บทที่ 5

หลินหลินมองห้องพักที่นางจ่ายไปถึง 5 ตำลึง ทุกอย่างดูเหมาะสมกับราคา เพราะห้องนี้กว้างขวางมาก ไม่มีกลิ่นอับ ภายในห้องจุดกำยานหอมอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ที่สำคัญมีพื้นที่ให้ใช้สอยเยอะไม่อึดอัด ห้องนี้น่าจะสามารถพักได้ถึง 4 คนสบาย ๆ เลย

ด้านในทางซ้ายมือ มีเตียงไม้ขนาดใหญ่ 1 หลัง ตรงกลางห้องมีโต๊ะกินอาหารทรงกลมแกะสลักลวดลายสวยงาม พร้อมเก้าอี้เข้าชุด 4 ตัว วางล้อมรอบโต๊ะ ถัดไปทางขวาจะมีฉากกั้นลายดอกเหมยขนาดใหญ่ น่าจะเป็นห้องอาบน้ำ

หลินหลินเดินไปเปิดหน้าต่างเป็นอย่างแรก บนห้องพักนี้มีหน้าต่างขนาดใหญ่พร้อมตั่งยาวไว้ให้นั่งมองออกไปชมวิวสวนทางด้านหลังของโรงเตี๊ยมด้วย

มองออกไปภายนอกดูร่มรื่นเพราะภายในสวนมีการตกแต่งต้นไม้ใหญ่ไว้หลายจุด เจ้าของที่นี่ช่างร่ำรวยเสียจริง แต่หากให้นางเดา ต้องเป็นบุรุษไม่ใช่สตรีแน่นอน เพราะการตกแต่งออกไปทางดุดัน ซื่อตรง

หลินหลินปิดหน้าต่างลงก่อนจะเดินไปดูส่วนของห้องอาบน้ำ เห็นอ่างไม้ขนาดใหญ่ และมีโถไม้ขับถ่ายวางไว้ใกล้กัน

เมื่อสำรวจจนพอใจแล้ว หลินหลินจึงเดินมาที่โต๊ะหนังสือ ที่นี่ใจปล้ำเหมือนกันนะเนี่ย ถึงกับมีกระดาษและหมึกไว้ให้อย่างละ 1 ชุด แม้กระดาษที่ให้จะไม่ใช่กระดาษแบบแพง แต่ก็ถือว่าได้ใจผู้เข้าพักระดับหนึ่งเลย

เสี่ยวเอ้อยืนรอคำสั่งอยู่นาน หลินหลินเลยสั่งอาหารขึ้นชื่อมาทานบนห้องสัก 2 อย่าง เสี่ยวเอ้อรับคำก่อนปิดประตูด้วยความนอบน้อม

เมื่อได้อยู่คนเดียวแล้ว หลินหลินไปที่ตั่งนั่งเปิดหน้าต่างอีกครั้ง นางมองเลยออกไปนอกสวนของโรงเตี๊ยม ด้านหลังจะติดถนนอีกสาย ที่น่าสนใจคือมีของวางขายเรียงรายเต็มไปหมด

แต่น่าเสียดายที่นางไม่คิดจะอยู่เมืองนี้ แต่ก็ขอชื่นชมบรรยากาศความคึกคักของยุคนี้สักหน่อย จากที่มองด้วยสายตา แผงร้านค้าเพิ่งจะตั้ง คาดว่าคงเปิดขายยามเย็นและยามราตรีเป็นแน่

หลินหลินนั่งมองผู้คนใช้ชีวิต .....ก็เผลอคิดถึงตอนที่นางเป็นเด็กกำพร้าตัวเล็ก ๆ ตอนนั้นนาง 3 ขวบ นางอยากกินขนมมาก แต่นางไม่แม้แต่จะกล้าหยิบกิน...เพราะหากไม่ได้รับอนุญาต ก็จะถูกตีถูกลงโทษอย่างหนัก

