บทที่ 4

หลินหลินหันไปมองหญิงอ้วนตรงหน้า แต่ยังไม่ทันทำอะไร ข้อมือบางก็ถูกกระชากดึงไปทันที

"แกรีบมากับข้าเดี๋ยวนี้ จะให้ใครเห็นนางหลานสาวตัวซวยคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด"

หลินหลินปล่อยให้ยัยป้าของร่างเดิมนี่ดึงเข้าไปในบ้าน เพราะนี่คือสิ่งที่เธอต้องการ

นึกว่าจะต้องปืนเข้ามาซะอีก

หลินหลินมองสำรวจบ้านหลังนี้ ไม่ต่างจากความทรงจำของร่างเดิม บ้านหลังนี้เป็นบ้านดิน แต่ค่อนข้างคับแคบ ตัวบ้านไม่ใหญ่มาก แต่กลิ่นเหม็นที่โชยมาน่าจะมาจากห้องส้วมหลังบ้าน

จากความทรงจำที่นี่ยังเป็นส้วมหลุมดิน โดยใช้หญ้าแฝกมาปิดปากหลุมคลุมไว้เท่านั้น เธอขมวดคิ้วเป็นปม

แรงกดที่ข้อมือไม่น้อยเลย แต่เธอก็อยากรู้ว่ายัยป้านี่ จะทำอะไร ท่าทางรุรี้รุรน ไม่อยากให้ใครเห็นว่าเป็นเธอมันเพราะอะไรกัน

ปึก..

ร่างของหลินหลินถูกเหวี่ยงไปตรงห้องเก็บฟืน นางชุน ย่าซิน รีบเอามือเช็ดกับกระโปรงอย่างรีบร้อนด้วยท่าทางรังเกียจ

"แกกลับมาทำไม ไม่ตายไปซะ ไสหัวออกไป ที่นี่ไม่มีที่ให้แกอีกแล้ว"

หลินหลินจับข้อมือมานวด นั่งก้มหน้า ไม่โต้ตอบอะไร เพราะยังไง ยัยป้านี่ก็คงบอกจุดประสงค์ของนางออกมาแน่

"แก....นังตัวซวย แกได้ยินที่ข้าบอกไหม? แกน่าจะตายไปซะก็จบ ทำไมต้องกลับมาทำให้ข้าเดือดร้อนอีก "

"แกฟังนะ...แกต้องออกจากที่นี่คืนนี้ อย่าให้ใครเห็นแกเด็ดขาด ข้าแจ้งกับหัวหน้าหมู่บ้านว่าแกตายไปแล้ว ค่าแรงที่แกลงงานไว้กับหัวหน้าหมู่บ้านข้าเบิกมาหมดแล้ว"

" ใช้หมดแล้วไม่มีคืนให้ ทุกคนรู้ว่าแกตายไปแล้ว เพราะฉะนั้น แกต้องหายไปซะจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ ไม่งั้นข้านี่แหละที่จะฆ่าแกเอง"

หลินหลินเงยหน้าขึ้นมองไปที่ป้าของร่างเดิม ดวงตาเฉยชาไร้ความรู้สึก แต่สายตานี้กลับน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก นางชุน ถอยหลัง 1 ก้าวอย่างไม่รู้ตัว

แจ้งว่านางตายแล้ว? ถ้างั้นก็ตามนั้น นาม ชุนหลินหลิน ไม่เพราะสักนิด ไม่เหมาะกับข้าเลย คงต้องหาแซ่ใหม่สิน หลินหลินลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่กระโปรงออก สายตาตะหวัดโทสะออกมาไม่ปิดบังสักนิด

ในใจนึก เห้อ ชุดนี้ก็เก่าเหมือนผ้าขี้ริ้วขนาดนี้ยังจะมาทำให้มันเปื้อนอีก สภาพคงดูไม่ได้ ก่อนไปคงต้องคุยให้รู้เรื่อง

"หลังจากวันนี้ ข้ากับเจ้าคือคนแปลกหน้า บุญคุณความแค้นไม่มี หากเจ้ายังพูดจาร้ายๆ กับข้าแค่อีกหนเดียว.... ระวัง...ปากของเจ้ามันจะพูดไม่ได้อีก อ่อ และก็จริง ชุนหลินหลินนางตายไปแล้ว และข้าไม่ใช่นาง!"

