ตอนที่ 5 หมอบ

สวนพฤกษศาสตร์ - มหาวิทยาลัย

เทคแคร์จอดรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจไว้ลานปูนด้านหน้าแล้วลงมายืดเส้นยืดสายเตรียมตัววิ่งออกกำลังกายอย่างที่ทำมาตลอด

“อ้าว !”

“พี่เซนต์ สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้ว”

“เจอบ่อยขนาดนี้ไม่คิดหน่อยเหรอว่าพี่ตามจีบ”

“ไม่ค่ะ แคร์คิดว่าพี่ว่าง”

เธอยิ้มแห้งตอบไปอย่างนั้นแล้วยืดเส้นต่อ ความจริงก็ดูออกแหละ ตามไปทุกที่ขนาดนี้ใครจะดูไม่ออก แค่เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยเลยไม่ได้ตีตัวออกห่างเฉย ๆ

สองคนวิ่งเคียงคู่กันจากที่ปกติเซนต์จะวิ่งตาม แต่จนครบรอบก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูด มีแค่บางจังหวะที่บอกให้ระวังเวลาคนข้างหลังจะวิ่งแซง

“อื้อ~”

ร่างแบบบางในชุดออกกำลังกายสีเทายืดหยุ่น เสื้อผ้าที่รัดรูปนั่นโชว์สัดส่วนเว้าโค้งได้เป็นอย่างดี และก็ทำให้อีกคนมองแทบจะตลอดเวลา

“ทำไมไม่เห็นใส่แว่น”

“ได้คอนแทกต์เลนส์มาแล้วค่ะ ใส่แว่นตอนวิ่งมันชอบหล่น”

“อ๋อ” ก็น่ารักดี เขาตอบแค่สั้น ๆ เพราะประโยคหลังดังแค่ในหัวเท่านั้นแหละ อีกอย่างเขาเคยชมใครซะที่ไหนไม่อยากให้เธอได้ใจเกินไปเดี๋ยวคิดว่าเขามีใจให้จะวุ่นวายกันไปใหญ่

“แล้วรู้ยังสายรหัสเป็นใคร”

“ยังค่ะ พี่จะบอกเหรอคะ”

คนตัวเล็กหันมาหาร่างกำยำที่นั่งยืดตัวอยู่ข้าง ๆ พร้อมตาโตที่กะพริบถี่ ๆ นั่นเล่นเอาหน้าท้องแกร่งรู้สึกวูบวาบเลยทีเดียว

“แล้วได้คำใบ้ว่าอะไรล่ะ”

“ขาวมากกินได้ทุกวันค่ะ ตอนแรกแคร์นึกว่าพี่ข้าว แต่ไม่ใช่”

“อาจจะเป็นเครื่องดื่มก็ได้นิ ยากตรงไหน”

“นม พี่มิลค์เหรอคะ”

“ไม่รู้~ ถามเอง ใบ้ให้สายนี้พี่ปีสามหล่อมาก”

เทคแคร์ถึงกับขมวดคิ้วมอง เพราะคนหล่อปีสามไม่ใช่น้อย กลุ่มเขาก็ปาไปแล้วสี่คน พวกแก๊งเดือนคณะอีก นี่ยังไม่รวมที่เธอไม่รู้จักด้วยซ้ำ