ตอนที่ 5

เวลาราวๆ สี่ทุ่มครึ่ง เอื้องผึ้งที่นอนอยู่บนเตียง ทอดสายตามายังโซฟาหนังสีเทาตรงมุมห้อง มีร่างกำยำของราชิดนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา

ด้วยส่วนสูงที่เกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรและโครงร่างใหญ่มาก ทำให้ปลายเท้าของราชิดเลยออกมาจากปลายโซฟา

“คุณลุงคะ… ถ้านอนไม่สบายก็ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันเถอะนะคะ”

เอื้องผึ้งรู้สึกสงสาร

“เอ่อ… มันจะดีหรือจ๊ะหนู”

ราชิดใจเต้นแรงกับคำชวนของหล่อน

“ไม่เป็นไรค่ะ… เดี๋ยวหนูเอาหมอนกั้นกลางไว้”

เอื้องผึ้งกล่าวพลางคว้าหมอนสีขาวใบใหญ่มาวางไว้กลางเตียง ก่อนที่ราชิดจะขยับขึ้นมานอนบนเตียง เคียงคู่กับหล่อนที่นอนอยู่คนละฟาก

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ๆ

เสียงพลิกกายเบาๆ ของหญิงสาวทำให้ราชิดรู้ว่าหล่อนยังไม่หลับ และเขาเองก็ยังไม่หลับ

“นอนไม่หลับหรือจ๊ะหนู… ”

ราชิดถาม

“ค่ะ… สงสัยว่าจะแปลกที่น่ะค่ะ แล้วคืนนี้อากาศก็หนาวมาก… หนูรู้สึกหนาวมากค่ะ”

หญิงสาวบอกไปตามที่รู้สึก ราชิดชันศอกลุกขึ้นนั่ง เอาผ้าห่มของตัวเองมาห่มให้หญิงสาวอีกผืน ไม่แปลกที่คืนนี้อากาศหนาวมาก เพราะว่าเป็นช่วงที่อุณหภูมิพีคสุดของฤดู

“อุ่นขึ้นไหมจ๊ะ… ”

“ค่ะ… ว่าแต่คุณลุงเอาผ้าห่มมาให้หนูแบบนี้คุณลุงก็หนาวแย่สิคะ”

“ก็นิดหน่อยจ้ะ… หรือว่าเราสองคนควรจะห่มผ้าผืนเดียวกัน… หรือไม่ก็หนาวเนื้อเราต้องห่มเนื้อ”

คำพูดของราชิดทำเอาเอื้องผึ้งรู้สึกใจเต้นแรง แอบจินตนาการตามที่เขาบอก

“หมายความว่ายังไงคะ”

‘หนาวเนื้อห่มเนื้อ’ ยังไงกัน?

“อากาศหนาวแบบนี้… ถ้าอยากอุ่นเราสองคนต้องนอนกอดกัน”

ราชิดกล่าวพลางมองสบตาหญิงสาว

“อุ๊ย… จะดีหรือคะคุณลุง”

“ดีสิจ๊ะ… รับรองว่าอุ่นกว่าห่มผ้าแน่ๆ ลองก่อนก็ได้นะจ๊ะ… ถ้าหนูไม่ชอบลุงก็จะไม่ฝืน”

เสียงเรียกร้องที่ดังก้องอยู่ในใจ ทำให้ราชิดต้องเอ่ยประโยคนี้ออกมาพร้อมกับดึงหมอนที่กั้นกลางออกออกไปวางที่หัวเตียงแล้วเอนกายลงนอน

“มาสิจ๊ะ… มาให้ลุงกอด มาแลกไออุ่นกัน”