ตอนที่ 8 ซวย

ลานเกียร์

“พี่มิลค์ใช่เจ้าของคำใบ้ขาวมากกินได้ทุกวันไหมคะ”

“จะใช่ไหมน้า หรือไม่ใช่”

“ใช่แหละ ฮ่าฮ่าฮ่า รับแคร์เข้าสายรหัสได้ไหมคะพี่มิลค์”

เทคแคร์ยืนกุมมือทำหน้าออดอ้อนพี่สาวที่เธอตามหามาทั้งบ่าย ขอร้องให้รับเธอเข้าร่วมสายรหัสอีกคน เพราะถ้าตอนนี้เธอยังหาพี่ไม่เจอตอนรวมนัดต้องโดนลงโทษให้ทำอะไรแผลง ๆ อีกแน่

“โอเคจ้า ยินดีต้อนรับเข้าสู่สายรหัสนะน้องเทคแคร์ เดี๋ยวพี่จะพาไปหาลุงรหัส ไปถึงก็แนะนำตัวนะ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่มิลค์”

เธอยิ้มแฉ่งให้พี่สาวคนนั้นแล้วเดินตามตูดต้อย ๆ ด้วยความอารมณ์ดี ตอนนี้เธอก็ไม่ต้องเครียดว่าจะได้ทำอะไรน่าอายต่อหน้าฝูงชนแล้ว

“พี่เซนต์ มิลค์พาน้องมาแนะนำตัวค่ะ”

แค่ได้ยินชื่อที่พี่รหัสเรียกเทคแคร์ก็ใจเต้นแรงทันที ชื่อแบบนั้นจะมีสักกี่คนกันในคณะนี้ แล้วทำไมโลกต้องเหวี่ยงให้เขามาอยู่ในวงโคจรของเธอตลอด มันจะบังเอิญเกินไปไหม

“สวัสดีค่ะ ชื่อเทคแคร์นะคะ ขอฝากตัวด้วยค่ะ”

“แค่ฝากตัวเหรอครับ ฝากใจด้วยไหม”

ไม่ใช่เสียงเขาที่พูด แต่เป็นเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกันต่างหาก ส่วนว่าที่ลุงรหัสของเธอเอาแต่เก๊กท่ามองทำหน้ากวนตีนใส่จนอารมณ์ที่เธอข่มไว้ในใจเริ่มจะคุมไม่อยู่

“ถ้าพี่ไม่รับเข้าสายล่ะ”

“พี่เซนต์ อย่าแกล้งน้องมันเลย”

มิลค์หันมองคนน้องสลับกับคนพี่ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ความรู้สึกของเธอเหมือนสองคนนี้ไม่ใช่พึ่งเคยเจอกันครั้งแรก สายตามันเหมือนเชือดเฉือนกันอยู่ตลอดเวลา หรือเธออาจจะคิดมากไปเอง

“พี่รับก็ได้.. แต่เต้นเป็ดก่อนดิ”

“ฮื่อ !”

เสียงถอนหายใจดังแรงจนอีกคนขมวดคิ้วมอง แต่ก็คงไม่เท่าเธอที่แทบจะเดินเข้าไปเตะเป้าเขาอีกสักครั้ง เธออุตส่าห์ดีใจแล้วว่าไม่ต้องทำอะไรแปลก ๆ ต่อหน้าคนอื่น

“ไม่ทำ ?”

“ทำค่ะ !”

เสียงแข็งกร้าวสื่อถึงความไม่พอใจอย่างยิ่งจนเพื่อนของเขาทั้งสามหันมองคนสั่ง แต่เขาก็ยังคนเก๊กหน้าหล่ออยู่อย่างนั้น แถมยังยกเท้าขึ้นพาดหน้าขาตัวเองกระดิกมันนั่งรอดูเธอ

ก้าบ ก้าบ ก้าบ เป็ดอาบน้ำในคลอง~

คนตัวเล็กยืนเต้นต่อหน้าลุงรหัสของเธอความอยากอายแทบไม่มีมีแต่ความโกรธอยากจะกระชากหัวเทา ๆ แล้วตบปากที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาให้เลือดอาบ