ตอนที่ 3

วินาทีแรกที่ได้สบตา โดยหารู้ไม่ว่านี่คือ ‘ลิขิต’ แห่งชะตาสวาทที่กำลังดึงดูดให้ ‘สาวน้อย’ กับ ‘หนุ่มใหญ่’ เจ้าของไร่กาแฟได้โคจรมาพบกัน

อีกสองสัปดาห์ต่อมา

เอื้องผึ้งได้มาฝึกงานที่ไร่กาแฟของราชิดตามความตั้งใจ ขณะที่อรอนงค์ไปฝึกงานที่กรุงเทพฯ ตามสายงานที่ทั้งสองร่ำเรียนมาต่างกัน

“ผึ้ง… เป็นไงบ้างวะ”

ตอนเช้าวันศุกร์ อรอนงค์กรอกเสียงมาจากต้นสาย โทรมาจากบริษัทฝึกงานที่กรุงเทพฯ

“โอเคมากจ้ะเพื่อน… แล้วแกล่ะอรเป็นไงบ้างเจ้านายดุไหม”

เอื้องผึ้งกรอกเสียงกลับไปหาเพื่อนสาว

“เจ้านายใจดีว่ะ… ไม่ดุ เรื่องงานไม่มีปัญหา… แต่แม่งรถติดฉิบ… ”

อรอนงค์บ่นอุบ ตอนนี้ได้รู้แล้วว่าการที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ ทำให้หล่อนคิดถึงเชียงใหม่เหลือเกิน

“นี่แหละที่ฉันสองจิตสองใจที่จะไปกรุงเทพฯ”

เอื้องผึ้งว่า

“แล้วแกล่ะ… ป๋าบอสของฉันดุไหมวะ”

อรอนงค์ถามถึงบิดาของตน

“คุณลุงใจดีมาก… น่ารัก”

เอื้องผึ้งตอบ

“นั่นแน่ะ… พูดแบบนี้แสดงว่าแกหลงรักพ่อฉันเข้าแล้วสินะ”

คำพูดที่ได้ยินทำเอาเอื้องผึ้งเขิน ถึงกับไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว

“แล้วนี่ป๋าบอสมาหรือยัง”

อรอนงค์ถาม

“โน่นแนะ… พูดถึงก็มาพอดี”

เอื้องผึ้งตอบพลางเหลือบมองออกไปยังหน้าต่างห้องทำงาน แลเห็นรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำคันใหญ่กำลังขับผ่านประตูที่ลุงยามกุลีกุจอเปิดให้ผู้เป็นนายขับรถผ่านไม้กั้นเข้ามา

“เฮ้ย… แกตาฝาดหรือเปล่า นี่พ่อฉันมาทำงานเช้าขนาดนี้เชียวหรือ”

อรอนงค์กล่าวพลางยกหลังมือขึ้นมองนาฬิกา นี่เพิ่งแปดโมงครึ่ง

“ตาไม่ฝาดหรอกเพื่อน… คุณลุงลงรถมาแล้ว แค่นี้ก่อนนะเพื่อน”

เอื้องผึ้งกล่าวพลางกดวางสาย อึดใจสั้นๆ ต่อมาราชิดก็เข้ามาในห้องทำงาน

“สวัสดีค่ะบอส”