สายตาอาฆาตมองจ้องไปที่นางชุน แค่นี้นางชุนก็กลัวจนตัวสั่น หลินหลินหยิบมีดออกมาจากความว่างเปล่า

"เฮือก...ผี ผี ผีนางเป็นผี ผีหลอกแล้ว ท่านพี่ ท่านพี่ออกมาเร็ว"

สองเท้ารีบวิ่งไปทางตัวบ้านด้วยความรีบ นางจึงสะดุดล้มหัวกระแทกพื้น

"ฮือ..ฮือ ...ช่วยด้วย ช่วยด้วย อร้าย...เลือด"

นางชุนกระเสือกกระสนยืนขึ้นเตรียมวิ่งอีกครั้ง..

"ท่านพี่ช่วยข้าด้วยยยย"

ปึก....อ่ะ...ร่างของนางชุนล้มลงกับพื้นหมดสติไป

หลินหลินใช้เท้าเขี่ยร่างหมดสติของนางชุน มองซ้ายขวาไม่มีใครก็เดินตรงไปยังโอ่งน้ำเก่าที่ติดกับห้องเก็บฟืน

หลินหลินยกอ่างตะแคงขึ้นเล็กน้อยก็พบกับกล่องไม้ที่ซ่อนอยู่ตรงกลางระหว่างหิน 2 ก้อนที่รองโอ่งอยู่ หลินหลินเปิดกล่องไม้พบกับถุงหอมเก่าๆ ด้านในมีเงินอยู่ 5 อีแปะและจี้หยก 1 อัน

ในความทรงจำ จี้หยกนี้แม่เธอให้ไว้ แต่มันไม่น่าจะใช่อันนี้ !

หลินหลินขมวดคิ้ว จี้หยกนี้อันเท่าฝ่ามือเป็นหยกไร้ที่ติ แกะสลักอักษรคำว่า เว่ยหลินหลิน มุมปากบางยกยิ้มขึ้นทันที เพราะยุคนี้สามารถนำหยกนี้ไปยืนยันตัวตนได้ แค่ต้องหาคนรับรองแค่นั้น แซ่นี้ล่ะกัน

"เว่ยหลินหลิน หลังจากนี้ข้าคือ เว่ยหลินหลิน"

หลินหลินเก็บจี้หยกเข้ามิติ ดูจากแสงตอนนี้คาดว่าน่าจะยามอู่(11.00น) จึงรีบเดินออกจากบ้านหลบผู้คนโดยใช้เส้นทางที่คนในหมู่บ้านไม่ค่อยใช้จากความทรงจำของร่างเดิม

เดินอ้อมอยู่นานจนมาถึงหน้าหมู่บ้าน หลินหลินตัดสินใจหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ทางเข้าหมู่บ้าน ตั้งจิตเข้ามิติไปแปลงโฉมทันที

หลินหลินเอาชุดกันหนาว ที่เป็นเสื้อกั๊กนวม กางเกงขายาวนวมมาสวมใส่ก่อนที่จะใส่ชุดของร่างเดิม ดีที่ชุดนี้เป็นชุดของนางชุนส่งต่อให้หลินหลินมันจึงใหญ่มาก แต่ร่างเดิมใช้เชือกมามัดไว้

เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วหลินหลินก็ใช้ผ้านี้โพกปิดหัวปิดปากให้เห็นแค่ดวงตา เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่เกวียนเข้าเมืองจะออกแล้ว หลินหลินก็เดินออกจากหลังต้นไม้ทันที

"แค่ก แค่ก แค่ก"

เสียงไอและท่าทางป่วยหนักของหญิงวัยกลางคนทำให้ผู้คนที่อยู่ใกล้หลีกหนี รังเกียจกลัวจะติดไข้หรือโรคร้าย นางจ่ายค่าเกวียนไป 3 อีแปะ

"ไป ไป ไปนั่นด้านโน้นเลยนะ อย่ามานั่งใกล้ข้า"

หลินหลินที่เดินจะถึงที่นั่งด้านใน กลับมีเสียงไล่ออกมาจากคนที่ขึ้นเกวียนมาก่อนหน้า ทำให้หญิงสาวชะงัก และหมุนตัวกลับออกไปนั่งทางท้ายรถแทน

"แค่ก แค่ก"