บทที่ 6

“เถ้าแก่ ข้าจะจ่ายเงินให้ท่านครึ่งหนึ่งของราคาสินค้าทั้งหมด ท่านออกใบลงนามรับรองการจ่ายเงินให้ข้า ส่วนวันที่จะมารับข้าจะแจ้งท่านอีกที"

เถ้าแก่มองสำรวจที่อาภรณ์ของคุณหนูตรงหน้า นางไม่พกถุงหอม ไม่มีเครื่องประดับสักชิ้น เมื่อแน่ใจแล้วว่านางไม่มีถุงมิติ จึงเอ่ยปากแนะนำ

"คุณหนูขอรับ ข้าขอแนะนำท่านสักเรื่อง หากคุณหนูจะขนของพวกนี้ไปไกลจากเมืองนี้ ข้าแนะนำให้คุณหนูเช่าถุงมิติจากหอเซียงซิน ที่นั่นมีให้เช่าของวิเศษหลายอย่าง แม้ถุงมิติราคาสูงหน่อย แต่มันสามารถใส่สิ่งของได้เยอะ ปลอดภัยจากโจร หรือความเสียหายของการเดินทางขอรับ”

“ดูจากของที่คุณหนูซื้อแล้ว ต้องใช้เกวียนขนหลายคัน เสี่ยงต่อการเสียหายและถูกปล้นกลางทาง อีกอย่าง เมื่อครบกำหนดวันสัญญาเช่าถุงมิติ เราไม่ต้องเสียเวลาไปคืน ถุงมิติทุกใบจะลงเวทไว้ มันจะกลับคืนสู่หอเซียงซินโดยที่ผู้เช่าไม่ต้องนำไปคืนเลยขอรับ"

เถ้าแก่ตัดสินใจแนะนำวิธีนี้ไป เพราะดูจากการที่นางซื้อของแล้วนางมีเงินพอที่จะจ่ายค่าเช่าถุงมิติแน่นอน และคุณหนูหลายๆคนไม่ทราบว่ามีวิธีนี้

"หืม... ถุงมิติ งั้นหรอ ข้ารอดแล้ว"

หลินหลินพยักหน้ายกยิ้มบาง

"เถ้าแก่ อีกครึ่งชั่วยามข้าจะมารับสินค้า ไม่ทราบว่าร้านของท่านปิดยามใด"

"ไม่เป็นไรขอรับ ข้ารอได้ขอรับ...."

ทำไมเขาจะรอไม่ได้ล่ะ เงินทั้งนั้น ต่อให้นางบอกจะมาดึกดื่นเขาก็จะรอ... เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ใครไม่รอก็โง่แล้ว

หลินหลินรีบเดินออกไปสำรวจร้านค้าอื่น ๆ พบร้านเป้าหมายอยู่ 3-4 ร้านแต่พวกเขากำลังจะปิดร้านแล้ว พรุ่งนี้นางจะมาเหมาให้หมด

หลินหลินหันหลังกลับไปร้านขายแจกันก่อนเวลานัดหมาย เถ้าแก่ให้ลูกน้องมาตรวจสอบความเรียบร้อยของสินค้า 2 คน คนหนึ่งเป็นชายชรา อีกคนเป็นเด็กชายอายุไม่น่าจะเกิน 13 หนาว พวกเขาทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

"เถ้าแก่ ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ"

ครั้งนี้นางพกถุงหอมมาด้วย มันดูแปลกตากว่าถุงหอมทั่วไป เพราะนางสั่งซื้อจากระบบ เนื้อผ้า เส้นด้าย ลวดลายล้วนแตกต่างจากถุงหอมทั่วไป

เถ้าแก่คิดว่านี่คงเป็นถุงมิติ จึงมองด้วยสายตาชื่นชม หารู้ไม่ นี่คือถุงหอมธรรมดาที่ขายอยู่ในระบบจำนวนมาก

ระหว่างรอให้คนงานร้านเถ้าแก่ตรวจของที่จะส่งมอบ นางก็เดินไปชำระเงินที่เหลือกับเถ้าแก่

เขาอยากจะได้ลูกค้ากระเป๋าหนักอย่างนางเป็นลูกค้าประจำเหลือเกิน แต่ดูก็รู้ว่านางคงเดินทางแค่ผ่านมาเพียงเท่านั้น

