บทที่ 17

เอาล่ะ....นางผิดเอง

" ระบบจากนี้ไปต้องคอยเตือนข้าทุกเรื่อง เข้าใจไหม? "

"ระบบจะเตือนผู้ถูกเลือกขอรับ"

หลินหลินจัดการข้าวของที่จะแจกจ่ายพวกคนเร่ร่อนเสร็จ พอมีเวลาว่าง นางก็มานั่งพักที่ชานเรือน พร้อมกับถ้วยชาและขนมคุกกี้ บรรยากาศยามเย็นช่างเงียบสงบ เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจเสียจริง

แต่แล้ว หลินหลินก็นึกขึ้นได้ว่า นางลืมหินเวทที่เก็บไว้ในมิติเสียสนิท! นางรีบเรียกหินเวทลมออกมา ก้อนหินสีฟ้าใสเปล่งประกายระยิบระยับอยู่ในมือ หลินหลินหลับตา เพ่งสมาธิ สัมผัสได้ถึงพลังเวทที่ไหลเวียนเข้าสู่ลูกแก้วเวทลมในร่างกาย

ทันใดนั้น ก็รู้สึกเหมือนมีลมปราณปั่นป่วนในท้อง คล้ายกับ...จะเรอ!

"เอิ๊กกกกกกก!"

เสียงเรอของหลินหลินดังกึกก้อง

หลินหลินลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ ด้วยความตกตะลึง ถ้วยชา จานคุกกี้ หายไปไหนหมด! นางกวาดสายตามองหา จนไปสะดุดกับแสงสะท้อนของแก้วกระเบื้องที่พุ่มดอกไม้ ห่างออกไป 10 เมตร!

"หา! 10 เมตร?"

หลินหลินอ้าปากค้าง

"แค่เรอเองนะ แรงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

นางหัวเราะออกมาเสียงดัง ทั้งขำทั้งตกใจ ไม่คิดว่าพลังเวทจะทำให้เรอได้แรงขนาดนี้

หลินหลินลุกขึ้น เดินไปเก็บถ้วยชาและจานคุกกี้ที่กระเด็นไปไกล พลางนึกในใจ ต่อไปต้องระวังหน่อยแล้ว อย่าเผลอเรอแรงๆ อีก ไม่งั้นบ้านอาจจะพังได้!

หลินหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเรียกหินเวทลมลูกใหญ่เท่ากำปั้นออกมาจากมิติ ก้อนหินเปล่งประกายสว่างไสว ราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาอยู่ในมือของนาง หลินหลินหลับตาลง เพ่งสมาธิ ปล่อยให้พลังเวทอันบริสุทธิ์ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย

เวลาในมิติผ่านไปอย่างเชื่องช้า หลินหลินรู้สึกราวกับตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งพลังเวท ไร้ซึ่งกาลเวลา ไร้ซึ่งตัวตน มีเพียงพลังที่ไหลเวียน เติมเต็ม หล่อหลอม จนกระทั่ง...

ปัง! ปัง!

เสียงดังสนั่น ปลุกหลินหลินให้ตื่นจากภวังค์ นางลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างกายรู้สึกเบาสบาย คล่องแคล่ว ราวกับขนนก รอยยิ้มแห่งความยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อระบบแจ้งว่านางมีเวทลมระดับ 3 แล้ว

หลินหลินลุกขึ้นยืน ภาพความทรงจำในอดีตชาติที่นางเคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ผุดขึ้นมาในหัว ในที่สุดความฝันของข้าก็เป็นจริงแล้ว! นางคิดอย่างตื่นเต้น

นางเรียกดาบเล่มงามออกมาจากมิติ วาดลวดลาย ฟาดฟัน เคลื่อนไหวร่างกายอย่างคล่องแคล่ว พลังเวทลมหมุนวนรอบตัว เพิ่มพลัง ความเร็ว และความแม่นยำให้กับทุกการเคลื่อนไหว

ฟ้าว!

ดาบในมือหลินหลินฟาดฟันออกไป เกิดเป็นคลื่นพลังลม ตัดผ่านต้นไม้ใหญ่ข้างๆ จนขาดสะบั้น หลินหลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"โอ๊ะโอ! ไม่ได้การ เดี๋ยวต้นไม้ข้าจะเสียหายหมด"

หลินหลินรีบเก็บดาบเข้ามิติ หัวใจยังคงเต้นระรัว ดูเหมือนข้าจะยังควบคุมพลังได้ไม่ดีเท่าไหร่ ต้องฝึกฝนอีกเยอะเลย นางคิด พลางมองต้นไม้ที่ล้มระเนระนาดด้วยความรู้สึกผิด

นางลองวิ่งโดยใช้เวทลมไว้ใต้เท้า ความไวของนางเร็วกว่าที่คิดไว้มาก นางคงต้องหาอะไรมาวัด

หลินหลินเรียกม้าหนุ่มรูปงามออกมาจากมิติ 1 ตัว นางยื่นแอปเปิ้ลแดงก่ำให้ 1 ผล พร้อมกับบอกว่า

"เจ้าช่วยวิ่งไปรอบๆ ทุ่งหญ้าหน่อยนะ แต่อย่าให้ข้าจับได้ล่ะ

เมื่อม้าได้ยินคำสั่ง มันก็ออกวิ่ง มันใช้ความไวสูงสุดของมัน หลินหลินมองความไวนี้ เท่ากับม้าแข่งในโลกก่อนของข้าเลย

