ตอนที่ 16 ซูชิงถูกลักพาตัวไป

รอยยิ้มลู่หรงเยียนยิ่งลึกขึ้น

รถเคลื่อนตัวไปอย่างมั่นคง ไม่นานก็มาถึงชุมชนที่ซูชิงอาศัยอยู่

ซูชิงถามอย่างสงสัย "คุณชายลู่ คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอาศัยอยู่ที่นี่?"

เธอไม่เคยบอกว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน

น้ำเสียงของลู่หรงเยียนเย็นชา "เรื่องที่ฉันอยากรู้ก็ไม่มีอะไรยากหรอก"

ซูชิงไม่สงสัย ด้วยอำนาจตระกูลลู่ อยากรู้ว่าเธอพักที่ไหนมันจะไม่ง่ายได้ยังไงกัน

หลังจากลงจากรถ ซูชิงก็เดินอย่างกับกระต่าย

มองตามหลังซูชิงไป ใบหน้าลู่หรงเยียนที่อยู่ในรถก็เปื้อนด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยตงที่อยู่ด้านหน้าก็ตกใจจนเกือบคิดว่าตัวเองตาฝาดไป

พี่ใหญ่ยิ้ม?

"กลับบ้านตระกูลลู่" ลู่หรงเยียนละสายตาและออกคำสั่งด้วยเสียงเรียบ

"ครับผม"

เซี่ยตงอยู่กับลู่หรงเยียนมาหลายปี ไม่เคยถามอะไรมากความ มีแต่ทำตามคำสั่ง

...

ทันทีที่ซูชิงกลับถึงห้องเช่า ยังไม่ทันได้นั่งก็ได้รับสายจากโรงพยาบาล

ซูชิงรีบไปโรงพยาบาล

ไม่มีใครอยู่ในห้องคนไข้ ซูชิงก็ตื่นตระหนกทันที

เธอถามพยาบาลทันที "เสี่ยวเจี๋ยล่ะคะ?"

"ตอนเช้ายังอยู่ในห้อง แต่พอตอนบ่ายก็ไม่มีใครแล้วก็เลยรีบโทรหาคุณซูค่ะ"

นี่ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

ซูชิงกังวล ขณะกำลังจะออกไปตามหาก็เห็นเด็กผู้ชายอายุประมาณสิบเจ็ดถึงสิบแปดที่สวมเสื้อยืดหลวมๆเดินเข้ามา

เด็กชายร่างบาง ใบหน้าซีดเผือดแต่ร่างกายกลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น เดินมาอย่างไม่สนใจใคร

"ซูเจี๋ย นี่เธอไปแข่งรถอีกแล้วใช่ไหม? เธอเป็นโรคหัวใจนะ เธอไม่ได้ฟังที่พี่พูดเลยใช่ไหม" ซูชิงเดินไปคว้าหูของเด็กชายทันที

เมื่อเด็กดื้อเห็นซูชิง เขาก็รีบโอดครวญทันที "พี่ เบาหน่อย เจ็บนะ"

ซูชิงที่ไม่ได้ออกแรงอะไรเลย แต่พอได้ยินว่าเจ็บก็ปล่อยมือ "เสี่ยวเจี๋ย เธอเอาชีวิตมาล้อเล่นไม่ได้นะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นตอนแข่งรถ..."

ซูเจี๋ยป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด การแข่งรถก็เหมือนการคร่าชีวิตตัวเอง

"พี่ ชีวิตผมรอดมาได้แต่ละวันก็นับเป็นบุญแล้ว" ดวงตาของซูเจี๋ยเผยให้เห็นถึงความผันผวนไม่สมกับอายุก่อนจะยักไหล่อย่างเฉยเมย "แทนที่จะรอวันตายในโรงพยาบาล สู้ออกไปใช้ชีวิตให้สนุกดีกว่า"

"เสี่ยวเจี๋ย" ซูชิงเองก็รู้สึกปวดใจ

วัยสิบเจ็ด สิบแปดเป็นวัยกำลังดี คนในวัยเดียวกันมักใช้ชีวิตในโรงเรียน แต่ซูเจี๋ยต่างออกไป เขาเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด โรงพยาบาลก็เหมือนบ้าน บางทีชีวิตของเขาจะหยุดชะงักในนาทีถัดไปก็ได้

ซูเจี๋ยเป็นเด็กที่แม่พาเข้ามา ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับซูชิง แล้วก็ไม่รู้ความเป็นมาเป็นไปของซูเจี๋ยด้วย

แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอก็นับว่าซูเจี๋ยเป็นน้องชายของเธอ

ซูเจี๋ยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทันทีที่เขาก็เห็นใบหน้าของซูชิงบวม ใบหน้าก็หุบยิ้มทันที "ใครเป็นคนทำ? คนตระกูลซูเหรอ?"

"ไม่ใช่" ซูชิงไม่อยากให้ซูเจี๋ยต้องเป็นห่วงเธอ แล้วก็ไม่อยากให้ซูเจี๋ยเสียหน้ากับตระกูลซูเพื่อเธอ

เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถจ่ายค่ารักษาที่สูงของซูเจี๋ยได้ และชีวิตของซูเจี๋ยก็ยังต้องพึ่งซูเต๋ออาน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ซูชิงทำงานอย่างหนักโดยคิดว่าวันหนึ่งเธอจะพาซูเจี๋ยออกจากตระกูลซู

"พี่ นี่ก็หลายปีแล้วนะที่ทุกคนที่พี่โกหกผมก็จะไม่กล้าสบตา" นัยน์ตาซูเจี๋ยวาววับ "ที่ตระกูลซูทำกับพี่ ไม่ช้าก็เร็วผมต้องเอาคืนให้ได้"

"เอาล่ะ อย่าพูดถึงเรื่องไม่ดีเลย" ซูชิงเปลี่ยนเรื่อง "ช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างไหม?"

"อาการเดิมๆ ยังไม่ตายหรอก" ตระกูลซูไม่ใยดีหรือแยแสอะไรอยู่แล้ว

ซูชิงเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก

ซูชิงอยู่ที่โรงพยาบาลจนกระทั่งซูเจี๋ยกินยาและผล็อยหลับไป ถึงได้ออกมา

เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว

บริเวณโรงพยาบาลก็ไม่มีใคร รถที่ผ่านไปมาก็น้อย

ซูชิงรออยู่ตรงทางเข้าโรงพยาบาลครู่หนึ่งก็ยังเรียกแท็กซี่ไม่ได้ ดังนั้นเธอเลยเดินไปอีกสองสามร้อยเมตร

รถตู้สีขาวแล่นผ่านซูชิงก่อนที่จะหยุดกะทันหัน คนสองคนออกจากรถ คนหนึ่งปิดปากเธอจากด้านหลังและอีกคนหนึ่งยกเท้าขึ้นก่อนพาขึ้นรถไป

ซูชิงดิ้นรนสักพักก่อนจะหมดสติไป

มียาสลบอยู่บนผ้าที่ปิดปากของเธอจนทำเธอหมดสติ