ตอนที่ 3 โลกกลมจัง

เป็นอีกหนึ่งวันที่ต้องเข้ากิจกรรมรับน้องตามนัดของรุ่นพี่ที่คณะ ยังดีที่วันนี้ได้แว่นใหม่มาแล้ว ได้เห็นหน้าเพื่อนครบทุกคนสักที

“ไปตลาดหลังมอปะ”

“ดีล”

หลังจบกิจกรรมเพื่อนทั้งสามตรงมายังสถานที่ดังกล่าวทันที เวลานี้ผู้คนค่อนข้างแน่นเพราะออกมาหาข้าวเย็นตามวิถีชีวิตนักศึกษา

“พี่เซนต์ สวัสดีค่ะ”

“สะ.. สวัสดีค่ะ”

เทคแคร์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็ได้แต่ยกมือไหว้ตามเพื่อน ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อคมคายกับผมสีเทาดูเหมือนจะคุ้น ๆ อยู่หรอก แต่เพราะเธอพึ่งเห็นหน้าคนชัด ๆ วันนี้วันแรกเลยไม่รู้ว่าเป็นใคร

“ใครวะมึง”

“พี่เซนต์ไง พี่ว้ากปีสาม”

“อ๋อ คนนี้เหรอ”

เมื่อเดินผ่านพี่คนนั้นเธอก็เอ่ยถามเพื่อนทันที คนนี้สินะที่เขียนชื่อให้เธอจนสาว ๆ กรี๊ดกร๊าดแถมยังมองเธอด้วยสายตาเหน็บแนมเหมือนจะขย้ำอยู่ตลอด

ทางฝั่งอีกคนไม่ได้พอใจกับผลประกอบการครั้งนี้นัก แต่อย่างน้อยก็ดีที่เธอเห็นเขา ไม่เหมือนวันก่อนที่เมินไม่สนใจอะไร

ทุกที่ที่เธอไปมักจะได้เจอเขาผู้นี้อยู่เสมอ ไม่ว่าจะรับน้องที่ต้องเจอกันอยู่แล้ว สวนวิ่ง ตลาด หรือแม้กระทั่งฟิตเนส

“ทำไมไม่ติด เอ่อ ขอโทษนะครับเครื่องนี้ใช้ยังไงครับ”

“อ๋อ..”

เทคแคร์กดหยุดลู่วิ่งของตัวเองก่อนจะเดินลงไปดูเครื่องข้าง ๆ ที่ใช้งานไม่ได้ สาวน้องมองเครื่องออกกำลังกายอย่างพิจารณาก่อนจะเดินอ้อมข้างหลังไปเปิดสวิตช์ไฟด้านหลังเครื่อง

“ได้แล้วค่ะ”

“ขอบคุณครับ อ้าว ! น้องเทคแคร์ใช่ไหม โลกกลมจัง จำพี่เซนต์ได้ไหมครับ”

จังหวะเงยหน้าขึ้นสบตาคนพี่ก็เอ่ยทักคนน้องด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นทันที ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ได้บังเอิญ เขาตั้งใจทั้งนั้น

“อ๋อ จำได้ค่ะ พี่ที่คณะ สวัสดีค่ะ”

เธอยิ้มตอบตามมารยาทแล้วหันไปขึ้นลู่วิ่งของตัวเองต่อ ในใจก็เหมือนจะมีความคิดแปลก ๆ ผุดขึ้นมาในหัว

คงไม่ใช่ว่าตามจีบเธออยู่หรอกนะ..

แต่ระดับเขาคงไม่ได้มาสนใจอะไรมั้ง สาว ๆ ที่น่าจะเข้าตามีเยอะซะขนาดนั้น เรียกได้ว่าครึ่งค่อนของผู้หญิงในมหาวิทยาลัยเลยก็ได้ที่พร้อมพลีกายให้เขา