"เถ้าแก่ ท่านเคยไปเมืองทางเหนือไหมเจ้าคะ สภาพอากาศ ความเป็นอยู่เป็นอย่างไรเจ้าคะ"

"อืม... เมืองทางเหนือหรือขอรับ.... ที่ข้ารู้ จะมีอากาศหนาวเย็นตลอดปีขอรับ หน้าหนาวหิมะตกหนักมาก ชาวบ้านใช้ชีวิตลำบากยากเข็ญ ทุกปีคนตายจำนวนมากพ่อค้าทำการค้าลำบาก ค่าเดินทางแพง เพราะไม่มีใครอยากไปเสี่ยงกับโจรป่าและสภาพอากาศแบบนั้น แต่ตอนนี้ความเป็นอยู่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากขอรับ”

“ ตั้งแต่ฝ่าบาทแต่งตั้งชินอ๋องให้ไปปกครองเมืองเหนือ ก็มีผู้คนเล่าขานกันต่อ ๆ มาว่า การค้าเริ่มเปิด เนื่องจากชินอ๋องตั้งค่ายทหารที่นอกเมือง ผู้คนจึงกล้าออกมาขายของกันมากขึ้น ขโมยก็ลดลง ไม่มีใครกล้าเป็นขโมยเพราะ...ท่านอ๋องกำหนดบทลงโทษหนักมาก ชาวบ้านหลายคนเลยสมัครไปเป็นทหารแทน เพราะมีอาหารและมีตำลึงให้ขอรับ"

"อืม... เป็นความคิดที่ชาญฉลาดนะเจ้าคะ เพราะอาณาเขตใกล้กับแคว้นอื่นด้วย ถ้าตั้งค่ายทหารปักหลักไว้ตรงนั้น ศัตรูก็กลัวเกรง การจัดการอะไรก็ง่ายกว่าตั้งค่ายทหารในเมืองอื่น ท่านอ๋องแคว้นเราทรงปรีชาสามารถยิ่งนักเจ้าคะ"

“ฮ่าๆๆๆ ใช่แล้ว เขาว่ากันว่าท่านรูปงามมาก เก่งกาจหาใครเทียบไม่ได้เลยนะขอรับ แต่... น่าเสียดาย...ที่เป็นพวก เอ่อ...ท่านเป็นพวกตัดแขนเสื้อตัวเองน่ะขอรับ (ชายรักชาย) "

เถ้าแก่ป้องปากพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบ

หลินหลินทำหน้าตกใจเล็กน้อยและพยักหน้ารับรู้

"แล้วเมืองทางใต้น่าอยู่ไหมเจ้าคะ"

เถ้าแก่ยิ้มกว้าง

"ข้าเดินทางมาจากตอนใต้ขอรับ บ้านข้าอยู่ที่นั่น ที่นั่นอากาศดี การค้าคึกคัก ผู้คนจริงใจ ที่สำคัญอาหารจากทะเลนั้นยอดเยี่ยมมากขอรับ หากคุณหนูได้ไปที่นั่น คุณหนูจะไม่อยากไปเมืองอื่น ๆ เลยขอรับ"

เถ้าแก่ยืดอกพูดด้วยความภูมิใจ

"ฮ่า ๆ ไว้ข้าจะต้องไปให้ได้เลยเจ้าค่ะ"

"เถ้าแก่ขอรับ ของตรวจเสร็จหมดแล้วขอรับ"

เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้น

เถ้าแก่ผายมือเชิญหลินหลินให้ไปตรวจสอบสินค้า หลินหลินเดินดูเสร็จก็เก็บของทุกอย่างเข้ามิติทีละใบ เมื่อทุกอย่างเสร็จแล้วหลินหลินจึงขอตัว แต่ก่อนออกจากร้านนางก็ตัดสินใจส่งตำลึงให้ชายชรา 1 ตำลึงและเด็กน้อย 13 หนาว อีก 1 ตำลึง

ทั้งสองไม่กล้ารับ นางจึงยิ้มให้พวกเขาและกล่าวว่า...

"พบหน้าถือว่าเป็นวาสนาต่อกันรับไปเถอะเจ้าคะ ข้าไม่ได้เดือนร้อนอะไร"