ตอนที่ 4 เสือผู้หญิง

บรรยากาศวันสุดท้ายที่จะตั้งบอร์ดรายชื่อสายรหัสมหาวิทยาลัย ผู้คนเนืองแน่นกว่าปกติเป็นสองเท่าได้ เด็กปีหนึ่งต่างมองหารายชื่อพี่ของตัวเองรวมถึงเทคแคร์ด้วย

“ใครมาลบชื่อเฟสกูออกวะ มือบอนฉิบหาย !”

สาวน้อยกดคิ้วงอด้วยความไม่พอใจ ยังดีที่พี่รหัสเขียนช่องทางติดต่อไว้ให้ เธอจึงเป็นฝ่ายเพิ่มเพื่อนไปแนะนำตัวกับเขา ซึ่งตามมารยาทก็ควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

เทคแคร์ : สวัสดีค่ะ ชื่อเทคแคร์นะคะ คณะวิศวกรรมศาสตร์ยังไม่เลือกสาขาค่ะ เป็นน้องรหัสมอของพี่

ชิน: สวัสดีครับ พี่ชินคณะนิเทศ ยินดีต้อนรับครับ

ทั้งสองคุยกันอยู่สักพักเทคแคร์ก็ขอตัวไปทำการบ้าน เธอยังมีงานค้างกองเป็นภูเขาจนไม่มีเวลาว่างออกไปสังสรรค์นานแล้ว แต่เขาก็นัดไปเลี้ยงข้าวอยู่ดี

“สวัสดีค่ะ”

“เทคแคร์เหรอ น่ารักนะเนี่ย”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ประโยคที่ทักทำเอาเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย มันแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลก ๆ หรือเธออาจจะแค่คิดไปเอง เขาแค่อยากชมเฉย ๆ ก็ได้

“น้องเทคแคร์อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ พี่ตามใจเรา”

“อ๋อ ค่ะ ๆ”

เธอไม่ได้คิดไปเองแล้วแหละเพราะน้ำเสียงกับรอยยิ้มที่ส่งมามันเต็มไปด้วยความต้องการอะไรบางอย่างจากตัวเธอ และนั่นมันทำให้เธอเริ่มอึดอัด

กับข้าวสองสามอย่างเรียงกันมาเสิร์ฟถึงโต๊ะ ชินเริ่มจัดแจงตักใส่จานของน้องรหัสก่อนเป็นอันดับแรก รอยยิ้มของเขามันนุ่มลึกเหมือนเสือผู้หญิงที่เก็บเขี้ยวคมไว้ไม่อยู่ อยากได้เธอจนน้ำลายยืด

“ขอบคุณนะคะ”

แม้จะรู้ว่าเขาต้องการอะไรแต่เธอก็ยังขอบคุณไปตามมารยาท สาวน้อยกินข้าวให้เร็วกว่าปกติเขาถามอะไรมาเธอก็ตอบกลับไปแค่นั้นแทบจะไม่สานต่อบทสนทนาเลย

“พี่ชินคะแคร์ยังทำแล็บไม่เสร็จ ขอตัวกลับก่อนนะคะ นี่ก็ค่ำแล้ว”

“อ้าว ! รีบกลับจัง พี่ว่าจะชวนไปร้านนั่งชิล ไปก่อนไหม”

“น่าจะไม่ได้ไปค่ะแล็บต้องส่งพรุ่งนี้ ไว้โอกาสหน้านะคะ”

“ได้ครับ น้องแคร์พูดแล้วนะ”

เธอยิ้มพร้อมพยักหน้ารับปากตามมารยาท แม้จะไม่อยากไปสักนิดแต่ก็นั่นแหละ เธอถูกสอนมาให้มีมารยาทอยู่เสมอ แต่กับคนแบบนี้ต้องมีจริง ๆ น่ะเหรอ

เทคแคร์กลับมายังคอนโดของตัวเองพร้อมเสียงหายใจฮึดฮัดเหมือนพึ่งหายใจคล่องเมื่อไม่นานมานี้ ความจริงรายงานแล็บไม่ได้ส่งพรุ่งนี้หรอกแต่เธอนัดกับเพื่อนว่าจะทำแล็บกันจริง ๆ อีกหน่อยก็คงขนกันมาแล้ว