ตอนที่ 10 จะเป็นผัว

“มึงจริงจังกับน้องเหรอวะ”

ประโยคที่อาร์ทเอ่ยถามเล่นเอาคนฟังหันขวับกลับมา คนอย่างเขาเนี่ยนะจะจริงจังกับใคร แถมเป็นยัยเด็กปากดีคนนั้นอีกด้วย

“ปากแบบนั้นกูไม่เอาทำเมียหรอก”

“กะฟันแล้วทิ้งว่างั้น”

“เออ”

เขาพยักหน้าตอบสั้น ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว แต่เพื่อนเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่เลย การกระทำของเขามันไม่เหมือนที่ทำกับทุกคนมันต่างออกไปมากจนเพื่อนสัมผัสได้

“แล้วมึงตามไปเฝ้าน้องทุกวันทำไม จะบอกว่าไม่ได้ชอบงั้น ?”

“ก็บอกว่าไม่ได้ชอบไงไอ้เหี้ย แค่อยากได้ เซ้าซี้ทำค_xxอะไร”

เสียงหงุดหงิดตวาดเพื่อนจนอาร์ทพยักหน้าปิดหูปิดตาพยายามเชื่อ เจ้าตัวยังยืนยันคำเดิมที่อยากได้ อยากลองของใหม่ดูบ้างและเธอคือตัวเลือกที่ดีที่สุดก็เท่านั้น

ติ๊ง~

เซนต์ : หลานรหัสเลี้ยงข้าวพี่หน่อย พี่ไม่มีตังค์

เทคแคร์ : ดูจนมากมั้งคะ

เทคแคร์ : ลองเอาลัมโบร์กินีไปขายดูไหมคะ เผื่อมี

คนน้องที่นั่งอยู่ปลายแถวต้องหน้าหงิกอีกครั้งเพราะโดนไอ้รุ่นพี่พ่วงสถานะลุงรหัสของเธอกวนประสาทไม่หยุด ถ้าเขาไม่มีเงินคนอื่นคงต้องไปขอทาน

ท้องฟ้ามืดมนสายลมโชยพัดกลิ่นหอมของน้ำซุปชาบูเตะจมูกสาวน้อย ของที่เธอชอบมีไม่กี่อย่างหรอกหนึ่งในนั้นก็คือชาบูน้ำดำนี่แหละ แต่ถ้าไม่ใช่กับคนตรงหน้ามันจะดีกว่านี้

“น้องเทคแคร์อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะครับ พี่เลี้ยงได้ ให้เลี้ยงตลอดชีวิตยังไหว”

“พอแล้วค่ะ แคร์เริ่มอิ่มแล้ว”

ความจริงยังไม่ถึงครึ่งท้องเธอเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะว่าไม่อยากอยู่ตรงนี้นานเธอเลยเลือกที่จะปฏิเสธเขาไป ในใจก็นึกเสียดายหมูนุ่ม ๆ สามชั้นขาว ๆ อยู่เหมือนกัน

“ถ่ายรูปกันหน่อยครับ”

เธอผงกหัวยิ้มแฉ่งรับกล้อง ผ่านไปไม่ถึงนาทีก็เห็นว่าพี่รหัสมหาวิทยาลัยคนนี้แท็กสตอรี่มา เทคแคร์จึงกดแชร์ต่อทันทีพร้อมขอบคุณเขาในภาพ

สตอรี่ของเธอเพื่อน ๆ หลายคนเห็นและเซนต์เองก็ด้วย ทำเอาคนที่ชวนเธอไปกินข้าวเมื่อตอนเย็นเริ่มที่จะหัวร้อน

“ทีกูชวนไม่ไป !”

บรึ้น~ เสียงรถยนต์ราคาแพงขับเคลื่อนออกจากคลับอย่างรวดเร็วจนมาจอดหน้าร้านชาบูชื่อดังติดรั้วมหาวิทยาลัยที่ผู้ชายคนนั้นปักหมุดสถานที่ไว้

“พี่เซนต์”

เทคแคร์อุทานเบา ๆ กับตัวเองพร้อมขมวดคิ้วงอเมื่อเห็นหน้าผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ ความงงงันบังเกิดขึ้นในใจเล็กน้อย หวังว่าจะไม่มาหาเรื่องเธออีกนะ

“ไปครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ชิน แคร์ขับรถมา ขอบคุณมากนะคะ”

เธอเดินออกจากโต๊ะนำพี่รหัสออกมา แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาไปไหนก็ถูกผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ คว้ามือเอาไว้ก่อน เทคแคร์ข่มใจให้นิ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ ให้เต็มปอดแล้วหันไปหาผู้ที่รั้งเธอไว้

“น้องเทคแคร์ รู้จักกันเหรอครับ”

“ค่ะ พี่ชินกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวแคร์กลับเอง ขอบคุณมากค่ะ”