ตอนที่ 19 ความลับรั่วไหล?

ลู่หรงเยียนตกใจเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ซูชิงรุกเขาทั้งที่ยังมีสติ

หัวใจลู่หรงเยียนเต็มไปด้วยความปราบปลื้มก่อนจะพึมพำอย่างมีอารมณ์ "ชิงชิง"

"อย่าพูดมาดสิ" ซูชิงที่ฝังอยู่ในอ้อมแขนของเขาเอ่ย "อีกเดี๋ยวฉันจะเปลี่ยนใจนะ"

ลู่หรงเยียนยิ้มและจูบซูชิงที่หน้าผาก แต่กลับไม่ได้ทำต่อ "ติดไว้ก่อน เดี๋ยวจะทำให้คุณพอใจวันหลังนะ"

เธอเพิ่งหายจากไข้ เขากลัวว่าเธอจะทนไม่ไหว

ใบหน้าซูชิงเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับว่าเธอกระหายเหลือทน

"พี่ใหญ่ เรื่องนั้นผม..."

ว่านหยางที่รีบเข้ามาและได้เห็นบรรยากาศในห้องก็รีบปิดตาอย่างรวดเร็ว "ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น พวกพี่ต่อได้เลย"

ว่านหยางรีบถอยกลับและปิดประตู จากนั้นเขาก็ตบหน้าอกตัวเอง นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว ดีที่เขาไหวตัวทัน

ลู่หรงเยียนลุกขึ้นจากที่คร่อมซูชิงและจัดแจงเสื้อผ้าของเขาอย่างเฉยเมย "คุณพักผ่อนก่อนอีกสักหน่อยเถอะ"

"ว้าย!" ซูชิงดึงผ้าห่มจนคลุมศีรษะด้วยความละอาย

ดีที่เมื่อกี้ยังไม่ทันได้ทำอะไร ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้ที่ถูกเห็นเข้าคงได้น่าอายแน่

ล฿หรงเยียนเหลือบมองซูชิงที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก็ยิ้มและเดินออกไป

ว่านหยางที่รออยู่ตรงทางเดินก็รู้สึกประหลาดใจที่เห็นลู่หรงเยียนออกมาเร็วขนาดนี้ "พี่ใหญ่ ทำไมออกมาเร็วขนาดนี้ล่ะ?"

ประสิทธิภาพของพี่ใหญ่อ่อนขนาดนั้นเหรอ?

ลู่หรงเยียนเหลือบมองอย่างเย็นชาจนว่านหยางรีบปิดปากทันที

"มีเรื่องอะไร?"

"คุณท่านให้ลูกพี่กลับไปน่ะครับ คุณท่านน่าจะรู้เรื่องเมื่อคืนแล้ว"

"อืม" ลู่หรงเยียนพูดอย่างไร้อารมณ์ "เข้าใจแล้ว"

เมื่อคืนเขาเคลื่อนไหวครั้งใหญ่คงจะหลบจากคุณท่านไม่ได้

ตอนนี้ไข้ของซู่ชิงก็ลดแล้ว เขาคงต้องกลับไปอธิบายให้คุณท่านฟัง

ลู่หรงเยียนให้ซูชิงอยู่ที่โรงพยาบาลจนกว่าเขาจะมารับ

ลู่หรงเยียนยังคงไม่วางใจเลยให้ว่านหยางอยู่ด้วย

โทรศัพท์ซูชิงถูกคนลักพาตัวโยนทิ้งไปแล้ว ลู่หรงเยียนเลยให้ว่านหยางซื้อให้ใหม่

ซูชิงโทรหาซูเต๋ออานทันที "ฉันจะแจ้งให้คุณรู้ไว้ คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยฉินซู่ฉินไปแน่ ฉันกับหล่อยไม่มีวันได้จบกันดีแน่"

พูดจบซูชิงก็วางสายไป

เธอเพียงแจ้งซูเต๋ออานไว้เท่านั้น

การลักพาตัวครั้งนี้ ฉินซู่ฉินต้องมีเอี่ยวด้วยแน่ๆ

เมื่อกี้เธอไม่ได้ถามถึงคนลักพาตัวกับลู่หรงเยียน เธอเพียงไม่ต้องการให้ลู่หรงเยียนมาเอี่ยวด้วย

ลู่หรงเยียนเป็นเพียงคนขับแกร็บ เขาจะไปสู้กับฉินซู่ฉินได้ยังไง นี่เป็นเรื่องระหว่างเธอกับฉินซู่ฉิน เธอถึงต้องจัดการเอง

ตระกูลซูกรุ๊ป

ซูเต๋ออานจ้องโทรศัพท์เป็นเวลานานก่อนจะได้สติ เขาไม่รู้ว่าฉินซู่ฉินทำอะไร ตอนนี้เขากำลังวุ่นอยู่กับเรื่องทุนของบริษัท

ซูชิงเห็นว่าร่างกายตัวเองไม่มีอะไรผิดปกติ เธอจึงลงไปเดินไปรอบๆโรงพยาบาล

ทั้งชั้นเงียบมากและไม่มีคนไข้อยู่ห้องอื่นเลย

ซูชิงเดินไปตามทางเดิน ว่านหยางก็เข้ามาจากข้างนอก "คุณซู คุณหิวไหม ทานอะไรหน่อยไหมครับ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ซูชิงไม่มีความอยากอาหารและไม่อยากลำบากคนอื่น "คุณว่าน คุณรู้จักลู่หรงเยียนมานานแค่ไหนแล้ว?"

ซูชิงรู้เกี่ยวกับลู่หรงเยียนน้อยเกินไป เลยอยากจะฟังจากว่านหยาง

ว่านหยางตอบด้วยความจริงใจ "ผมเองก็จำไม่ได้ว่ารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว แต่ก็นานแล้วล่ะครับ พี่ใหญ่เป็นคนดี คุณซู คุณอยู่กับเขาเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้วครับ"

"เขาเป็นคนนิสัยดี"

จนถึงตอนนี้ซูชิงก็ยังไม่เห็นข้อเสียของลู่หรงเยียน "ว่าแต่ทำไมคุณว่านถึงเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ล่ะ"

เรื่องไร้สาระ ว่านหยางก็จริงจังเช่นกัน "เพราะพี่ใหญ่จัดเป็นพี่ใหญ่ในบ้าน ก็เลยเรียกอย่างนั้นน่ะครับ"

"ลู่หรงเยียนมีพี่น้องด้วยเหรอคะ?" ซูชิงงง "แต่เขาบอกฉันว่าไม่มีพี่น้อง"

หัวใจว่านหยางกระตุก

ปากพล่อยแล้ว

ลู่หรงเยียนไม่มีพี่น้องจริงๆแต่มีพี่น้องต่างแม่ไม่น้อยและทุกคนล้วนมีความทะเยอทะยานอย่างหมาป่า

ว่านหยางตอบอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้ม "ผมหมายถึงลูกพี่ลูกน้องน่ะครับ"

"อ๋อ!"

ว่านหยางรีบปิดประเด็น "คุณซู ผมว่าผมออกไปซื้ออาหารให้คุณดีกว่า คุณเพิ่งไข้ลด ผมจะซื้อโจ๊กมาให้คุณดีไหม?"