บทที่ 9

ทางฝั่งหลินหลิน... ย้อนกลับไปตอนที่หลังเสี่ยวเอ้อรับถุงเงินและออกไป นางก็เข้ามิติไปเช็คราคาเครื่องประดับทั้งหมด เป็นอย่างที่นางคิดไม่มีผิด ของพวกนี้ทำกำไรให้นางเยอะมาก

หลินหลินไม่รอช้า นางออกจากห้องพักมุ่งหน้าสู่ร้านเครื่องประดับต่างๆ นางใส่ผ้าคลุมแปลงโฉม ตอนนี้ผู้คนจึงเห็นว่านางเป็นหญิงสาวอายุ 27-28 ปี

ก่อนหน้านี้ หลินหลินจ้างปู่หลิวกับสือหย่ง (ชายชราและเด็กน้อยที่รับจ้างตรวจเช็คแจกันให้นาง) ให้พวกเขาไปเช่ารถม้าพร้อมคนขับมา 1 คัน ปู่หลิวรับคำและไปจ้างคนที่รู้จักกันในหมู่บ้าน

คนนี้มีนามว่า หานเซียว เขาเคยเป็นทหารแต่ได้รับบาดเจ็บจึงออกจากการเป็นทหารมารับจ้างขับรถม้าแทน

หลินหลินนั่งรอที่ร้านน้ำชาเล็ก ๆ ริมถนน ถัดไปอีก 2 ซอย นางวางแผนว่า นางจะนั่งรถม้าชมรอบเมืองสักหน่อยนางอยากดูวิธีชีวิตของคนที่นี่...

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ทั้ง 3 คนก็มายืนรอรับคำสั่งจากนาง หลินหลินส่งชุดให้ทุกคนเปลี่ยน พวกเขาไปหลบหลังรถม้าที่เป็นมุมอับ.. ลับตาคน และรีบเปลี่ยนชุดออกมาทันที...

ชุดมีลักษณะเหมือนกันทั้ง 3 ตัว เป็นผ้าเนื้อดี ราคาแพง สีเทาเข้ม มีแค่ของปู่หลิวที่จะตัดขอบดำไม่เหมือนอีก 2 คน นางสั่งทุกคนว่า

"หากเจอคนรู้จักห้ามทัก ทำเป็นเหมือนไม่รู้จัก.... เพื่อความปลอดภัยของพวกท่านเองเข้าใจหรือไม่"

" 1 วันนี้ พวกท่านต้องปลอมตัวเป็นคนของข้าที่ยังมาไม่ถึงเมืองนี้ พวกเขาติดภารกิจจึงยังมาไม่ถึง ข้าจะให้พวกท่านปลอมเป็นผู้ติดตามข้าเพียงเท่านั้น งานไม่ยาก และมันไม่ใช่งานที่ผิดกฎบ้านเมืองแต่อย่างใด พวกท่านวางใจได้"

"จำไว้ พวกท่านจะต้องทำตัวให้เป็นเหมือนคนของข้า ยืนนิ่ง ๆ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น"

หลินหลินส่งแหวนหยกเวทให้ทั้ง 3 คนใส่ แหวนวงเล็กเปล่งประกายสีเขียวมรกตสะดุดตา

แหวนนี้นางซื้อมาจากระบบ มันปรับเปลี่ยนรูปโฉม เพิ่มลดอายุได้ ของปู่หลิว นางลดอายุเขามา 10 ปี เพียงเท่านั้นก็ไม่มีใครคิดว่าคือปู่หลิวแล้ว ส่วนของสือหย่ง นางเพิ่มอายุให้เขาเป็นบุรุษ 25 จากเด็กน้อยกลับกลายเป็นบุรุษที่คมเข้มชวนมอง และคนสุดท้ายคือ หานเซียว คนขับรถม้า นางปรับอายุให้เป็น 35 ต่างจากอายุจริงเขาเล็กน้อย

ทั้ง 3 คนมองชุดและแหวนด้วยความประหม่า ทั้งอาภรณ์ ทั้งแหวน หากเสียหายไปชีวิตนี้พวกเขาคงชดใช้ไม่ได้

"เอ่อ... คุณหนูขอรับ ของพวกนี้ราคาแพงมาก พวกเรากลัวมันจะเสียหายขอรับ....."

