บทที่ 18

เมื่อคนเร่รอนเริ่มเห็นข้าวของจำนวนมาก ก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาสอบถามด้วยความสงสัยว่านำของพวกนี้มาทำอะไร

ปู่หลิวเห็นเช่นนั้น จึงได้โอกาสบอกกับคนเร่รอนคนนั้นว่า

"อีก1เค่อ คุณหนูของข้าจะทำการแจกจ่ายอาหารและของยังชีพ รบกวนเจ้าไปประกาศให้ทุกคนทราบด้วย จะได้ไม่เสียเวลาให้มาต่อแถวรอ อย่าลืมเอาชามช้อนของพวกเจ้ามาด้วย"

"ได้ ได้ ขอรับ ขอบคุณขอรับ ขอบคุณขอรับ"

"เอ้ย...พวกเรามีคนใจดีมากแจกอาหาร เตรียมชามช้อนมารอรับเร็วเข้า!"

เสียงตะโกนดังก้องไปในความมืดนั้น สามารถปลุกพลังแห่งความวุ่นวายได้ในทันที ดีที่หลินหลินมีท่านลุงท่านป้า ทั้งสองมีประสบการณ์มาก่อน จึงให้คนของตนเองกันไม่ให้คนเร่ร่อนเบียดเข้ามาใกล้โต๊ะ เพราะอาจจะชนหม้อข้าวต้มเสียหายได้

แต่ความหิวนั้นไม่เข้าใครออกใคร เริ่มมีการทะเลาะแย่งแถวกันเด็กๆ ถูกผลักออกจากแถว เด็กน้อยคนหนึ่งร้องไห้จ้า

เมื่อถูกคนตัวใหญ่ผลักล้มลง ผู้คนล้วนไม่สนใจ นางเห็นดังนั้นจึงตะโกนออกไปว่า

"หากพวกเจ้ายังทะเลาะกันอีกแม้แต่ครั้งเดียว...ข้าจะเก็บของทั้งหมดกลับไป!"

แค่เพียงเสียงเดียวก็ทำให้ทุกอย่างสงบลงในพริบตา ทุกสายตาย้ายไปมองที่นางเป็นตาเดียว พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

สิ่งแรกที่พวกเขาคิดคือ...นี่ท่านเซียนลงมาจากสวรรค์รึไร เหตุใดสตรีนางนี้ถึงงดงามเกินคำบรรยาย น้ำเสียงอันไพเราะแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด ส่งมาพร้อมสายตาเฉยชาไร้อารมณ์

นางมองมาที่พวกเขา ทำให้พวกเขาหวั่นเกรงไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว หากพวกเขาไม่ทำตามแล้ว เกรงว่าท่านเซียนคงจะหนีหายขึ้นสวรรค์เป็นแน่....

เสียงที่อ่อนลง ไม่ดุดันเหมือนตอนแรกกล่าวขึ้นอีกครั้ง

"ข้าจะเพิ่มแถวให้เด็กเล็ก และคนชรา ย้ำ แถวนี้จะมีเฉพาะเด็กและคนชราเท่านั้น พวกที่โตแล้วจงต่อคิวรับข้าวต้มที่แถวเดิม"

"อย่าให้ข้าเห็นว่ามีใครกล้าหรือก่อความไม่สงบอีก และพวกเจ้าไม่ต้องกังวล ข้ารับรองได้ว่าวันนี้ ข้ามีอาหารมามากพอให้พวกท่านอิ่มอย่างแน่นอน หากใครไม่อิ่มก็มายืนต่อแถวเพื่อรับเพิ่มได้ เข้าใจหรือไม่..?"

"เข้าใจขอรับคุณหนู /เข้าใจเจ้าค่ะคุณหนู"

เสียงตอบรับพร้อมเพียงดังขึ้น

ตอนนี้มีการตั้งโต๊ะยาวทั้งหมด 3 แถวติดกัน

โต๊ะแรกเป็นโต๊ะแจกข้าวต้ม นางขอให้ท่านลุงท่านป้าเป็นคนตักแจกพวกคนเร่ร่อน โต๊ะกลางคือโต๊ะแจกน้ำ นางวางกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำไว้แล้ว คนที่รับข้าวต้มแล้วสามารถมาหยิบไปได้คนละ 1 กระบอก

นางให้สือหย่งคอยดูแลโต๊ะนี้และแจกซาลาเปาเพิ่มไปอีกคนละ 1 ลูก นางเก็บน้ำที่ผสมน้ำวิเศษเข้ามิติไปก่อน นางอยากให้กับคนที่เจ็บป่วยเท่านั้น เพราะคนพวกนี้ไม่มีเงินแม้แต่จะรักษา ต้องหาสมุนไพรตามป่ามากินเอง

โต๊ะที่ 3 คือโต๊ะของนาง ปู่หลิว และหานเซียว โต๊ะนี้นางแจกข้าวต้มให้พวกเด็กๆ แยกออกมาจากโต๊ะแรกของท่านลุงท่านป้า

"คนเร่รอนมีจำนวนมากแบบนี้ตลอดเลยหรือเจ้าคะ ปู่หลิว"

"ไม่ขอรับ หากคนไหนรวบรวมเงินจากการไปรับจ้าง แล้วมีเงินพอค่าเดินทาง พวกเขาก็จะออกเดินทางไปตามบ้านของญาติพี่น้องขอรับ"

"ค่าเดินทางแพงมากไหมเจ้าคะ"

"ขึ้นอยู่กับว่าจะไปที่เมืองใดขอรับ ถ้าไกลย่อมต้องแพงเป็นธรรมดาขอรับ"

"น่าสงสารพวกเขานะเจ้าคะ ชีวิตที่พบกับภัยพิบัติทางธรรมชาติ ต้องสูญเสียทรัพย์สิน บางคนเสียคนรัก บางคนเสียทุกอย่างที่มีในชีวิต แค่จะใช้ชีวิตต่อก็ยากแล้ว ยังมาเจอกับปัญหาปากท้องอีก"

"ใช่ขอรับคุณหนู เข้าไปหางานในเมือง ใช่ว่าจะมีคนจ้างทุกวัน บางคนข้าเห็นมือแตกเลือดไหลยังต้องฝืนทน พวกเขาไม่ได้มีทางเลือกมากนักขอรับ"

"หืม....ทางเลือกเหรอเจ้าคะ "

ใช่แล้ว! นางสามารถเป็นทางเลือกให้พวกเขาได้นี่

"ขอบคุณท่านปู่หลิวเจ้าค่ะ ที่ทำให้ข้าคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้"

"เอ่อ..ข้าหรือขอรับ? "

ปู่หลิวยกมือขึ้นเกาหัวเบาๆ เขาไปทำให้คุณหนูคิดอะไรได้นะ