่ไหว"

พรึ่บ...หลินหลินเอาน้ำจิ้มซีฟู้ดออกจากระบบ

"แต่หากอยากลอง มันก็แซ่บมากเจ้าค่ะ"

รอยยิ้มกว้างของหลินหลินทำให้ทั้งสองอยากจะลองน้ำจิ้มซีฟู้ดที่นางกล่าวเหลือเกิน แต่พอเห็นพริกแล้วทั้งสองเลยตักขึ้นมาแค่ปลายช้อน....

อร่อยมาก! พวกเขาตะโกนในใจนางยังได้ยิน ฮ่าๆๆๆ เพราะดวงตาที่เบิกโตราวกับพบสิ่งแปลกใหม่ในชีวิต ท่านลุงรีบตักปลาไปกินเพิ่ม แค่นี้หลินหลินก็รู้แล้วว่าถูกใจท่านลุงแน่นอน

หลินหลินสังเกตเห็นว่าแม่นมจางยังคงนั่งนิ่ง ไม่ยอมตักอาหาร จึงตักข้าวต้มปลา 8 เซียนใส่ถ้วยเล็กๆ แล้วยื่นให้แม่นมจางด้วยรอยยิ้ม

"แม่นม ทานข้าวต้มก่อนนะคะ"

หลินหลินนึกถึงครูกัลยา ผู้มีพระคุณของหลินหลินในอดีต

แม่นมยิ้มรับด้วยความเกรงใจ นางเอ็นดูคุณหนูหลินหลินเหลือเกิน นางช่างสดใสเหมือนฮูหยินตอนเป็นสาว

ความสุขในมื้ออาหารยังคงดำเนินต่อไป ท่านลุงท่านป้าไม่มีใครยอมใคร นางและแม่นมหยุดทานนานแล้ว แต่ทั้งสองยังคงไม่วางช้อน ทั้งคู่พูดคุยถึงรสชาติกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งนางก็นั่งฟังเพลินไปเลย

" โอ้ย...ท่านพี่ข้าไม่ไหวแล้ว ท้องข้าไม่สามารถกินต่อได้แล้วเจ้าค่ะ"

" น้องหญิงอิ่มก็พอ เดี๋ยวเจ้าจะปวดท้องเอาได้"

" เจ้าค่ะ ท่านพี่ก็ด้วย อิ่มก็พออย่าฝืนเชียว ข้ารู้นะว่าท่านเสียดายน่ะ"

" ฮ่าๆๆๆ"

เสียงหัวเราะทั้งสี่ดังขึ้น บรรยากาศแบบนี้หลินหลินจดจำมันไว้แล้ว

แม่นมเรียกคนขับรถม้าที่รออยู่ด้านนอกมาขนอาหารที่เหลือกลับไปที่จวนใหญ่ เพราะหลินหลินให้นำไปแจกจ่ายบ่าวไพร่ในเรือนได้เลย

" ท่านลุง ท่านเคยทานอาหารแบบนี้จากที่ไหนไหมเจ้าคะ"

"จากที่ลุงเคยเดินทางลงใต้มีอาหารจานปลาและปลาหมึกอยู่บ้าง แต่พวกเค้าไม่ได้ทำออกมาแบบนี้ จะเป็นการต้มปลาในน้ำแกงพริกเฉพาะของทางใต้”

" อร่อย...แต่ไม่ได้อร่อยแบบที่เจ้านำมาให้กิน เป็ดก็ไม่เหมือนที่ใด ส่วนไข่ตุ๋นที่เจ้าว่า ข้ายังไม่เคยเห็นที่ใดขายนะ หลินเอ๋อร์นำอาหารมาจากที่ใดหรือ"

"ข้าทำเองเจ้าค่ะ อาหารทั้งหมดเป็นสูตรลับของตระกูลข้าเจ้าค่ะ มีอะไรที่ต้องปรับปรุงอีกไหมเจ้าคะ"