"เอาล่ะ เราคงต้องพิสูจน์กันแล้ว"

แรกๆ หลินหลินก็ใช้ความไวปกติ แต่ก็จับม้าไม่ทัน นางลองเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ เจ้าม้าก็เหมือนนึกชอบใจ มันวิ่งตามใจนึกคิด อยากจะหมุนตัวกลับก็ทำเลย ทำให้การตามจับมันไม่ใช่เรื่องง่าย

หลินหลินเร่งความเร็วขึ้นอีก จนแทบจะถึงขีดจำกัด นางไม่ยอมแพ้ นางเชื่อว่านางต้องทำได้! ในที่สุด หลินหลินก็วิ่งไล่เจ้าม้าจนทัน นางกระโดดขึ้นไปบนหลังม้าด้วยความคล่องแคล่ว พร้อมกับคว้าเชือกไว้ได้อย่างแม่นยำ

"อ้า."

หลินหลินกำเชือกไว้แน่น นางโน้มร่างกายไปด้านหน้าแนบตัวกับม้า ลมหายใจที่หอบอย่างหนัก ทำให้เจ้าม้าที่รับรู้ว่าเจ้านายของมันเหนื่อยเพียงใดจึงชะลอความเร็วและหยุดเดิน หลินหลินกอดหลังม้าเอนตัวไปทับมันไว้

"เหนื่อย เหนื่อยมาก...แต่ก็สนุกมากเช่นกัน ขอบคุณนะ ข้าจะเรียกเจ้าว่า เฟยหลิน ที่แปลว่า จิตวิญญาณแห่งการโบยบิน"

นางชอบชื่อนี้เพราะมีคำว่าหลินชื่อนางอยู่ด้วย

"เฟยหลิน"

หลินหลินลูบหัวม้าอย่างอ่อนโยน

"ต่อไปนี้ เจ้ามีอิสระแล้ว จงใช้ชีวิตในทุ่งหญ้าแห่งนี้ให้เต็มที่นะ"

"ระบบ ปลดปล่อยม้าทุกตัวออกจากคอก ให้ใช้ชีวิตในทุ่งหญ้าตลอดจนภูเขาลูกนั้น"

"ระบบปลดคอกม้าสำเร็จ กำลังอัปเกรดม้าระดับ 1 ให้เป็นอาชาอสูร"

"หืม อาชาอสูร?"

"สัตว์ที่อยู่นอกฟาร์มจะไม่ใช่สัตว์ธรรมดาขอรับ เพราะได้รับของวิเศษจากมิติโดยตรง จึงจะกลายเป็นสัตว์อสูรขอรับ"

"เข้าใจแล้ว ขอบคุณระบบ"

หลินหลินลองรวบรวมลมบนฝ่ามือ นางเห็นลูกบอลที่เป็นทรงกลม นางลองปล่อยออกไปที่พื้นด้วยความเร็วและแรง

ตู้ม..พื้นดินเป็นหลุมทรงกลมเท่าลูกบอลที่นางเห็น...!!!

"พระเจ้านี่ ลูกเป็นตัวอะไรกัน เป็นลูกรักของพระองค์ใช่ไหมเจ้าคะ ถึงได้รับมิติที่วิเศษขนาดนี้"

ไว้เข้ามิติรอบหน้านางจะต้องศึกษาเวททั้ง 4 อย่างจริงจัง

หลินหลินออกจากมิติ นางเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อชมพระจันทร์ ในมิติของนางไม่มีกลางคืน วันนี้นางอยากชมแสงจันทร์จึงออกจากมิติมา

แสงของพระจันทร์ยังคงงดงามเสมอในใจนาง เพราะไม่ว่านางจะทุกข์ จะสุข จะทำอะไร นางจะมีพระจันทร์เป็นเพื่อนเสมอ

หลินหลินลองเอามือวาดกลางอากาศ คิดถึงสายลมให้หอบพัดเอาใบไม้ 1 ใบที่ร่วงหล่นอยู่ไม่ไกลมาหานางวูบ...ในมือของนางตอนนี้มีใบไม้นั้นอยู่

"สุดยอด! ข้างนอกมิติก็ทำได้เหมือนในมิติเลย"

หลินหลินเดินไปนั่งที่เตียง นางชั่งใจ ใจหนึ่งก็อยากเข้ามิติไปฝึกเวทเลย แต่อีกใจนางก็อยากนอนชมจันทร์ อยากลองนอนข้างนอกสักคืน

หลินหลินตัดใจไม่เข้ามิติ นางวาดมือให้เทียนที่จุดไว้ดับลง สายลมพัดโชยความเย็นสบายเข้ามา อากาศที่โลกนี้ต่างจากโลกที่นางจากมา นางชอบอากาศที่เย็นสดชื่นแบบนี้ หลินหลินนอนคิดอะไรไปเพลินๆ ชมพระจันทร์ที่แสนงดงามไปพลาง และดวงตาก็ค่อยๆ ปิดลงจนสนิท

"คุณหนูเจ้าคะ ยามเหม่าแล้วเจ้าค่ะ"