หานเซียวพูดขึ้นมาอย่างนอบน้อม แต่เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาต้องรอบคอบ... เขามีครอบครัวต้องรับผิดชอบ งานนี้หากเสียหายไปเขาไม่มีปัญญาชดใช้ให้นางแน่นอน

หลินหลินยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก

"พวกท่านวางใจ ข้าไม่เรียกร้องอะไรจากพวกท่านแน่นอน แค่จบงานพวกท่านคืนชุดและแหวนให้ข้าเพียงเท่านั้น ค่าจ้างพวกท่าน 5 ตำลึงต่อคน แต่ต้องเก็บทุกอย่างเป็นความลับ"

"ข้าให้เวลาพวกท่านตัดสินใจว่าจะรับงานนี้หรือไม่ ข้าไม่บังคับ หากพวกท่านไม่อยากทำแค่ถอดชุดและแหวนคืนข้าได้เลย"

ปู่หลิวคิดแค่เล็กน้อยก็ตอบตกลงรับงานนี้ เขาเชื่อในสัญชาตญาณตนเองว่าคุณหนูท่านนี้ไม่ใช่คนไม่ดี

สือหย่งไม่คิดอะไรมาก เขาตอบรับทันที 5 ตำลึงเชียวนะ

หานเซียวมองไปที่นางนิ่ง เขาจะลองเสี่ยงดู ในใจเขากลับมีความมั่นใจในนาง

"ข้ารับงานขอรับ"

ทั้งสามตอบตกลงทำให้หลินหลินยิ้มไปถึงดวงตา นางไม่ชอบบังคับใครและไม่ชอบให้ใครมาบังคับ ทุกอย่างอยู่ที่การตัดสินใจของเจ้าตัวเท่านั้น.....

หลินหลินไม่รู้เลยว่า..ตอนนี้ทั้ง 3 คน.. ต่างคิดว่าคุณหนูท่านนี้ร่ำรวยกว่าเจ้าเมืองเสียอีก สามารถครอบครองแหวนเวทถึง 3 วง พวกเขาจะต้องระวังตัวให้ดี ไม่ทำอะไรให้นางไม่พอใจเด็ดขาด

หลินหลินมองความเรียบร้อยของทั้งสาม... คนที่มองเข้ามาก็จะคิดว่าทั้ง 3 คนเป็นผู้ติดตามนางแน่นอน และปู่หลิวคือคนสนิทของนาง เพียงแค่นี้นางก็เหมือนคุณหนูที่มาทำการค้าที่ต่างเมือง

"หลังจากนี้พวกท่านพาข้านั่งรถม้าชมรอบเมืองสักรอบ ข้าอยากเห็นการค้า การใช้ชีวิตของผู้คนที่เมืองนี้ ....หลังจากนั้นท่านค่อยตรงไปยังร้านเครื่องประดับให้ข้า เพราะข้ามาทำการค้า"

"ขอรับ..."

ทั้งสามคนตอบพร้อมกัน

หลินหลินให้ปู่หลิวเข้ามานั่งด้านในเพื่อแนะนำร้านรวงต่าง ๆ ของเมืองนี้ ส่วนสือหย่งนางให้นั่งกับหานเซียวด้านนอก ระหว่างนั่งชมเมืองนางก็เห็นถึงความเป็นอยู่ของผู้คน คนยุคนี้บุรุษยังคงเป็นใหญ่กว่าสตรี ไม่เหมือนยุคที่นางจากมา ไม่ว่าจะชายหรือหญิงย่อมเท่าเทียม หลินหลินชอบบรรยากาศที่นี่ ไม่มีควันรถ ไม่มีมลพิษ อากาศเย็นสบาย

พอออกจากเขตการค้าที่คึกคักก็เป็นบ้านเรือนไล่ลำดับชนชั้นไป มีเงินหน่อยก็จะอยู่ข้างใน หากมีเงินน้อยหน่อยก็จะอยู่รอบนอก หากยากจนเลยจะอยู่นอกเขตกำแพงเมือง กระจายตัวตามหมู่บ้านต่าง ๆ

หานเซียวบังคับรถม้ามุ่งตรงไปสุดทาง เพื่อไปวนรถม้ากลับเข้าไปยังเขตเมืองที่ถนนอีกสาย แต่เส้นทางนี้ไม่ค่อยมีคนผ่าน เพราะเป็นเขตชิดขอบเมืองทางฝั่งตะวันตก

ตรงนี้จะเป็นที่รวมตัวของคนเร่ร่อน พื้นที่ไม่ได้กว้างมาก เป็นแค่พื้นที่ว่างก่อนถึงกำแพงเมืองเท่านั้น แต่กลับมีผู้คนนั่งอยู่จำนวนมาก คนพวกนี้เนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าสกปรก จากที่นางมองเห็นจะเห็นพวกเด็กเล็ก สตรี ชายชรา ซะส่วนมาก ไม่ค่อยมีผู้ชายอยู่ตรงนี้