ตอนที่ 1 ล่อเหยื่อ

ลานเกียร์ - หลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

“อีแคร์ ! โอ๊ย เมื่อไหร่จะได้แว่นใหม่ มานั่งนี่ !”

ม่อนกะเทยตัวแม่บ่นด่าเพื่อนที่พึ่งสนิทกันได้เกือบเดือน แต่เหมือนสนิทกันมาเป็นชาติ เพราะความซื่อ ๆ ของเธอหรอกเขาเลยชอบ อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องคิดมากไม่มีพิษสงอะไร

“กูบอกให้จูงแขนกูอ่ะ แล้วนดาไปไหน”

“กูอยู่หลังมึงแคร์”

“กูขอโทษได้ไหมล่ะ พอดีไม่มีตาหลัง คิกคิก”

“มึงไม่มีตาเลยต่างหาก นั่ง ๆ”

เพื่อนสองคนดูแลเธออย่างกับคนตาบอด ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนตาบอดเท่าไหร่นัก แว่นที่พึ่งไปตัดก็ยังไม่ได้ต้องรอย่อให้เลนส์บางก่อน แต่จนถึงตอนนี้ร้านก็ยังไม่ติดต่อให้ไปเอาเลย

“สวัสดีครับ !”

ในขณะที่กำลังชุลมุนอยู่นั้นก็มีเสียงทุ้มตะโกนลั่นลานเกียร์แห่งนี้จนรุ่นน้องที่นั่งอยู่ในแถวรวมถึงที่กำลังเดินมาต้องหันไปสนใจเสียงพูด

“พี่ชื่อเซนต์ วิศวกรรมไฟฟ้าปีสาม”

“กรี๊ดดดดด หล่อออออ”

เสียงกรีดร้องเยินยอในความหล่อของคนพูดดังมากไม่ว่าใครก็ชื่นชม ใบหน้าราวเทพปั้นร่างสูงโปร่งเป็นสง่าผิวขาวตัดกับผมสีเทาเป็นเอกลักษณ์ แต่ถ้าใครได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังแล้วล่ะก็ คงต้องสูดปากดังกว่าเดิม

เขาผู้นี้ใช้ความหล่อได้คุ้มค่ามาก ไม่ว่าจะผ่านคณะไหนสาขาใดก็มักจะได้หญิงติดไม้ติดมือมาเชยชมตลอด ที่ว่าเด็ดที่ว่าฮอตเขาสอยมาหมดแล้ว แต่ไม่เคยมีใครได้นอนร่วมเตียงกับเขาเป็นครั้งที่สองเลยสักราย

“กรี๊ดห่าอะไรขนาดนั้นวะ ปวดหู”

แต่มีเด็กสาวที่สายตาสั้นลบเจ็ดร้อยคนนี้ที่ต่างออกไป เธอยกมือขึ้นอุดหูตัวเองพร้อมพึมพำบ่นท่ามกลางเสียงโห่ชื่นชมความหล่อของคนตรงหน้า

หลังจากที่รุ่นพี่แนะนำตัวจนครบหมดทุกคนแล้ว ก็เป็นตารุ่นน้องคนที่ไม่เคยถูกสุ่มลุกขึ้นแนะนำตัว ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ ใครหล่อใครสวยก็มักจะมีเสียงแซวตามมาอยู่เสมอ

“ปกติไม่เห็นมา กูชักจะกลัวมึงขึ้นทุกวัน”

“มาล่อเหยื่อ”

เขาตอบเพื่อนแล้วกวาดสายตาที่แฝงด้วยเลศนัยไปทางเด็กแว่นแสนเฉิ่มนั่น แม้หน้าตาจะดูใสซื่อธรรมดาแต่หน้าอกหน้าใจเด่นกว่าใครเพื่อน น่าจะเต็มไม้เต็มมือเอาการเลย

“น้องมันใสซื่อขนาดนั้น มึงจะล่อจริงเหรอวะ”

“หน้าตากูดูเป็นคนดีขนาดนั้น ?”