ตอนที่ 7 จุกฉิบหาย

“แม่ง ! เป็นผู้หญิงเสือกเมาหัวราน้ำ”

พลขับมองเด็กสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่เบาะข้าง ๆ สายตาเสือร้ายไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แปลกก็แต่เขาไม่มีความคิดที่จะล่วงเกินคนเมาเลยสักนิด มีแต่อยากปลุกขึ้นมาอบรมให้รู้สำนึกเสียบ้าง

ติ๊ด~

เขาถือวิสาสะหาคีย์การ์ดในกระเป๋าเธอแล้วสแกนผ่านตั้งแต่ประตูใหญ่ ลิฟต์จนถึงประตูห้อง เพราะถามอะไรไปคนเมาก็ไม่ตอบแถมบ่นอะไรไม่รู้ตลอดทาง

“นอนไหน โซฟาหรือเตียง”

“อื้อ อย่ามากวนดิ๊ ใครวะ !”

“พี่เซนต์.. คนหล่อ”

เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคย คนเมาก็ปรือตาขึ้นมองทันที ตากลมโตกะพริบถี่ ๆ ปรับโฟกัสเพื่อดูว่าคนตรงหน้าเธอเป็นใครกันแน่ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ และเห็นว่านี่คือห้องของเธอเอง

“อร้าย ! พี่เข้ามาในห้องแคร์ได้ไง !”

จากที่เมา ๆ ถึงกับสร่างทันที หญิงสาวรีบรุดตัวออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วถอยเซไปให้ห่างพลางสำรวจร่างกายตัวเองยังดีที่มันปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง

“มาข่มขืนเธอมั้ง แดกไม่ดูตัวเอง”

“จิ๊ ! เป็นรุ่นพี่หรือเป็นศาล ชอบตัดสินคนอื่นฉิบหาย”

“อย่าปากดีคาร์แคร์ !”

“เทคแคร์ ! คาร์แคร์บ้านพี่ดิ !”

“บ้านพี่อยู่สมุทรปราการ ทำไม อยากไปไหว้แม่พี่เหรอครับ หื้ม”

คนพูดขยับเข้าใกล้เธออีกครั้งด้วยความเร็วประมาณหนึ่งจนร่างกายทั้งสองอยู่เกือบจะแนบชิดกันและนั่นมันทำให้เธอขยับหนีไม่ทันยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

“อึก !”

เสียงกลืนน้ำลายของคนตัวโตดังแรง สายตาทั้งสองจ้องมองสอดประสานหากันไม่มีใครเอ่ยคำใด ทว่านั่นมันกลับทำให้เสียงหัวใจเต้นชัดเจนขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาโน้มประทับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มหยุ่น ความแน่นิ่งของเธอมันเหมือนเป็นการเข้าร่วมจนเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองให้หยุดได้

“อื้อ~”

ฝ่ามือหนาโอบกอดร่างบางเข้ามาอยู่ในวงแขน ขณะเดียวกันริมฝีปากไล้เลียดูดดึงความนุ่มของกลีบปากคนตัวเล็กไม่หยุดหย่อน