ตอนที่ 27 ฉีกหน้า

คนที่เข้ามาคือ เฉินซิ่วเฟิน แม่ของลู่หรงเยียน

เฉินซิ่วเฟินที่ได้ยินว่าลูกชายมีผู้หญิงที่ชอบก็ดีใจมาก

ภรรยา ตาย ไปทั้งสามคน ชื่อเสียงของภรรยาลู่หรงเยียนก็ไม่ดี รวมกับใบหน้าเละกับพิการ อยู่ได้อีกไม่นาน ทั้งเมืองหลวงก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนแต่งเข้ามา

เธอที่เป็นแม่รู้ว่าลูกชายกำลังจะทำการใหญ่ เสียโฉมและพิการแต่เรื่องหาลูกสะใภ้ก็ไม่อาจรอช้าจนเธอจะไม่ได้อุ้มหลาน

อันที่จริงถ้าไม่ใช่เพราะลู่หรงเยียนดวงแข็งก็คงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นไปแล้วจริงๆ

บ้านตระกูลลู่เป็นตระกูลใหญ่ที่มีหลายร้อยคน คนที่มีสายเลือดร่วมกันก็มากมาย ทุกคนต่างก็จับจ้องตำแหน่งหัวหน้าตระกูลลู่

จะขึ้นตำแหน่งนี้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ

ลู่หรงเยียนเหลือบมองว่านหยางอย่างเย็นชา ว่านหยางก็พูดขึ้นทันที "พี่ใหญ่ โทษผมไม่ได้นะครับ เมื่อคืนลูกพี่ออกตัวเพื่อคุณซู น้าลูกพี่ก็เห็นเองกับตา"

"ลูก ลูกมีแฟนแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีนี่นา จะหลบๆซ่อนๆจากแม่ทำไมล่ะ" เฉินซิ่วเฟินยิ้มและพูดว่า "ได้ยินมาว่าเป็นเด็กจากบ้านตระกูลซู เมื่อไหร่ลูกจะพามาหาแม่ล่ะ?"

"ยังไม่ว่างครับ" ลู่หรงเยียนขมวดคิ้ว

"ถ้าลูกไม่พามา งั้นแม่จะไปดูให้เห็นกับตาเอง" เฉินซิ่วเฟินพูดอย่างตื่นเต้นมาก "ไม่ต้องห่วงนะลูก แม่จะไม่ทำเสียเรื่อง รับประกันว่าจะแค่ดูเฉยๆ"

ลู่หรงเยียนรู้จักนิสัยของแม่เขาดี ถ้าเขาห้ามคงได้มีเรื่องเกิดขึ้นแน่ๆ

น้ำเสียงของลู่หรงเยียนราบเรียบ "อย่าไปทำให้เธอตกใจ"

"ลูกนี่ แม่ไม่ได้น่ากลัวเสียหน่อย แม่แค่จะไปดูหน้าลูกสะใภ้" เฉินซิ่วเฟินยิ้ม "งั้นแม่ไปก่อนนะ"

เฉินซิ่วเฟินเดินจากไปอย่างเง้างอน

ว่านหยางพูดอย่างกังวล "พี่ใหญ่ ลูกพี่จะปล่อยให้คุณป้าไปหาคุณซูจริงๆเหรอ? หากเสียเรื่องขึ้นมาล่ะ"

"แม่ฉันรู้ตัวดี" ลู่หรงเยียนกระตุกมุมปาก "ยังไงภรรยาก็ต้องเจอแม่สามี"

วิลล่าตระกูลซู

หลังจากที่ซูชิงเห็นข่าวทางอินเทอร์เน็ตก็ลางานครึ่งวันก่อนจะมาบ้านตระกูลซู

ขณะนี้ซูชิงก็ได้ยืนอยู่ด้านหน้าประตูวิลล่าของตระกูลซู เป็นที่ที่เธอเกิดและเติบโตมาแต่กลับทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้ยเคย และที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของเธอแล้ว

คนใช้เปิดประตูและเห็นว่าเป็นซูชิงก็ผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนเข้าไปด้านใน "คุณหญิง คุณผู้ชายคะ คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วค่ะ"

"คุณหนู่ใหญ่อะไรกัน ตัดขาดกับตระกูลซูไปแล้ว ตระกูลซูไม่มีคุณหนูใหญ่" เสียงเฉียบขาดของฉินซู่ฉินดังมาจากด้านในก่อนจะเดินเข้ามา

เมื่อฉินซู่ฉินเห็นซูชิงก็กัดฟันด้วยความเกลียดชัง ที่เธอเจ็บไปทั้งตัวก็เพราซูชิง

ตอนนี้เธอไม่มีหน้าที่จะออกไปพบปะผู้คน จมูกช้ำใบหน้าก็บวม ทำได้เพียงหลบอยู่ในบ้านเท่านั้น

ผ่านไปคืนเดียว ใบหน้าของฉินซู่ฉินก็ช้ำหนักขึ้น ซูชิงที่เห็นก็ยังตกใจ

เธอรู้ว่าซูเต๋ออานคงไม่ปล่อยฉินซู่ฉินไว้แน่ แต่ไม่คิดว่าจะลงมือได้โหดเหี้ยมขนาดนี้

ซูชิงสงบจิตใจก่อนจะยิ้ม "น้าฉิน เกือบจะจำไม่ได้เลยนะเนี่ย ยังเจ็บหน้าอยู่ใช่ไหม"

"ซูชิง" ฉินซู่ฉินกัดฟันและจ้องไปที่ซูชิงอย่างแค้นเคือง "ยัยเด็กบ้า อย่าเพิ่งดีใจไป ตอนนี้พ่อเธอก็ตัดขาดกับเธอแล้ว ไม่ใช่คนตระกูลซูก็ไสหัวไปซะ"

"ฉันมาเพื่อเอาของ เสร็จแล้วจะไป" ซูชิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันก็ไม่อยากก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้อีก"

"ของอะไร บ้านหลังนี้มีอะไรที่เป็นของของเธอกัน" ฉินซู่ฉินเย้ยหยัน "ข้าวที่กิน ของที่ใช้ก็เป็นของตระกูลซูทั้งนั้น ไม่ให้ชดใช้ก็ดีบุญแค่ไหนแล้ว อย่าได้คิดเอาสมบัติของตระกูลซู"