ตอนที่ 2 กล้าเมิน

Take Care Premmika หน้าจอมือถือเครื่องใหญ่โชว์ภาพสื่อโซเชียลส่วนตัวของหญิงสาวที่สนใจ เซนต์นั่งเลื่อนอ่านสิ่งที่เธอโพสต์ไว้ส่วนมากมีแต่เรื่องเรียนไม่ก็แชร์ที่เที่ยวกับของกินไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นสักเท่าไหร่

“นมใหญ่ใช้ได้เลย”

แต่สิ่งที่เขาสนใจกลับเป็นรูปโพรไฟล์ของหล่อนมากกว่า นิ้วเรียวยาวกดไลก์ที่รูปของเจ้าหล่อนแต่ไม่ได้กดเพิ่มเพื่อน รอยยิ้มเผยอขึ้นคาดเดาความคิดแทบไม่ได้ ไม่รู้ว่าเสือร้ายตัวนี้คิดจะทำอะไรต่อไป

ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

สาวน้อยกับเพื่อนของเธอยืนเข้าคิวรอดูกระดานที่ติดรายชื่อพี่รหัสมหาวิทยาลัย ผู้คนต่างให้ความสนใจเนืองแน่นเบียดเสียดกันจนไม่มีที่ยืน

“นดา นี่ชื่อมึง”

“โอ๊ะ มึงมองเห็นได้ไง”

“อีนี่ ใกล้ขนาดนี้”

เทคแคร์เลือกที่จะไม่สนทนากับเพื่อนต่อแล้วหันไปหารหัสนักศึกษากับชื่อของตัวเอง จนในที่สุดก็เจอสักที แต่ตอนนี้รุ่นพี่ยังไม่มาเขียนคอนแทกต์ติดต่อไว้เธอจึงเขียนของตัวเองไว้ก่อนเผื่อเขาจะมาดู

“ปะ ไปเรียนเถอะจะสายแล้ว”

ม่อนเอ่ยชวนเพื่อนเพราะกลัวจะเข้าเรียนสาย แต่พอกลุ่มของพวกเธอเดินออกจากตรงนั้นไปก็มีผู้ชายร่างกำยำเดินเอาปากกาไปขีดซ้ำชื่อเฟสบุ๊กของเทคแคร์จนดูไม่ออกว่ามีตัวอะไรบ้าง

“มึงทำห่าอะไรวะไอ้เซนต์”

“กูต้องได้ก่อน”

เพื่อนทั้งสามแทบไม่อยากเชื่อว่าเซนต์คนนี้เป็นคนเดียวกับที่พวกเขารู้จัก เพราะนับวันยิ่งเปลี่ยนไปจนจำนิสัยไม่ได้อยู่แล้ว

ช่วงเย็นหลังจากเรียนเสร็จเปรมมิกาชวนเพื่อนไปออกกำลังกายอย่างเช่นทุกวันทว่าเพื่อนทั้งสองของเธอกลับไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยต้องมาคนเดียวตามเคย

“หื้อ”