ที่นั่นสอนอะไรนางมากมาย ลูกที่มีพ่อมีแม่คอยสนับสนุน ปกป้อง ไม่มีทางรู้หรอกว่า....เด็กที่ไม่มีพ่อแม่ หรือญาติพี่น้อง ต้องหวาดกลัวต่อทุกสิ่ง

และต้องเผชิญกับความรู้สึกแบบนี้วันแล้ววันเล่า จนเป็นเด็กที่มองว่าโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เป็นของตนเองเลย มันเป็นยังไง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"อาหารที่สั่งมาแล้วขอรับ"

หลินหลินปิดหน้าต่างและเดินไปเปิดประตูและเบี่ยงตัวหลบด้านข้าง ให้เสี่ยวเอ้อยกอาหารเข้ามา

เมื่อเสี่ยวเอ้อวางอาหารบนโต๊ะเสร็จก็หันมาถามว่านางต้องการอะไรอีกไหม ซึ่งนางก็บอกไปว่านางไม่ต้องการอะไร หากต้องการนางจะไปเรียกเอง

นางได้จ่ายค่าอาหารไปถึง 1 ตำลึง ก่อนเสี่ยวเอ้อออกไปนางได้ให้เงินไปอีก 1 ตำลึง เสี่ยวเอ้อมือไม้สั่น โค้งขอบคุณหลายต่อหลายครั้ง เพราะ 1 ตำลึงนี่เท่ากับค่าแรงเขา 3 วันเชียวนะ!

ส่วนมากเขาจะได้แค่ไม่กี่อีแปะเท่านั้น นี่คือลูกค้ารายแรกที่เขาพาขึ้นมายังห้องพิเศษชั้น 3 โชคดีจริงๆ ที่ตอนนั้นเสี่ยวเอ้อคนอื่นรู้ว่าห้องชั้น 2 เต็มจึงไม่มีใครอยากมาดูแลคุณหนู

เขาเลยรีบเสนอตัวมาดูแลคุณหนูเอง ขอบคุณสวรรค์เมตตาเขาแล้ว ขอบคุณคุณหนูขอรับ เสี่ยวเอ้อถอยหลังและปิดประตูอย่างเบามือ

หลินหลินเดินไปลงกลอนประตูห้อง พร้อมทั้งเดินมาเก็บอาหารเข้ามิติ ในใจคิดว่าจะไปดูช่องแลกเปลี่ยนซะหน่อย มองซ้ายขวาเมื่อไม่มีอะไรที่ลืมแล้วนางก็เข้ามิติทันที

ตี๊ดิง!

"คุณต้องการประมูลเป็ดย่างพร้อมจานโบราณใช่หรือไม่ กดยืนยันระบบจะเริ่มประมูลทันที ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 1 เหรียญทอง"

ตี๊ดิง!

" คุณต้องการประมูล หมูตุ๋นทรงเครื่องพร้อมหม้อดินโบราณใช่หรือไม่ กดยืนยันระบบจะเริ่มประมูลทันที ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 1 เหรียญทอง"

ตี๊ดิง!

"คุณต้องการประมูล ข้าวขาวทรงพร้อมถ้วยกระเบื้องโบราณใช่หรือไม่ กดยืนยันระบบจะเริ่มประมูลทันที ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 5 ตำลึงเงิน"

ตี๊ดิง!

"คุณต้องการประมูล ถาดไม้โบราณใช่หรือไม่ กดยืนยันระบบจะเริ่มประมูลทันที ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 5 ตำลึงเงิน"

หลินหลินแทบกรี๊ด นางแค่คิดว่าจะเข้ามาดูช่องแลกเปลี่ยนตอนที่เอาอาหารเข้าเพียงเท่านั้น แต่อาหารทั้งหมดกลับไปอยู่ในช่องแลกเปลี่ยนแบบประมูลของระบบ

"ดู ดู ราคาพวกนั้นสิ นางจ่ายไปแค่ 1 ตำลึง แต่เงินขั้นต่ำที่จะได้รับคือ 2 เหรียญทอง 6 ตำลึงเงิน กดยืนยันสิจ๊ะ รออะไร”

ระบบ : "เริ่มการประมูล การประมูลจะสิ้นสุดใน 5 นาที"

