ตอนที่ 20 ชิงชิง เรามามีลูกกันเถอะ

เธอคบกับลู่หรงเยียนมาไม่ถึงเดือน แต่กลับเคยชินเสียจนกลัวว่าจะสูญเสียมันไป

ซูชิงเดินไปมาในห้อง เมื่อเธอกำลังจะออกไปหาลู่หรงเยียน กลับเจอว่านหยางเข้ามาพอดี

"คุณซู คุณจะไปไหนเหรอครับ?" ว่านหยางรู้จักสังเกตได้ดี "ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลยล่ะครับ"

"จะไปห้องน้ำน่ะ" ซูชิงโกหก "รู้สึกไม่สบายท้องนิดหน่อย"

เธอพยายามซ่อนมัน

พอได้โกหกไปแล้ว ก็จำเป็นต้องโกหกเพื่อปกปิดมันไปอีกนับไม่ถ้วน

เหมือนกับปั้นหิมะ ที่ยิ่งปั้นก็จะยิ่งใหญ่

มีว่านหยางอยู่ด้วย ซูชิงเลยทำได้แค่ไปเข้าห้องน้ำ เธอมองตัวเองในกระจก และสีหน้าเธอก็ดูไม่ดีจริงๆ

ซูชิงถอนหายใจและเตรียมใจเอาไว้

ถ้าลู่หรงเยียนรู้ว่าเธอเคยมีลูกแล้วรับไม่ได้ขึ้นมา เธอก็จะปล่อยไป

ซูชิงอยู่ในห้องน้ำสักพัก คิดเรื่องที่จะพูดได้ก็กลับเข้ามาในห้อง เห็นว่าลู่หรงเยียนกลับเข้ามาแล้วและกำลังเก็บข้าวของอยู่

หัวใจของซูชิงก็ชาวาบ ดูท่าเขาคงจะรู้แล้ว เลยเก็บของเพื่อเตรียมเลิกกับเธอเร็วขนาดนี้?

"ลู่หรงเยียน" ซูชิงรวบรวมความกล้าจ้องไปที่แผ่นหลังของลู่หรงเยียน "ฉันรู้ว่าหากเป็นคนอื่นก็ไม่มีใครรับได้ ถ้าคุณอยากจะเลิก..."

"เก็บของหมดแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ" ลู่หรงเยียนหันกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อยิ้ม "ชิงชิง คุณดูว่ายังมีอะไรลืมเก็บหรือเปล่า"

ซูชิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย "ลู่หรงเยียน นี่คุณ..."

หรือว่าจะไม่เลิก?

"หมอบอกว่าร่างกายคุณไม่มีปัญหาอะไรและออกจากโรงพยาบาลได้" ลู่หรงเยียนยิ้มก่อนเอ่ย "ผมทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้แล้ว เรากลับบ้านกัยเถอะ"

กลับบ้าน?

ซูชิงไม่มีบ้าน

เธอจะกลับบ้านที่ไหนกันล่ะ

บ้านตระกูลซู?

หรือบ้านเช่า?

"น่าจะเก็บหมดแล้วล่ะ" ลู่หรงเยียนเห็นซูชิงยืนอึ้งก็ยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาจูงมือเธอ "ไปกันเถอะ!"

ซูชิงมองเขา "ลู่หรงเยียน หมอได้พูดอะไรอีกไหม?"

"อะไรงั้นเหรอ?" ลู่หรงเยียนมองเธอด้วยรอยยิ้ม

หรือว่าลู่หรงเยียนยังไม่รู้?

หรือหมอไม่ได้พูด?

ซูชิงคิดว่าหมออาจจะเก็บความเป็นส่วนตัวของคนไข้ บางทีลู่หรงเยียนอาจไม่รู้จริงๆ

หลังจากผ่านเรื่องเมื่อกี้ ซูชิงก็รู้ว่าไม่มีความลับบนโลกนี้ ยังไงก็ต้องรู้ไม่ช้าก็เร็ว จะดีกว่าไหมหากปลีกตัวออกมาในตอนที่ความรู้สึกยังไม่หยั่งลึกไปมากกว่านี้

ซูชิงดึงมือออกด้วยหัวใจที่เต้นเร็ว เธอประหม่าแต่ใบหน้าก็ยังดูสงบ "ลู่หรงเยียน ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณ เมื่อห้าปีก่อน..."

"เอาน่า" ลู่หรงเยียนขัดจังหวะก่อนจะยิ้มและเข้าโอบกอดเธอ "ต่อไปมีผมอยู่ด้วย รับรองว่าจะไม่ให้คุณต้องเข้าโรงพยาบาลอีก"

ลู่หรงเยียนลูบผมซูชิงอย่างรักใคร่ "ไปกัน"

ภายใต้สายตาที่อ่อนโยนของลู่หรงเยียน ซูชิงก็กลืนสิ่งที่เธอจะพูดลงคอ และเวลานั้นเองที่อาการดูถูกตัวเองก็ได้หยั่งรากลึก

เธอตระหนักได้ว่าระหว่างเธอกับลู่หรงเยียนมีรอยแยกกั้นอยู่ ซึ่งจะทำให้ทั้งสองแยกจากกันเมื่อไหร่ก็ได้

ซูชิงเองก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ ปล่อยให้ลู่หรงเยียนจูงมือเธอออกจากโรงพยาบาลราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากขึ้นรถ ซูชิงก็ถาม "คุณว่านล่ะ?"

"เขามีธุระเลยไปก่อนน่ะ" ลู่หรงเยียนสตาร์ทรถ "ชิงชิง คุณหิวไหม ผมจะพาคุณไปทานข้าวก่อน"

"ไม่หิวเท่าไหร่ ฉันอยากกลับไปพักที่ห้องเช่าหน่อยน่ะ"

ซูชิงไม่ได้หิวจริงๆ ว่านหยางเองก็ส่งอาหารให้เธอแล้ว

"ได้สิ"

ลู่หรงเยียนเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

กลับมาถึงห้องเช่า ซูชิงก็เข้านอนจริงๆ

อาจจะเพราะกินยาเลยรู้สึกง่วง

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หรงเยียนมาที่บ้านเช่าของซูชิง เป็นอพาร์ตเมนต์แบบหนึ่งห้องนอน มีห้องนั่งเล่นเชื่อมกับห้องนอนและคั่นด้วยฉากกั้น ครัวก็อยู่ติดกัน บ้านทั้งหลังคงน้อยกว่า 30 ตร.ว.

ขนาดเล็กแต่กลับอบอุ่นมาก

อบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน

ลู่หรงเยียนที่นั่งอยู่บนโซฟาเหลือบมองซูชิงผ่านช่องว่างฉากกั้น

เมื่อเห็นว่าซูชิงผล็อยหลับไป ลู่หรงเยียนก็ใจสั่นพร้อมเดินเข้าไปใกล้