ระหว่างรอหลินหลิน ออกจากมิติเพื่อไปเคลียร์เรื่องจานที่หายไปกับทางโรงเตี๊ยม นางให้พวกเขาคิดค่าใช้จ่ายมาได้เลย

ทางโรงเตี๊ยมคิดมา 5 ตำลึง ราคาค่อนข้างหน้าเลือดอยู่นะเนี่ย เพราะจากที่เธอดู เธอคิดว่าราคาจาน หม้อดินพวกนี้รวมกันไม่น่าเกิน 3 ตำลึงแน่นอน แต่ไม่เป็นไรเธอกำไรเห็น ๆ

"เสี่ยวเอ้อ มีร้านขายจานชาม หม้อดิน แถวนี้ไหม"

"มีขอรับ คุณหนูเดินตรงไปตรงแยกแล้วเลี้ยวขวา ก็จะเจอร้านขายพวกนี้อยู่ติดกัน 2-3 ร้านขอรับ แต่ถ้าต้องการชามที่เหมือนที่ร้าน ต้องเข้าเมืองหลวงขอรับ"

"อ่อ รู้แล้ว ทำไมถึงแพง" (หลินหลินคิดในใจ)

"ขอบคุณเสี่ยวเอ้อมาก"

นางไม่รอช้า นี่จะเข้ายามโหย่วแล้ว (17:00) ร้านค้าใกล้จะปิดแล้วนางต้องรีบไปให้ทัน

หลินหลินรีบเดินออกจากโรงเตี๊ยมทันที ไม่นานก็พบทางแยก นางเลี้ยวขวาตามที่เสี่ยวเอ้อบอกก็เจอร้านหัวมุม ขายพวกแจกันก่อนเป็นร้านแรก.... นางไม่รอช้า รีบเข้าไปภายในร้าน

เถ้าแก่ที่วันนี้เงียบเหงาก็เด้งตัวลุกจากเก้าอี้เพื่อต้อนรับลูกค้า "คุณหนูท่านนี้ หาอะไรหรือขอรับ"

"เถ้าแก่ ข้าอยากได้แจกันสักเล็กน้อย ขอเดินดูได้หรือไม่เจ้าคะ"

"เชิญ เชิญ ขอรับ ตามสบายเลยขอรับคุณหนู"

โอ้วสวรรค์...นี่มันคลังแจกันโบราณจีนที่ประเมินค่าไม่ได้ มีเงินร้อยล้านยังไม่กล้าร่วมประมูลเลย

นี่ถ้านางส่งไปให้เคลูกชายอาริชได้ นางจะส่งไปเป็นของขวัญให้เขาสัก 10 ใบให้เขาหัวใจวายตายเล่น แต่ขานั้นคงไม่ยอมตายเพราะเสียดายของพวกนี้แน่นอน

เอ๊ะเดี๋ยวนะ ถ้านางส่งผ่าน อเล็กซ์ล่ะ น่าจะได้นะ เดี๋ยวลองดูล่ะกัน หลินหลินหาใบที่เล็กที่สุดในร้าน

ไม่มีเลย ขนาดที่เล็กที่สุดของทางร้าน ความสูงปาไปประมาณครึ่งตัวของนางแล้ว

"เถ้าแก่ ใบนี้ราคาเท่าไรเจ้าคะ"

"ฮ่ะฮ่ะๆ คุณหนูสายตาแหลมคมยิ่งนัก แจกันใบนี้ข้านำมาจากทางใต้ เป็นของหายาก กว่าจะมาถึงเมืองนี้ลำบากยากเข็น...."

หลินหลินกรอกตามองบน

"บอกราคาเลยเจ้าคะ ข้ารีบ"

หลินหลินใช้ความสงบเยือกเย็นเข้าข่ม เพราะไม่งั้นนางคงโดนโกงราคาเป็นแน่

"ฮ่าๆๆ อย่าใจร้อน อย่าใจร้อนขอรับ! แจกันใบนี้ราคา 1 เหรียญทองเท่านั้นขอรับ"